اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم» الهه کولایی، عضو هیأت علمی دانشگاه تهران در همایش "تبیین مفهوم اعتدال" در مرکز تحقیقات استراتژیک بدین شرح است: -در مدت سه دهه وجود جمهوری اسلامی ایران رویکردهای سیاست خارجی کشور تحولات بسیاری را تجربه کرد. انقلاب 57 با ثابت کردن نظام و مبارزه با بی عدالتی در کشور در پی برپا کردن نظام عادلانه بود که بر مبنای مقابله با سرمایه‌داری و نظام کمونیستی برآمد. -در نخستین دهه انقلاب سیاست خارجی دارای رویکرد ایدئولوژیک بود چراکه در رویکردی ایدئولوژیک احکام از قبل صادر شده و اشکال آن مشخص است و نقش جمهوری اسلامی ایران نقش مبارزه با سلطه و دفاع از مردمان و محرومان جامعه بود. نگرش نظام ام‌القرا حمایت از همه مسلمانان جهان بود که این موضوع تا پایان جنگ هشت ساله ایران چارچوب سیاست خارجی را تشکیل می‌داد. -تجربه هشت ساله تجاوز عراق با وجود مسلمان بودن و رفتارها و سیاست دولت اسلامی واقعیتی تلخ بود که بقای نظام سیاسی را مورد تهدید قرار داد و سرانجام پذیرش قطعنامه 598 از سوی ایران که غیر قابل انکار بودن آن را ثابت کرد. -در دوره هشت ساله سازندگی تلاش شد از ظرفیت‌های منطقه در جهت نیازهای سازندگی بهره‌مندی صورت گیرد؛ رویکرد دیگر در دوره هشت ساله اصلاحات بود که در واقع تلاش شد برای بهره‌‌گیری از شرایط بین‌المللی برای آرامش داخل شرایط بعد از یازده سپتامبر برخلاف پذیرش ایده از سوی ایران مهار مشکلات جهانی به دست تندروها افتاد که در دوره بعد با به قدرت رسیدن اوباما برخلاف سکولار بودن نظام آمریکا سیاست خارجی ایدئولوژیک برقرار شد. -در سال 84 ما شاهد احیای ایدئولوژیک در جمهوری اسلامی بودیم اما این ایدئولوژی با ایدئولوژی دهه نخست انقلاب متفاوت بود، محیط و شرایط داخلی و ساختار سیاسی تغییر کرده بود و در برنامه سیاسی خارجی دولت نهم دو مجموعه به عنوان اهداف ملی مطرح شد. -بازنشسته کردن و بیرون کردن نیروهای ورزیده و با تجربه در دستگاه دیپلماسی کشور این مجال را داد که به سادگی واقعیت‌های بین‌المللی مورد انکار قرار گیرد و نتیجه آن تهدیدهای بین‌المللی برای ایران بود. -تمرکز بر مشی اعتدال در سیاست خارجی باید پایان ذهن‌گرایی، رویا گرایی و تلاش برای تحقق آرزو به واقعیت‌ها باشد.