اخبار آرشیوی

کدخبر: 306059

روزنامه آمریکایی "نیویورک تایمز" در تحلیلی تاکید کرد؛ کشورهای غربی در زمان مناسب نتوانستند برنامه هسته‌ای ایران را متوقف کنند و اکنون دیگر وقت این کار گذشته است

ایران هسته ای- مکس بوت در مقاله ای برای روزنامه نیویورک تایمز که روز شنبه 12 آذر 1390 (3 دسامبر 2011) منتشر شده نوشت: «تهران به سبب تعلل غرب در برداشتن گام هایی که می توانست به فلج شدن پایگاه ‏اقتصادی آن بینجامد و مانعی بر سر راه بلندپروازی های هسته ای این ‏کشور باشد، نگران پیامدهای بین المللی سیاست هایش نیست».‏ وی سپس به ناکارآمد بودن تحریم ها در متوقف کردن ایران پرداخت و نوشت: «کارتر، ریگان، جرج بوش پدر، بیل کلینتون، جرج دبلیو بوش، و باراک اوباما همگی تحریم هایی ‏را از توقیف دارایی ها تا ممنوعیت های مسافرتی علیه رژیم ایران وضع کرده اند. اما نتیجه چه بوده ‏است؟ ناکامی این سیاست را می توان در ادامه پیشرفت برنامه هسته ای ایران و نیز در تمایل تهران ‏برای دست زدن به اقدامات دیگر، از جمله توطئه ترور سفیرعربستان در واشنگتن که ‏ماه اکتبر فاش شد، و هجوم سه شنبه گذشته به سفارت انگلیس در تهران مشاهده کرد». ‏ این ادعا در حالی است که واشینگتن هرگز قادر به اثبات اتهام دست داشتن ایران در طراحی ترور عادل الجبیر سفیر سعودی در واشینگتن نبوده است. بوت ادامه می دهد: «روشن است که تهران نگران پیامدهای بین المللی رفتارش نیست و حق هم دارد ‏که نباشد. غرب برای برداشتن گام هایی که می توانست پایه های اقتصادی آن ‏را فلج سازد، مانند تحریم کردن بانک مرکزی و صادرات نفتی این کشور، تعلل ‏کرده است. حالا که دیر شده است، شاید همین اقدامات و تدابیر سختگیرانه نیز ‏نتواند ایران را از دستیابی به سلاح هسته ای باز بدارد». ‏ نویسنده نیویرک تایمز سپس تاکید می کند که حتی تهدید نظامی هم دیگر «معتبر» نیست. بوت می نویسد: «تنها گزینه موثری که می تواند برنامه هسته ای ایران را به تاخیر بیندازد بمباران است. اما چه کسی ‏باور می کند که باراک اوباما دست به کاری بزند که سلف وی از آن خودداری کرد، یعنی راه ‏انداختن جنگ علیه حکومت ایران. توسل به گزینه نظامی، برغم لاف زنی واشنگتن در خصوص مطرح ‏بودن همه گزینه ها، تهدید معتبری نیست و ایرانی ها نیز این را می ‏دانند». مکس بوت در بخش نتیجه گیری مقاله خود نوشته است: «خلاصه، سیاستگذاران غرب امروز تلویحا گرفتار همان تصوری شده اند که سلف ‏های آنها در دهه های 1930، 1940 و 1990 شده بودند: اینکه از یک جنگ ‏بلادرنگ، حتی با شرایط مطلوب، باید بیش از چشم انداز فاجعه ای ترسید که ‏احتمالا در مقطعی نامعین در اینده نه چندان دور رخ خواهد داد». ‏
ارسال نظر: