الاهرام:

کشورهای عربی به دنبال ائتلافی شبیه ناتو علیه ایرانند

کدخبر: 2003612

این روزنامه نوشت: سران کشورهای شورای همکاری به دنبال تشکیل ائتلافی شبیه ناتو علیه ایران بودند.

به گزارش گروه بین الملل « نسیم آنلاین »، روزنامه الاهرام در مقاله ای به قلم دکتر "محمد السعید ادریس" با عنوان «مصر و سعودی و شریک ترکی» (در پاسخ و انتقاد شدید از مقاله خالد الدخیل نویسنده سعودی در روزنامه فرامنطقه ای الحیات با عنوان "سعودی و ترکیه ... و مصر چه می شود؟") با اشاره به موج شکل گیری ائتلاف های نظامی در منطقه و قرار گرفتن مصر در مقابل چالشها و سوالات سختی در مورد پیوستن یا نپیوستن به این ائتلاف ها ، به تشکیل «شورای همکاری راهبردی» بین سعودی و ترکیه در خلال سفر اردوغان به ریاض اشاره کرده و تاکید می کند : بسیاری این سوال را مطرح می کنند که چرا ترکیه و نه مصر یا دیگر کشورهای عربی همراه با مصر؟

در پاسخ گفته می شود که «مصر در وضعیت سردرگمی است و دیگر کشورهای عربی هم قربانی جنگ داخلی هستند و کشورهایی مثل مغرب و الجزایر هم در وضعیت خمودگی هستند.» اما مزیتهای ترکیه برای قرار گرفتن بعنوان یک متحد راهبردی چیست؟ و می گویند «ترکیه کشور سنی به معنی که ایران خود را کشور شیعی می داند، نیست. بلکه ترکیه کشور ملی سکولار با اکثریت سنی است و در نقش منطقه ای خود همانند ایران بر شبه نظامیان تکیه نکرده و طائفه گرایی را هم همانند ایران معیار اساسی برای ماهیت و حدود نقش خود قرار نداده است.»

دکتر ادریس سپس به توجیهات دیگر سعودیها در مورد تشکیل ائتلاف سعودی - ترکی برای مقابله با ایران ضمن روابط راهبردی سعودی با مصر و همچنین عقده و گره موضوع اخوان در تحفظ ائتلاف با مصر و ترجیح ترکیه بر مصر پرداخته و تاکید می کند: همه این ادعاها و توجیهات سعودی بدور از واقعیت است .

سعودی همواره در طول تاریخ به دنبال عامل توازن خارجی بوده چه در سطح بین المللی با آمریکا یا در سطح منطقه ای و در آغاز با ایران تحت حکومت شاه و سپس هم با ترکیه و احیانا پاکستان و مصر همواره به زعم سعودیها متحدی بوده که نمی‌توان روی قدرت و مقاصد آن حساب و تکیه کرد. شاید برخی برادران سعودی عمدا «تجربه دمشق» را که با حلیه گری و با فشارهای آمریکا و ایران یا هر دو آنها، آن تجربه را نابود کردند از یاد برده اند ، تجربه ای که هدف نخست آن پیوند امنیت خلیج فارس و امنیت ملی عربی از طریق نیروهای مشترک مصری و سوری شرکت کننده در جنگ آزادسازی کویت از اشغال عراق در سال 1991 بود.

نویسنده سپس سستی و کارشکنی سعودی را عامل شکست تحقق تشکیل نیروی مشترک عربی با نقش پیش رو مصر در دعوت و مدیریت تاسیس آن دانسته و می نویسد: سعودی اولویت را به سخن گفتن از «همکاری راهبردی خلیجی - آمریکایی» داد که سران شورای همکاری در دیدار با اوباما در کمپ دوید در راستای اطمینان از ثبات و قوت تعهدات آمریکا در قبال آنها علیرغم توافق اتمی با ایران امید تحقق آن را داشتند . سران کشورهای شورای همکاری بدنبال قانع کردن اوباما برای تشکیل ائتلافی شبیه ناتو علیه ایران بودند ، ولی اوباما ضمن مخالفت با این درخواست ، به آنها نصحیت کرد وارد درگیری با ایران نشوند ، زیرا از منظر وی نه ایران ، بلکه اوضاع داخلی منبع تهدید این کشورهاست .

بعد از شوک وارده به سعودی از این موضوع و مواضع مایوس کننده آمریکا در سوریه در مقایسه با میزان تعهدات روسیه در حمایت از بشار اسد با هماهنگی ایران، باز هم سعودی به سوی فعال سازی نیروی مشترک عربی یا تاسیس ائتلاف واقعی عربی سوق نیافت ، بلکه به سوی تاسیس «ائتلاف نظامی اسلامی» بعد از تشکیل «شورای همکاری راهبردی با ترکیه» رفت ، درحالیکه رویکردهای ترکیه در پیگیری سیاست صف بندی طائفه ای بدتر شده بود و با دعوت اسرائیل برای تاسیس «پیمان اعراب سنی» همسو بود که اسرائیل بعنوان یکی از مبانی این پیمان و در راستای مقابله با «اعراب شیع» به رهبری ایران و مورد حمایت روسیه است .

برخلاف تصور برادران سعودی، ترکیه نه تنها کشوری است که همانند اسرائیل ، خواستار طائفه گرایی و صف بندی طائفه ای است، بلکه درصدد احیای اتحاد راهبردی خود با اسرائیل همزمان با ائتلاف راهبردی با سعودی است. تاکید اردوغان در بازگشت از ریاض و بعد از امضای توافقنامه تشکیل شورای همکاری راهبردی با سعودی بر اینکه «ترکیه نیاز به اسرائیل دارد به همان مقدار که اسرائیل هم نیاز به ترکیه دارد» و درخواست وی برای عادی سازی روابط بین دو کشور تفسیر کننده این مساله است با کمال خوشبختی مصر گذشته از توجیهاتش ، خود را از اینکه طرف سوم چنین شورای راهبردی سعودی - ترکی باشد ، دور کرد و با آ« مخالفت نمود ، همانطور که در مقاله برادر سعودی مان با توهین به جایگاه و نقش مصر و با اشاره به چالش های فراروی مصر از توطئه های اخوان و ترکیه و نیروهای ترویستی متحد با آنها بدان اشاره شده است.

این مقاله نشانگر عدم درک یا آگاهی از از اصول ثابت سیاست مصر در عرصه عربی و منطقه ای و اولویت تشکیل نیروی گسترده عربی و نابودی خطر تروریسم ، حل بحران های عربی به خصوص بحران سوریه با حفظ کشورهای عربی و وحدت ملی آنها و فعال سازی نظام عربی و بعد از آن هکاری یا درگیری با کشورهای پیرامونی با توجه به منافع عربی و امنیت ملی عربی است. ما نخست نیازمند ائتلاف و اتحاد بین خودمان هستیم و نیازمند دفن کردن دعوت به صف بندی و قطب بندی طائفه ای و بازگشت مجدد به وحدت عربی به عنوان هدف و غایت و بعنوان حلقه وصل روابط و ائتلاف های منطقه ای و بین المللی مان هستیم .

ارسال نظر: