سوریه؛ استالینگراد خاورمیانه
نیروهای اتحاد جماهیر شوری همانطوری که مانع پیشروی نازیها در "استالینگراد" شدند، ملت سوریه هم به پشتوانه مقاومت خود توانستند جلوی قدرتهای فاشیسم همپیمان غرب بایستند و آنها را متوقف کنند.
گروه بین الملل « نسیم آنلاین »- سید جبار حسینی: کشور سوریه مهد تمدن بشریت چند سالی است که شب و روز با حملات کشورهای متخاصم منطقهای و بینالمللی دست و پنجه نرم می کند و از خود مقاومت به خرج میدهد.
طی پنج سال اخیر بحران سوریه صدها هزار نفر از مردم این کشور جان خود را از دست دادند و میلیون ها نفر نیز مجبور به خروج از کشور و آوارگی در داخل کشور و پناه بردن به روستاها و شهرهای زیادی شدند، اما دمشق با این وجود و با همه این مشکلات و رویدادها تمام قد ایستادگی کرده است.
طی سه سال اخیر پدیده ای تروریستی به نام "داعش" که در ارودگاههایی که ناتو آن را در ترکیه و اردن مدیریت می کرد، در سوریه کشف شد و در بلندی های جولان اشغالی، عراق و لبنان پرچم برافراشت.
تنها دلیلی که غرب بر طبل ناامنی سوریه می کوبد، این است که دیگر تحمل تمرد و نافرمانی سوریه را ندارد و به عبارت دیگر تحمل این را ندارد که سوریه منافع ملت خود را به منافع شرکتهای چند ملیتی غرب ترجیح دهد.
سوالی که شاید در ذهن خیلی از مردم جهان درباره تحولات سوریه وجود دارد این است که چرا مردم زیادی در سوریه می میرند؟ آیا این سزاوار مردم سوریه است؟ آیا بهتر نبود که سوری ها تسلیم می شدند و مطالبات آمریکا را محقق می کردند؟
"ادواردو گالینو" محقق، رمان نویس و روزنامه نگار اهل اروگوئه می گوید: همه ملت ها می دانند وقتی زمان جنگ فرا می رسد، کسی حتی حق اطلاع رسانی آن را ندارد، اما وقتی تصمیم فرماندهان گرفته و شیپور جنگ نواخته شد ما ملزم به حمایت از آن می شویم."
در یک چنین حالتی، مردم سوریه تصمیم گرفتند....روسیه و اهالی استالینگراد در جنگ جهانی دوم چنین تصمیمی را اتخاذ کردند و اکنون نیز سوری ها آن را تجربه می کنند.
بسیاری از کارشناسان بر این باورند که خاورمیانه با توجه به تحولات منطقه طی چند سال اخیر کاملا دچار فروپاشی شد و هیچ چیز راسخی باقی نماند... اما باید گفت که ملت هایی که راه خود را خودشان انتخاب کردند، سرزمین خود را با تمام وجود حفظ می کنند و برعکس کشورهایی که به اوامرغرب تن دادند فرهنگ و ماهیت خود را از دست دادند. سوری ها هم می دانند که اگر تسلیم شوند سوریه به عراق و لیبی دیگر یا حتی افغانستان تبدیل خواهند شد.
ملت سوریه به همین دلیل است که به پا خاستند و تصمیم گرفتند برای خود و برای جایگاه کشورشان در جهان مبارزه کنند و با اتکای به انتخابات و ارتش خود روی پاهایشان ایستادند، حال هر اندازه غرب قیل و قال راه بیاندازد.
اگر چه سوریه رسانه های قوی در اختیار ندارد تا شجاعت و قهرمانی ها و دردهای این کشور را بیان کند، اما نمی توان این را انکار کرد که نیروهای اتحاد جماهیر شوری همانطوری که مانع پیشروی آلمانیهای نازی در "استالینگراد" شدند، سوری ها هم توانستند جلوی قدرت های فاشیسم همپیمان غرب بایستند و مانع پیشروی آنها شوند.
روسیه به طور مستقیم در تحولات سوریه شرکت کرد و چین هم در وضعیت آمادگی قرار گرفت اگر چه همیشه در سایه قرار داشته است. ایران حمایت کرد و حزب الله لبنان نیز یک جنگ اسطوره ای را به نیابت از دمشق علیه تروریست هایی که غرب و ترکیه و عربستان حامی آن هستند، تجربه کرد... هرچند هسته اصلی مقاومت به ملت سوریه بر می گردد. شاید تحلیل تحلیلگران سیاسی درباره اینکه از خاورمیانه چیزی باقی نماند، درست باشد، اما سوریه راست قامت است اگرچه زخمی است.
در استالینگراد میلیون ها نفر کشته شدند و در سراسر شهر به جز آهن پاره ها و سنگ ها شکسته شده و اجساد، چیز دیگر پیدا نمی شد اما نازی ها متوقف شدند. اکنون سوریه نیز به آرامی اما با قدرت و جسارت در برابر سناریوهای غربی، قطری، سعودی، اسرائیلی و ترکیهای ایستادگی می کند، سناریوهایی که با هدف نابودی خارومیانه طراحی می شوند، اما ملت سوریه پیروز است.
از سوی دیگر، نبرد حلب برای آینده سوریه و سراسر منطقه سرنوشت ساز است. این نبرد از نظر ارزش به نبرد اسطوره ای استالینگراد شبیه است، چراکه ممکن است اوضاع ژئوپولتیک منطقه و جهان را تغییر دهد و به دست گرفتن کنترل حلب سبب می شود ارتش سوریه کنترل بخش قابل توجهی از مرزهای سوریه با ترکیه را در دست داشته باشد.
از طرف دیگر ترکیه با همه توان خود برای تغییر روند حوادث در درگیری های سوریه تلاش می کند، از همین روی برخی از ناظران بر این باورند چنین مساله سبب می شود که رجب طیب اردوغان رییس جمهوری ترکیه ناچار شود در این نبرد دخالت نظامی داشته باشد.