"آلن بدیو": امروزه دشمن اندیشه، نظام سرمایهداری است
فیلسوف معاصر فرانسوی در پی رشد اسلام هراسی در فرانسه، با انتشار مقالهای تاکید کرد که "قانون منع پوشش روسری کاملاً سرمایهدارانه است و امروزه دشمن اندیشه، مالکیت است"
به گزارش «نسیم»، این فیلسوف معاصر فرانسوی همچون جورجو آگامبن و اسلاوی ژیژک در شمار مهمترین منتقدان جریان پسامدرنیسم محسوب میشود. وی از لحاظ دیدگاه سیاسی، یک چپگرای رادیکال محسوب میشود.
۱ . تعدادی از جمهوریخواهان، یک روز تصمیم گرفتند تا قانونی اجباری برای ممنوعیت استفاده دختران از روسری وضع کنند. نخست اجرا شدن قانون در مدارس و سپس در هر مکان دیگری که ممکن باشد. آیا شما شنیدید که من از یک قانون گفتم؟ رئیس جمهور به همان میزان که سیاستمداری محدود شده است، نفوذناپذیر هم است. او به شکل تمامیت خواهانه ای با ۸۲ درصد از آرای رأی دهندگان، شامل همه سوسیالیستها ، این توافق را تأیید کرد: یک قانون، بله یک قانون علیه چند هزار دختر جوانی که میخواهند موی سر خود را بپوشانند. این افتضاح است! آنها همچنین مسلمان نیز هستند. حال میبینیم دوباره شبیه به ماجرای تسلیم سدان، پتن، جنگ الجزایر، تزویر میتران، قوانین رذیلانه علیه کارگران غیر قانونی، فرانسه دنیا را مبهوت کرده است. بعد از تراژدیها نوبت به فکاهه و کمدی میرسد .
۲ . بله، فرانسه سرانجام یک مشکل ارزشی برای خود پیدا کرد: ممنوعیت حجاب دختران. میتوان گفت زوال این کشور کامل شده است. تهاجم مسلمانان سالها قبل توسط لوپن تشخیص داده شد و امروزه توسط برخی از روشنفکران بیمسئولیت تأیید میشود. شیراک، سوسیالیستها، فمنیستها و روشنفکران عصر روشنگری همگی دچار اسلام هراسیای بودند که پیروز نبرد روسری خواهد بود[ یعنی نتیجه این نبرد اسلام هراسی است ]
۳ . دلایل بزرگ نیاز به براهین جدید دارد. برای مثال: استفاده از روسری باید ممنوع شود زیرا آن نمادی از اعمال قدرت مردانه ( پدر، برادر بزرگ) بر دختران جوان و زنان است. بنابراین ما پوشیدن آن را بر دخترانی که مصرانه خواهان استفاده از آن هستند را ممنوع میکنیم. به طور خلاصه: این دختران و زنان ستمدیدهاند، بنابراین باید مجازات شوند. این کمی شبیه به این است که بگوییم: «این زن مورد تعرض قرار گرفته، پس به زندان بیندازیدش.» موضوع روسری آنقدر مهم است که مستحق طرح یک نظام منطقی با اصول موضوعی جدید است .
۴ . یا به عبارت دیگر، این برهان را در نظر بگیرید: این زنان خودشان آزادانه انتخاب کرده اند که این روسری لعنتی را به سر کنند، آنها شورشیاند. پس باید مجازات شوند. کمی صبر کنید: اما مگر آن نمادی از ستم مردان نبود؟ آیا پدر و برادر بزرگ نقشی در این امر ندارند؟ پس ممنوعیت پوشش روسری از کجا آمده؟ از این واقعیت که این دینی متظاهرانه است. ایتها دین خود را به رخ میکشند. در گوشه ای بایستید و این طبقه را زیر نظر بگیرید .
۵ . بنابراین چه مسبب آن، پدر و برادر بزرگ باشند و چه حرکتی «فمنیستی»، روسری باید پاره شود، یا اگر تعصب نسبت به اعتقادشان باشد، به لحاظ اندیشه سکولار نیز باید پاره شود. چیزی به عنوان روسری خوب وجود ندارد. پس سرها باید در هرجا بدون پوشش باشد .
۶ . شعار امروز جمهوری فرانسه: مرگ بر کلاهها
۷ . به این نکته توجه ویژه کنید که پدر و برادر بزرگ دختران محجبه، همراهان سادهای نیستند. این به کرات به طعنه و گاه به صراحت گفته شده که پدر یک کارگر زمخت و بیشعور است، آدم بیچاره و فقیری که از روستا آمده تا در خط تولید کارخانه رنو کار کند. برادر بزرگ فروشنده مواد مخدر است و در عین مدرن بودن فاسد است. اینها اقشاری خطرناکند .
۸ . در فرانسه این واقعیت جدی وجود دارد که اسلام، دین فقراست .
۹ . از این زاویه روسری: ستم فقرا نسبت به فقراست که زیر چشمهای خدای فقیر انجام میشود. به گفته خرده بورزواها این نفرت انگیزه، کسانی که اعتقاد چندانی ندارند اما به فکر جاودانگی خود هستند .
۱۰ . سکولاریسم. اصل ضد زنگ! سه یا چهار دهه پیش در مدارس کلاسهای با اعضای همجنس ممنوع بود، دختران اجازه پوشیدن شلوار نداشتند و این در حیطه کلیسا قرار داشت معاشرتها جدی بود، پسران با بازوبندهای سفید و دختران با روبنده. واقعاً روبنده و نه فقط روسری و حالا شما از من میخواهید پوشیدن روسری را جرم تلقی کنم؟ اینکه این نماد، آرامش را برهم میزند و ایجاد گرفتاری میکند؟ حال ما باید این دختران جوان که در جمع دوستانشان با سرخوسی هستند را اخراج کنیم؟ ادامه دهید، اجازه دهید ماشین سرمایه داری به راه خود ادامه دهد. بیتوجه به رفت و آمدها، اظهار پشیمانیها یا آمدن کارگران از دوردست، سرمایه داری میداند چگونه مالالتجاره ملوک (فرمانروای شهر) را جانشین خدایان مرده ادیان کند .
۱۱ . آیا آنچه رخ داده تجارت دین واقعاً بزرگ نیست؟ به علاوه، آیا این مسلمانان استوار به مانند اقلیتی زاهد نیستند؟ و آیا نه اینکه این نمادهای خودنمایانه تحقیرآمیز دینی روی شلوارها، تی شرتها، کفشهای کتانی برندهایی مثل نایک، چویگنون و لاکوست قرار میگیرند. آیا ایمان به خدا مهمتر از تبلیغ شرکت ساندویچ در مدارس نیست؟ اگر ما بتوانیم اعتراض کنیم و کمی بزرگ بیندیشیم باید بدانیم که ما به قانونی علیه برندها نیاز داریم. شیراک، این کار را به راه انداخت. ممنوعیت بدون تزلزل نمادهای خودنمایانه سرمایهداری .
۱۲ . چیزی را برای من روشن کنید. میزان نمایش بدن در مکانها و زمانهای مختلف از دید فمنیستها و جهوریخواهان چقدر است؟ چگونه است که در مناطق اطراف فرانسه- مانند سیسیل، زنان بیوه از نقاب و جوراب سیاه و روسری استفاده میکنند، اما بیوهزنان مسلمان نمیتوانند .
۱۳ . اما من میفهمم که الزامی به سوی برهنگی وجود دارد. روزنامه نگاران لیبراسیون همیشه از آمدن مینیژوپ به عنوان نماد لغزشناپذیر سقوط قریبالوقوع توتالیتاریانیسم یاد کردهاند. پذیرش بی قید و شرط مینیژوپ نشانه ای از آمدن بهار حقوق بشر است. پوشاندن بیش از اندازه بدن، مشکوک است. هیچ چیزی نمی توان فروخت یا امکان فروش آن وجود ندارد از خودرو، قفس قناری، ماشین بتون ساز گرفته تا بیگودی مو، مگر اینکه نشانهای تجاری از زن برهنه در آن وجود داشته باشد .
۱۴ . ما از شعار فمنیستها مبنی بر اینکه «بدن من متعلق به من است» به شعار فاحشهها رسیدیم که «بدن من متعلق به همه است».مالکیت برای اولی، درونی است و برای دومی پندی بیپایه و اساس. از مالکیت بر خود تا خود را به حراج گذاردن؛ نتیجه نهایی متفاوت است .
۱۵ . یک توضیح ساده: یک دختر باید ببیند چه برای فروش و عرضه دارد. او بعد این باید خود را در چرخه زنانی که به عنوان مدل معرفی میشوند قرار دهد. مورد تحقیر پدر و برادر ریشدار خود بودن و یک عمر زیر سایه بازار زندگی کردن، مدلی جهانی، مدلی برتر .
۱۶ . با این قوانین جدید اگر زنی پوشش خود را حفظ کند در بازار به عنوان زن شاغل وفادار شناخته نمیشود .
۱۷ . طرح جدیدی نیز اخیراً پیشبینی شده که در آن ریش گذاردن برادران بزرگ را ممنوع میکند، از دیدگاه برابری طلبانه، عادلانه است: اگر کسی دختران را مجبور به نشان دادن موهایشان میکند، چرا نباید اجباری برای تراشیدن ریش پسران باشد؟ از وقتی که پرمویی به موضوعی برای دولت تبدیل شده، باید آرایشگران مدارس در کلاسها مخفی شوند و آماده به کار باشند .
۱۸ . مراقب باشید: قانون منع روسری یک قانون کاملاً سرمایهدارانه است. آن تجویز میکند که زنانگی به نمایش درآید. به عبارت دیگر، اینکه چرخه نمایش بدن زن از الگوی بازار تبعیت میکند .
۱۹ . اما باید گفت : امروزه دشمن اندیشه، مالکیت است. این سوداگری به مانند روح است و نه چونان ایمان. «برآمدن بنیادگرایی دینی» تنها آیینهای است که غربیان در آن با ترس اثرات ویرانگر اذهانی که قصد کنترل آنها را داشتند، مشاهده میکنند و به طور ویژه اثراتی مانند اظهار ندامت از اندیشه سیاسی که غربیان تلاش داشتند با آن همه را سازماندهی کنند ، یا زیر پوشش دموکراسیهای ناچیز یا تقویت چتربازان آن را اعمال کنند. تحت چنین شرایطی، سکولاریسم ادعا میکند به اشکال مختلف به معرفت خدمت میکند و در این امر رقابت محترم شمرده میشود، آموزش مطابق با هنجارهای غربی انجام میگیرد و با هر نوع ایمانی دشمنی میکند. این مدرسهای است برای مشتری آرام، تجارت نرم، مالکیت آزاد و رأی دهندگان ناامید .
۲۰ . از زمانیکه مرگ خد اعلام شد ادیان آنقدر ناتوان شدند که به جای آنکه تلاش کنند تا همدیگر را نابود کنند، آنگونه که همیشه در تبعیت از خدایان مورد احترام خویش میکردند متعهد شدند تا به هم کمک کنند. امام، کشیش و کاهن مشورتهایی همراه با افسردگی ارائه میدهند. رب مسلمانان و پاپ مسیحیان به هم مرتبطند. بیشتر از آنکه جنگ ادیان و تمدنها باشد- که تصویر آشفتهای برای شبیه سازی طرحهای قدرت و دلارهای نفتی است- به نظرم اعتقادات در کل جهان رو به موت است .
۲۱ . از اینرو- به ویژه قانون ضد اسلامی منع پوشش روسری همه کسانی را که باید بخشی از اعانه خود را به رأی دهندگان کاتولیک قلمرو سراسقف بپردازند را ناراحت میکند. برای خلاص شدن از این احساس، آنها داستانی سرهم میکنند که در آن از ضرورت ممنوع شدن نشانه های خودنمایانه سیاست میگویند! خوب، واقعاً که! آیا میتوانید باور کنید آنها همه جا هستند، حتی در اعماق روستاهای تاریک، حتی در حومههای وحشتناک شهر، تصرف فراگیر داسها و چکش هاست؟
۲۲ . هیچکس از اینکه خط سیر این فمنیسم نامتعارف را دنبال کند چندان شاد نیست، اینکه به دنبال زنان آزاد است و امروزه این آزادی با اجبار به اخراج دختران به جرم پوشش آنها همراه است. گیج کننده است .
۲۳ . همه عبارات نامفهوم اجتماعیای که درباره جماعات و درگیری گفته میشود، که موضع جمهوریخواهان علیه جماعتگرایان است همانقدر که متافیزیکی است از روی عصبانیت نیز هست- همه اینها کاملاً بیمعناست. مردمی را فرض کنید که آنگونه که میخواهند، زندگی میکنند، میخورند، میپوشند و بدون اینکه خدایان را خسته کنند به آنچه که خودشان دوست دارند، سجده میکنند، آنها میان خودشان تعظیم و کرنش کرده یا با زبانی عجیب عبادت میکنند. آنها در تمام جهان گسترده نیستند، این انواع «تفاوتها» نه مانعی برای تفکر است و نه مشوقی برای آن. بنابراین دلیلی برای احترام گذاردن یا اهانت کردن بدانها وجود ندارد .
۲۴ . در بیشتر موارد، تنوع در عادات و باورها شاهدی زنده بر تنوع غریزه انسانی است، چیزی که توجه ما را به همان گونه جلب میکنند که طوطیهای آبی و والها میکنند، زیرا نیروی چندشکلی زندگی ما را مجذوب میکند و سر ذوق میآورد .
۲۵ . حزب کمونیست فرانسه سی سال پیش درخواست کرد که مهاجران را به طور مساوی در حومههای شهرها اسکان دهند و به کلیه این کارگران و رفقای بینالمللی عرب میگفتند .
۲۶ . جماعتگرایی و جذب شدن مسلمانان امروزی، به بیش از آنچه حزب کمونیست فرانسه پیشبینی کرده بود، نیاز دارد. فرض کنید در این درهم آمیختگی شهری بزرگ حداکثر دو خانواده مراکشی، که یکی از آنها پرجمعیت است، یک خانواده معتدل تنها اهل مالی، یک آدم مجرد ترک زندگی میکنند .
۲۷ . مسئله ای که درباره این تفاوتهای فرهنگی و این جماعات وجود دارد، تنها به حضور اجتماعی، عادات، کار، زندگی خانوادگی یا مدرسه آنها محدود نمیشود. به محض اینکه نام آنها میآید، بحث مورد نظر خواه، درباره حقیقت، هنر، علم، عشق و به خصوص سیاست باشد، پوچ خواهد بود.[حتی نام این افراد نیز حساسیت ایجاد میکند] همانطوریکه زندگی انسان از ویژگیهای او ساخته میشود، قانون هم از همین امور عادی نشأت میگیرد. وقتی مقولاتی چنین ادعا دارند که جهانی هستند، از اینرو در میان خودشان با جدیت درباره موضوع به بحث مینشینند، ;که به طور منظم امور مصیبت بار میشود .
۲۸ . برعکس: یک حقیقت، امری سیاسی یا چیز دیگر، خود را با این واقعیت میبیند که اصلی که یک نمونه ویژه ندارد، بسیار دور از اصلی است که مورد بحث است و نمونه ویژه درباره آن وجود دارد . این آنچیزی است که هر فرد در هنگام ورود به وضعیتی چنین با آن روبروست. این است که چگونه یک مبارز سیاسی یا حل کنندگان یک معادله یا کسی که طرح یک بازی را در سر دارد یا کسی که در جذبه یک عشق زندگی میکند، همه اینها اشکالی از تفکر شگفت است که با حمایتهای متفاوت جسمی و روحی میان همه افراد میتواند تقسیم شود و هیچیک از ویژگیهای جنسی، زبانی، دینی، روانشناختی یا قومی اینچنین وارد فرایند حقیقت نمیشوند و به عنوان مانعی در برابر آن ظاهر نمیشوند. آنگونه که پل قدیس گفت: وقتی یک حقیقت مورد نظر است، ویژگیها مسئله نیستند .
۲۹ . آنچه که آن مدرسه آنرا تهدید توسط ویژگی کم اهمیتی مانند روسری چند دختر میداند این تردید را به وجود می آورد که آنچه در اینجا مورد نظر است، حقیقت نیست، بلکه صرف عقاید کم اهمیت محافظه کارانه است. آیا ما سیاستمداران و روشنفکرانی را نمیبینیم که مخصوصاً اعلام میدارند که مدرسه جایی برای آموزش شهروندان است؟ این قانون غم انگیز این روزها، شهروندان را لذت گرای بدخو در نظر میگیرد که وابسته به نظامی سیاسی است که هر نمایی از حقیقت را سلب میکند .
۳۰ . ممکن است ما زیاد فکر خود را مشغول نکنیم که تعداد قابل توجهی دختر الجزایری، مراکشی و تونسی اصیل هستند که موی خود را به خوبی میپوشانند، رفتاری زاهدانه دارند و با سرسختی کار میکنند. این قانون به طرز زننده ای برخی از بهترین دانش آموزان را اخراج میکند .
۳۱ . شعار ضد پوشش روسری:«مدرسه پیش از سکولارسیم ما را از پا در میآورد؛ یک بی سواد سربرهنه بهتر از یک نابغه روسری به سر است »
۳۲. از نقطه نظر حقیقت، قانون روسری تنها یک چیز را بیان میکند: ترس. غربیان به طور کلی و فرانسویها به طور خاص، چیزی بیش از یک مشت آدم بزدل لرزان نیستند. آنها از چه میترسند؟ از بربرها که در خانه همان جوانان حاشیه نشین شهرها هستند و در خارج خانه، تروریستهای اسلامی هستند. چرا میترسند؟ زیرا آنها مجرمند، اما ادعای بیگناهی دارند. جرم و بزه از دهه ۱۹۸۰ به بعد مورد توجه قرار نگرفت و تلاش شد تا سیاستهای آزادی بخشی، هر نوع استدلال انقلابی و هر نوع اظهارات درست، اجرا نشده و به کار گرفته نشوند. بزهکاری وابسته به ویژگیهای ناخوشایند خود میشود و بیشتر با دوران رشد کودکان اتفاق می افتد و جوان هر چه سن کمتری داشته باشد بیشتر مورد ترس قرار میگیرد مانند دختران جوان حاشیه نشین.