بسیاری از زنان مجبور شدهاند در بازرسیهایی ارتش زایمان کنند که آمار آنها توسط گروههای حقوقبشری بینالمللی ثبت شده است. سیاست اسرائیل برای تخریب خانههای فلسطینیها نیز موجب بیخانمانی دهها هزار زن و بچه در غزه و کرانه باختری شده است.
گروه بینالملل - «نسیم»: شما اگر یک خبرنگار باشید و سردبیر از شما یک گزارش درباره وضعیت زنان در باریکه "غزه" به مناسبت روز جهانی زن بخواهد، چه مسالهای را به عنوان اصلیترین مشکل زنان فلسطینی ساکن این منطقه روایت میکنید؟ خشونت نظامیان رژیم صهیونیستی، عدم امنیت در محل زندگی، احتمالا بالای از دست دادن جان طی حملات هوایی جنگندههای اسرائیل، عدم امکانات لازم برای تحصیل به دلیل محاصره و دهها مورد دیگر میتواند به عنوان پاسخ به این سوال از سوی شما بیان شود.
با این حال، پاسخ گزارشگر پایگاه آمریکایی "المانیتور" به این سوال بسیار جالب و البته معنادار است: "عدم امکان نمایش همجنسبازی زنان در فیلمهای فلسطینی."
هیچ خبری از شوخی نیست؛ این عبارت دقیقا دغدغه یک رسانه آمریکایی درباره وضعیت حقوق زنان در نوار غزه است؛ یعنی هیچکدام از جنایاتی که رژیم صهیونیستی علیه زنان و کودکان در این منطقه صورت میدهد، اهمیتی ندارد و صرفا عدم امکان نمایش همجنسبازی در فیلمهای سینمایی اصلیترین مساله حقوق زنان است که توسط دولت حماس رعایت نمیشود.
هشتم مارس (17 اسفند) در تقویم بینالمللی «روز زن» نامگذاری شده است؛ روزی که سایتها پر میشوند از شعارهایی برای زنان، خیابانها پر میشوند از تظاهراتی به نام زنان؛ تجمعهایی که به اصطلاح خواهان احقاق حقوق زن هستند اما با وجود ژست سیاسیون و اظهار نظرهای دیپلماتیک در جامعه غرب، بیشمارند زنهایی که غربیها و سازمانهای بینالمللی نه تنها حقوقشان را نمیبیند، بلکه خود عامل رنج و سختی آنان هستند.
کیست که نداند «روز زن» در غزه وجود ندارد؟ «مهاسان» زن فلسطینی و سی سالهای است که شب و روز کنار تخت پسرش در بیمارستان مینشیند. پسر 9 سالهاش با گروهی از کودکان دیگر بازی میکرد که موشک اسرائیلی به زمین بازی آنها در کمپ پناهندگان اصابت کرد و او به شدت مجروح شد.
مهاسان میگوید: «او به کمک من نیاز دارد، از وقتی مورد اصابت قرار گرفت، تمام مدت در تخت بستری است» اما باید هر از گاهی هم پسرش را ترک کند و سری به سایر فرزندانش بزند که هر پنج نفر آنان را به خانه مادر شوهرش فرستاده است؛ چرا که فکر میکند امنیت بیشتری دارد. او ادامه میدهد: «مدام به فکرشان هستم و از اینکه مجبورم آنها را تنها بگذارم، احساس بدی دارم. دو تا از بچهها مریض هستند و هر وقت میخواهم خداحافظی کنم، گریه میکنند اما نمیتوانم در ان واحد در دو مکان باشم.»
در اتاقی که مهاسان و پسرش بستری هستند، «ام علی» نیز از پسر هفته سالهاش نگهداری میکند که به خاطر انفجار، جمجمهاش صدمه دیده، است. ام علی هم برنامه زندگیاش را تغییر داده و چهار نفر از هفت بچهاش با او در بیمارستان زندگی میکنند. همین مساله سبب شده تا ام علی بین خانه و بیمارستان در رفت و آمد باشد و همزمان برای بچههایش آشپزی کند و آنها را به مدرسه بفرستد.
زنان زیادی مانند ام علی و مهاسان هستند که در مدت چندین دهه اشغال فلسطین توسط نظامیان رژیم صهیونیستی، هیچوقت نتوانستند زن بودن را به صورت واقعی تجربه کنند و از آن لذت ببرند. «نادیا ابونحله»، مدیر مرکز تخصصی امور زنان در غزه که گروهی مستقل در حمایت از حقوق زنان است، میگوید: «زندگی زنان فلسطینی تحت محاصره طولانی مدت و حملات ارتش اسرائیل، بسیار سخت و طاقت فرساست.»
بسیاری از زنان مجبور شدهاند در بازرسیهایی ارتش زایمان کنند که آمار آنها توسط گروههای حقوقبشری بینالمللی ثبت شده است. سیاست اسرائیل برای تخریب خانههای فلسطینیها نیز موجب بیخانمانی دهها هزار زن و بچه در غزه و کرانه باختری شده است و هنوز غرب، برای زنان فلسطینی «روز زن»ی قائل نیست.
