واشنگتنپست: خاورمیانه در مُشت ایران است
این نشریه آمریکایی در مقالهای نوشته است که رویکرد بینالمللی رئیسجمهور ایالات متحده در منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا، فقط به قدرتمندتر شدن ایران و افزایش حوزه نفوذ این کشور کمک کرده است
مشکل اصلی نسخه اوباما از دکترین نیکسون این است که ایران امروز، همان قدرت منطقهای طرفدار آمریکا، سکولار و غربزده دوران شاه نیست. ایرانِ امروز به شدت مخالف امپریالیست و عمیقا ضدغربی است. استراتژی ایران که به صراحت آن را اعلام کرده، اخراج آمریکا از خاورمیانه و حتی نابود کردن متحدان منطقهای آن است.
به گزارش نسیم، نشریه آمریکایی «واشنگتن پست» در مقالهای نوشته است که رویکرد بینالمللی رئیسجمهور ایالات متحده در منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا، فقط به قدرتمندتر شدن ایران و افزایش حوزه نفوذ این کشور کمک کرده است.
البته این نشریه که تمایل صریحی به طیف جمهوریخواه ایالات متحده دارد، در این مقاله تلاش کرده تا به ایرانهراسی و برجسته کردن توهمها درباره دخالت ایران در فضای منطقه دامن بزند ولی با این حال، اذعان یک نشریه آمریکایی به برگهای برنده تهران در مناسبات جهانی و منطقهای، بسیار جالب توجه است.
در بخشی از این مقاله به قلم "چارلز کراتامر" آمده است:
در ماه سپتامبر، باراک اوباما گفت که آرزو دارد «ایران به یک قدرت منطقهای موفق تبدیل شود.» اکنون آرزوی وی - که برای کشورهای عربی وابسته به غرب یک کابوس وحشتناک است - در حال تبدیل شدن به یک واقعیت است. قبول ندارید؟ خب؛ بیاید نگاهی به شرایط منطقه داشته باشیم:
- خلیج عدن: ایران یک ناوگان از کشتیهای جنگی و سلاح برای مسلح کردن شورشیان در یمن ارسال کرد - که این شورشیان ایرانی نبودند و حتی به این کشور نیز وابسته نبودند و بلکه عرب بودند. این شورشیان تلاش میکنند خود را به عنوان قدرت منطقهای معرفی کنند که در مقابل هم دولت اوباما یک ناو هواپیمابر به منطقه فرستاد - که ظاهرا هدف آن جلوگیری از نقض آشکار تحریم سازمان ملل برای انتقال سلاح در یمن بود. در عین حال اعلام کرد قصد ندارد در این زمینه اقدامی انجام دهد. در ضمن بر عربستان سعودی برای متوقف کردن حملات هوایی خود به یمن نیز فشار آورد و همچنین با مذاکره برای حل و فصل سیاسی بحران یمن با حضور ایران موافقت کرد.
- روسیه: پس از پنج سال تعلیق، روسیه اعلام کرد قصد دارد سامانه دفاع موشکی زمین به هوای اس 300 را به ایران تحویل دهد. واکنش اوباما به این موضوع چه بود؟ انتقاد، تهدید یا تحریم؟ هیچکدام؛ بلکه وی از این تصمیم پوتین، رئیسجمهور روسیه استقبال کرد.
- ایران: اوباما سرانجام با این شرط آمریکا که تحریمها علیه ایران بلافاصله پس از امضای توافق نهایی لغو نخواهد شد - که آمریکا مدتها بر آن پافشاری میکرد - موافقت کرد. البته وی تاکید کرد آن چیزی که اهمیت دارد این است که در صورت اثبات فریبکاری ایران، تحریمها برگشتپذیرند. نرمش اوباما در برابر ایران به اینجا ختم نمیشود. روزنامه "وال استریت ژورنال" گزارش کرد که اوباما به تهران پیشنهاد داده است سی تا پنجاه میلیارد دلار از داراییهای بلوکه شده ایران را آزاد کند. این میزان در حدود ده درصد درآمد ناخالص داخلی ایران است.
- سوریه: پس از سالها پافشاری آمریکا بر این موضوع که بشار اسد، رئیسجمهور سوریه باید برود، واشنگتن اکنون سیاست مداخله نکردن در مقابل رژیمی را اتخاذ کرد که وزیر امور خارجهاش آن را عروسک خیمه شب بازی ایران توصیف کرده است.
- عراق: قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس سپاه با آزادی کامل در عراق فعالیت دارد و دامنه نفوذ کشورش را در عراق افزایش میدهد. در ماه مارس، وی رهبری همان گروه شبه نظامی را بعهده داشت اما این بار علیه دولت اسلامی و با کمک پوشش هوایی آمریکا.
این خاورمیانه جدید است. واقعیت استراتژیک آن برای همه روشن است: ظهور ایران که آمریکا به آن کمک کرده است.
استراتژی اولیه اوباما در خاورمیانه عقبنشینی بود. احتمالا اوباما نمیداند که از دکترین نیکسون، رئیس جمهور سابق آمریکا پیروی میکند اما در مسیری مرگبار. هدف اصلی نیکسون در سازش با ویتنام این بود که آمریکا را از ادامه جنگ نجات دهد اما دکترین وی حساب شده بود و پس از خروج نیروهای آمریکایی، قدرتهای کوچک ماموریت نظارت بر منطقه خود را به نیابت از آمریکا برعهده گرفتند اما در خاورمیانه، نماینده اصلی آمریکا، ایران بود.
مشکل اصلی نسخه اوباما از دکترین نیکسون این است که ایران امروز، همان قدرت منطقهای طرفدار آمریکا، سکولار و غربزده دوران شاه نیست. ایرانِ امروز به شدت مخالف امپریالیست و عمیقا ضدغربی است. استراتژی ایران که به صراحت آن را اعلام کرده، اخراج آمریکا از خاورمیانه و حتی نابود کردن متحدان منطقهای آن است. این استراتژی ایران، متحدان منطقهای آمریکا را به شدت وحشتزده کرده است. با توجه به این شرایط، آیا رئیسجمهور آمریکا واقعا میتواند اعتقاد داشته باشد که مماشات با ایران میتواند رفتار و ایدئولوژی آن را متعادلتر کند؟