اخبار آرشیوی

در مقاله‌ای به قلم «گراهام آلیسون» و «گری سیمور» آمده است: مطابق توافقنامه موقت که در ژنو حاصل شد، جامعه جهانی محدودیت‌هایی در برنامه هسته ای ایران وضع و در مقابل، بخشی از تحریم‌ها را لغو می‌کند. از این رو ، تعجبی ندارد که برداشته شدن برخی تحریم‌های خاص به موضوع بحث تبدیل شود. در این گزارش آمده است: بعد از اینکه مصالحه حاصل شد، منتقدان چنین استدلال کردند که توافقنامه موقت: بیش از 6 تا 7 میلیارد دلاری که دولت اوباما می‌گوید، تحریم ها را لغو می کند، با ارسال یک سیگنال بی‌موقع به شرکت های خارجی مبنی بر این که «درهای ایران به روی تجارت باز شده است»، رژیم تحریم ها را متزلزل می‌سازد و همچنین فشار بر ایران را کاهش می‌دهد. با توجه به این که سناتورهای آمریکایی در نظر دارند در ماه ژانویه تحریم های جدید وضع کنند یا این که فرصت داده شده به دولت اوباما را محدود سازند، بررسی برخی تحلیل‌ها در این باره مفید و ارزشمند خواهد بود. تحلیل هایی که در حمایت از تحریم‌های جدید وجود دارد: یووال اشتاینیتز مرد اصلی بنیامین نتانیاهو در امور ایران از گروه پنج بعلاوه یک به علت لغو عجولانه تحریم ها انتقاد می‌کند. وی چنین استدلال می کند که «اگر فرمول «فشار بیشتر، شانس بیشتر» را بپذیریم پس منطقی است که فرمول«فشار کمتر، شانس کمتر » را نیز بپذیریم. از این رو فشار بر ایران نباید قبل از رسیدن به توافق نهایی کاهش یابد. الیوت انجل نماینده کنگره آمریکا نیز از تصویب تحریم‌های جدید حمایت می‌کند. وی معتقد است که تهدید تحریم‌ها موضع چانه‌زنی مذاکره کنندگان را تقویت می‌کند و فشار بر ایران را برای اجرای بندهای معامله موقت افزایش می‌دهد. انجل در جلسه دهم دسامبر کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان از جان کری سوال کرد:« چرا دولت با اقدام کنگره در خصوص تصویب تحریم های جدید علیه ایران مخالفت می کند در حالی که این تحریم‌ها تا وقتی ایران از توافقنامه سرپیچی نکند، تصویب نمی‌شود؟» بهترین تحلیل ها و استدلال ها در مخالفت با تحریم های جدید نیز از این قرارند: «کیمبرلی آن الیوت» کارشناس مرکز پیترسون در نشریه فارن افرز نوشت:« هیچ نشانه ای در تاریخ صد ساله گذشته تحریم‌ها در حمایت از این فرضیه که تشدید تحریم‌ها موجب می‌شود ایران از برنامه هسته‌ای خود دست بردارد، دیده نشده است. بلکه شاید این تحریمها نتیجه معکوس دهد و در حالی که آمریکا منتظر آثار سیاسی و اقتصادی تحریم‌هاست، ایران به برنامه هسته‌ای خود ادامه دهد.» ولی نصر نیز در روزنامه نیویورک تایمز این فرض را که ایران فقط دو انتخاب دارد، به چالش می‌کشد: با معامله موافقت کند یا این که بیشتر تحریم شود. نصر معتقد است که ایران یک گزینه سوم نیز دارد و اگر تحریم ها تشدید شود، ‌این گزینه جذاب‌تر خواهد شد:« اگر کنگره معامله موقت را به شکست بکشاند، ایرانی ها خم به ابرو نمی آورند و به جای این که به صورت تحقیر آمیز برنامه هسته‌ای خود را کنار بگذارند، خود را آماده شدیدترین اصلاحات اقتصادی خواهند کرد.» کالین کال، ستون نویس نشریه پولتیکو نیز از ما می‌خواهد خود را جای ایران فرض کنیم. او می‌گوید:«فرض کنیم مجلس ایران فردا یک لایحه تصویب و در آن اعلام می کند که اگر واشنگتن به تعهدات خود در چارچوب توافقنامه ژنو عمل نکند، این کشور فعالیت های هسته ای خود را ظرف شش ماه از سر می گیرد.» در این صورت، نمایندگان کنگره آمریکا چه برداشتی از این حرکت مجلس ایران خواهند داشت؟ آیا آن را مطابق متن و روح توافقنامه ژنو می‌دانند؟ برخی نمایندگان مجلس ایران در تلافی اقدام اخیر وزارت خزانه داری علیه نوزده شرکت و شخصیت، لایحه ای را آماده می‌کنند که از ایران می‌خواهد سطح غنی سازی خود را تا 60 درصد افزایش دهد.