اخبار آرشیوی

به گزارش اشراف، پایگاه اینترنتی مرکز کنترل تسلیحات در گزارشی با عنوان: «توصیه غیرصحیح واشنگتن پست درخصوص ایران» به قلم ج.تیلمان می نویسد: نویسندگان واشنگتن پست، ماجرای برنامه هسته ای دولت ایران را تقویت می کنند. این نویسندگان، ماه نوامبر گذشته، "گیتس"، وزیر دفاع امریکا را به دلیل اظهاراتش مبنی بر "کنار گذاشته شدن گزینه نظامی علیه ایران" مورد انتقاد قرار دادند. اما در این هفته، مدعی شدند «بهترین راه (نسبت به ادامه مذاکرات سیاسی)، امید داشتن به تشکیل شورش های مردمی جدید در ایران است.» اینگونه دستورالعمل های سیاسی، در مجادلات مطروحه میان جامعه بین المللی و جمهوری اسلامی نقش دارند - برای مثال، ایالات متحده و متحدانش قصد دارند رژیم را مجبور به تغییر نمایند - از این رو مذاکرات تنها نقشه ای است برای انکار حق ایران، به عنوان عضوی از "معاهده منع گسترش تسلیحات هسته ای"، در پیگیری برنامه صلح آمیز هسته ای خود. دولت اوباما سیاست دو جانبه اعمال تحریم ها و برخورد دیپلماتیک علیه ایران را پیش گرفته است. با بالا رفتن قیمتها به دلیل عدم همکاری ایران با "آژانس بین المللی انرژی اتمی" از طریق تحریم های سازمان ملل، در حالیکه همچنان مجرای امکان مذاکرات باز گذاشته شده است، دولت آمریکا امیدوار است بتواند ایران را به پذیرش و اعمال اقدامات شفافانه کافی در راستای متقاعد ساختن جامعه بین المللی بر عدم تمایلش به دسترسی به سلاح های هسته ای وادار سازد. روند مذاکرات با ایران به شدت پیچیده است و به خاطر وجود بی اعتمادی عمیق بین دو گروه، بغرنج تر نیز می شود. در دسامبر سال 2001 در شهر بن، موفقیت توافق بر سر افغانستان، از نمونه تهعدات قلیل مهم دیپلماتیک و سازنده با جمهوری اسلامی ایران است. توافق اولیه مذاکره کنندگان ایرانی در اکتبر 2010 در خصوص تهیه اورانیم غنی شده مورد نیاز برای سوخت راکتور تحقیقی تهران، پیشرفت امیدوار کننده ای بود، لیک هنگامی که این پیشنهاد با برخورد خصمانه مقامات تهران- حتی از طرف سران جنبش سبز- رو به رو گشت، تمامی امیدها خیلی زود به خاموشی گرایید. شروع مجدد مباحثات گروه 5 + 1 با ایران در ماه نوامبر 2010 (ژنو) و ادامه آن در ژانویه 2011 (استانبول)، به دلیل پیش شرط های ایران، به نتایج معناداری نیانجامید. درحالیکه تاریخچه مذاکرات کنترل سلاح های اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد، مثال هایی از فایق آمدن نهایی بر موانع نگران کننده مشابه، طی توافقات طولانی و سازنده میان کشورهای متخاصم را به دست می دهد، اما در هر رو، به توصیه واشنگتن پست، انکار امکان ادامه مذاکرات و تهدید به حمله نظامی، فرمول مناسبی برای کاهش خطرات احتمالی منفی است. تعهد دولت آمریکا به مذاکرات به معنای جلوگیری از انتفاد در خصوص پیشینه ضعیف وضعیت حقوق بشر به دولت تهران و یا ممانعت از پرورش جریان آزادی اندیشه نیست. حمایت واشنگتن در انتصاب مامورین ویژه بررسی حقوق بشر در ایران توسط کمیته حقوق بشر سازمان ملل و استفاده رییس جمهور اوباما از پیام نوروزی خود در ماه مارس در تصدیق و اشاره مستقیم به افرادی مشخص که قربانی سرکوب بوده اند، بیانگر این نکته اند. اما حل و فصل نگرانی ها در رابطه با گسترش فعالیت های هسته ای ایران، نیازمند این است که ایالات متحده تمام توجه خود را صرف این مساله نماید. از آنجا که تنها تعداد کمی از متخصصین امور ایرانی معتقدند تغییر رژیم در آینده نزدیک محتمل است، دستور العمل های کوته بینانه واشنگتن پست به نظر ابتدایی و متناقض می رسند. این نویسندگان به درستی معتقدند که تنها منتظر نشستن برای مذاکره دولت ایران اقدامی زیاده منفعلانه است، اما کنارگذاشتن تمامی کوشش ها در راستای مذاکره نیز، واکنشی مناسب به چنین انفعالی نخواهد بود. به حداکثر رسانیدن فرصت ها برای متعهد ساختن ایران- مانند برداشتن محدودیت ها در مواجه با دیپلمات های ایرانی- می تواند مفید واقع شود اما بالابردن احتمال گزینه نظامی علیه ایران، نه. با در نظر گرفتن غیر قابل پیش بینی بودن شورش های مردمی و نکات منفی آشکار در حمله نظامی، درک التزام ادامه پیگیری های دیپلماتیک چندان سخت نخواهد بود. اتخاذ مذاکرات مناسب و کافی با هر دولتی که در ایران بر سر کار باشد، بهترین گزینه برای برطرف کردن بحران های فعلی در کوتاه ترین زمان ممکن است.