روایت فارین پالیسی ژورنال از مردم غزه؛
محاصره صهیونستی امید مقاومت را پر رنگتر کرده است
این نشریه نوشت: مردم غزه بر این باورند که ۱۰ سال سختی و محاصره به آن ها آموخت باید قوی باشند، با زندگی بسازند و محاصره را شکست دهند.
گروه بین الملل « نسیم آنلاین » - "فارین پالیسی ژورنال"، در گزارشی از وضعیت زندگی مردم غزه نوشت:
زمانی که کودکان ماریام الجمال در نیمههای شب صدای غرشی میشنوند، ناخوداگاه با جیغ از جای خود میپرند. این یک واکنش غریزی است که تقریباً اغلب کودکان در نوار غزه به آن مبتلا هستند. آنها خواب آرامی ندارند.
سه فرزند ماریام، جمال، لیندا و سارا، در اولین سالهایی که محاصره علیه غزه در سال 2006 اعمال شد، به دنیا آمدند و همه آنها حداقل یک جنگ اسرائیلی را تجربه کردهاند.
این مادر 33 ساله میگوید: "بچههای من وقتی برقها قطع میشود وحشت زده میشوند، اتفاقی که همیشه می افتد. آنها هنوز در آسیبهای روحی ناشی از جنگ سال 2014 زندگی میکنند. جنگ هنوز هم خانواده من را آزار میدهد و زندگی را برای ما سخت میکند."
در واقع بعد از سالها ماریام هنوز به دنبال کار برای گذران زندگی است. بی کاری در غزه بالاترین آمار را در دنیا دارد. محاصره غزه از ژانویه 2006 آغاز شد. زمانی که جنبش حماس انتخابات مجلس را در سرزمینهای اشغالی پیروز شد. در این هنگام، حامیان مالی به سرعت از کمکهای مالی خودداری کردند و دولت از پرداخت حقوق کارمندانش ناتوان شد. پیش بینیها اینطور بود که به زودی که حماس سقوط خواهد کرد و دولت به دست جنبش فتح خواهد افتاد. اسرائیل نیز برای تسریع سقوط این جنبش، شهر غزه را بمباران کرد، مرزهای نوار غزه را به روی سازمانهای بین المللی و خبرنگاران خارجی بست، کمپینی را برای بازداشت بسیاری از اعضای مجلس انتخابی به راه انداخت. این محاصرهها در سال 2007 به اوج خود رسید و حالا 10 سال است که این روند ادامه دارد. مرزهای رفح بسته شده و اسرائیل سه جنگ بزرگ در منطقه راه انداخت که هزاران نفر را به کام مرگ کشید.
ویرانگری در غزه نتیجه سه جنگ متوالی (در سالهای 9-2008، 2012 و 2014) است که بسیار شدید بوده است، همه زندگیها را تحت تأثیر قرار گرفته و حتی زیرساختها را نیز نابود کرده است. به عنوان نمونه، قطع برق تبدیل به بخشی از زندگی مردم شده است. اگر همه چیز بر اساس برنامه پیش برود، فلسطینیها تنها میتوانند در حدود 8 تا 10 ساعت برق در روز داشته باشند و از الکتریسیته استفاده کنند و بقیه روز را در تاریکی سپری میکنند. سازمان ملل متحد اذعان داشتند که تا سال 2020 غزه به یک منطقه غیر قابل سکونت تبدیل خواهد شد.
اما این تراژدی، ابعاد دیگری هم دارد که هرگز مورد توجه قرار نگرفته است، اینکه چطور این محاصره زندگی ساکنان آن را تا یک نسل به طور کامل، تحت تأثیر قرار داده است.
زمانی که محاصره تحمیل شد، احمد غزال تنها 13 سال داشت و حالا جوان 23 سالهای است و در کتابخانه محلی شهر غزه کار میکند. او میگوید: " زندگی در اینجا مطلوب نیست. در طول ده سال گذشته خانواده من از کمبود غذا، آب پاکیزه، خدمات درمانی و ضروریترین نیازهای زندگی در رنج بودند. اما چیزی که بیش از هرچیزی مرا آزار میدهد این است که قادر نیستیم آزادانه نقل مکان کنیم. کمپین اسرائیلی- مصری مرزهای عبور و مرور را بسته است وزندگی ما را در اینجا دچار وقفه کرده است. احساس میکنم اینجا گیر افتادهام."
ماهر اعظم 21 ساله هم، احساس زندانی شدن دارد، او در مرکز المللی زبان، انگلیسی تدریس میکند و آرزو دارد که نویسنده شود، او هم زندگی در غزه را یک مرگ تدریجی میداند.
وی میگوید: "ت عداد شهدای نوار غزه بعد از ده سال به 4 هزار نفر رسیده است، اما آن انسانهای بیگناه تنها یک بار مردند. مردمی که هنوز در غزه زنده هستند، هر روز بارها و بارها میمیرند. اما با این حال باید خوشبین و امیدوار باشیم. ما یاد گرفتیم که برای زنده ماندن باید خلاقیت به خرج دهیم و علیرغم جرائم اسرائیل در حق مردم غزه و سکوت جامعه بین الملل، بدون تسلیم شدن ادامه حیات دهیم."
هبا ظاهر، فارغ التحصیل دانشگاه اسلامی میگوید: "ما همه این سالها را بدون اینکه امید خود را از دست بدهیم زندگی کردیم. ما نباید امید خود را از دست بدهیم. ده سال سختی به ما آموخت که باید قوی باشیم که با زندگی بسازیم و محاصره را شکست بدهیم. "
اما شکست محاصره چندان هم آسان نیست. چرا که بنا به گفته هبا "همه جنبههای زندگی را تحت تأثیر قرار میدهد." بسیاری از دانش آموزان فرصت تحصیل در خارج را از دست میدهند. بسیاری از بیماران درانتظار باز شدن مرزها برای تحت درمان قرار گرفتن، میمیرند. ساخت وساز به تسهیل در عبور وابسته است و زندگی بیش از هر زمان دیگری پر هزینه و گران است."