دلاوری‌های سربازان ایران در «اچمیازین»

یکی از صفحات زرین تاریخ مردم ایران که اتفاقاً در روزگار تاریک تسلط قاجارها رقم خورد، پیروزی در جنگ سرنوشت‌ساز «اچمیازین» بود. هنگامی که «محمدخان قاجار»، حاکم ایروان، سر از اطاعت حکومت ایران پیچید و خود را تحت‌الحمایه تزار قرار داد؛ عباس‌میرزا و نیروهای جان برکف او، آذربایجان را به مقصد ایروان ترک کردند. سربازان سلحشور ایرانی در منطقه «اچمیازین» با سربازان تزار، به فرماندهی «سیسیانوف» روبه‌رو شدند.

سربازان روس، به آخرین فناوری‌های نظامی مجهز بودند. توپخانه مدرن آن ها، قادر بود هر لشکری را عقب براند و شکست را به طرف مقابل تحمیل کند؛ اما سربازان ایران، بیدی نبودند که با چنین بادی بر خود بلرزند.

به فرمان ژنرال روس، گلوله‌باران سپاه ایران سه روز ادامه داشت. آتش بی‌امان دشمن تا پاسی از شب، بر سر دلاوران ایران می‌بارید؛ اما آن ها حاضر به ترک معرکه نشدند و در برابر دشمن، قدمی عقب نشینی نکردند.

«سیسیانوف» خشمگین از تحقیر ارتش تا بن دندان مسلح‌اش، فرمان آتش بس را صادر کرد و دستور داد پیاده نظام برای هجومی شبانه به اردوی ایران، آماده شود. شب هنگام، همهمه سپاه دشمن، دشت را پر کرد. سربازان ایرانی، سراسیمه آماده دفاع شدند.

گلوله‌های سربی، سینه جوانان غیور این مرز و بوم را می‌شکافت. هسته مرکزی سپاه ایران، در حال از هم پاشیدن بود. اما وقتی پای غیرت و وطن دوستی در میان باشد، برای ایرانیان شکست دادن هر دشمنی، دور از انتظار نیست.

طولی نکشید که غریو مردانه سربازانی که به یاری همرزمانشان آمده بودند، دل شب را شکافت. در زیر نور مشعل‌ها، برق شمشیرهای سواران چابک ایرانی می‌درخشید و زمین «اچمیازین» را با خون دشمنان متجاوز، رنگین می‌کرد. «سیسیانوف» مقهور رشادت ایرانیان شده بود.

او چاره‌ای جز صدور فرمان عقب‌نشینی نداشت. دشمن از «اچمیازین» عقب نشست و شکستی سنگین را پذیرفت. صبح روز بعد، ایرانیان در حالی که شهدای دفاع از میهن را به خاک می‌سپردند، آماده حمله‌ای دیگر بودند. اما افسوس که بی‌حمیتی فتحعلی‌شاه و حسادت و خیانت اطرافیان او، ثمره پیروزی قاطع ایرانیان در «اچمیازین» را از بین برد.

روزنامه خراسان