اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم» به نقل از دفتر ارتباطات مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، دکتر غلامعلی افروز در نهمین نشست اندیشه‌ورزی با موضوع «ازدواج در آئینه سن زیستی و روانی و فرزندآوری بعد از 45 سالگی؛ نگاهی فراتر از باورهای کلیشه‌ای» با اشاره به اینکه خانواده، برترین بستر آرامش‌گری متقابل زنها و شوهرهاست، گفت: یاد خدا و آرامیدن در کنار همسری دل‌آرام و آرامش‌آفرین، دو منبع اصلی آرامش وجود انسان است. احساس امنیت درون و دل‌آرامی در گستره حیات حق همه داوطلبان ازدواج برای همیشه زندگی است. رئیس اندیشکده خانواده مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، با یادآوری این نکته که هدف غایی ازدواج، احساس آرامش و تجربه خوشبختی است، افزود: دیگر عملکردهای ازدواج همچون ارضای مطلوب و مشروع تمایلات جنسی و کشش‌های نفسانی و فرزندآوری از پیامدها و نتایج قهری ازدواج است و نه هدف اصلی آن. وی در پاسخ به این پرسش که آیا می‌توان برای ازدواج، یک سقف محدود سنی را تعیین و تعریف کرد، اظهار داشت: در آموزه‌های عقلانی و جهانشمول دینی و در فرهنگ‌های متعالی در گستره جغرافیایی زمین، هیچ سقف سنی‌ای برای ازدواج تعیین نشده است؛ چرا که همه زن‌ها و همه مردها برای همیشه زندگی، به ویژه در سال‌های سالمندی و پیری، بیشتر به آرامش نیاز دارند و ازدواج برای داوطلبان دل‌آرام ازدواج در هر سنّی، ارزشمند و مطلوب است. افروز با بیان این نکته که زندگی بدون همسر و مجرد ماندن آقایان و به ویژه خانم‌ها به صرف اینکه سن ایشان بالای 40، 50، 60 و حتی بیشتر از 70 سال باشد، نمی‌تواند در قاموس هستی و از منظر خالق زوج‌آفرین، امری میمون و مطلوب باشد گفت: نباید خانم و یا آقایی که ازدواج ناموفقی را در گذشته تجربه کرده و یا به دلایلی همسر قبلی‌‌اش را از دست داده است، اندیشه ازدواج مجدد، مطلوب و دل‌آرامی را از دست بدهد، ولو آنکه در سنین کهنسالی به سر می‌برد. استاد دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران اضافه کرد: امید به زندگی در نیم قرن گذشته در جمعیت زنان و مردان به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافته است، به گونه‌ای که میانگین عمر خانم‌های ایرانی نسبت به یکصد سال گذشته حدود دو برابر شده است. در واقع، سلامت زیستی و پویایی حیاتی دختران 40 ساله امروز همانند دختران 20 ساله در چهل تا پنجاه سال گذشته است و مطلقاً روا نیست که در مخاطب قرار دادن دختران مجرد 40 سال به بالا که عموماً از نظر زیستی و روانی آمادگی کامل برای ازدواج موفق و فرزندآوری مطلوب دارند، اصطلاحات فوق‌العاده قدیمی نظیر «پیر دختر» را که نشان از واماندگی فرهنگی و دور بودن از یافته‌های پژوهش‌های نوین و جهانشمول است، به زبان جاری کرد و علاوه بر ایجاد اضطراب و تعارض در آنها و خانواده‌های آنان، مانع فرهنگی دیگری را به موانع ازدواج افزود. دکتر افروز ادامه داد: استانداردهای بهداشتی نسبت به گذشته فوق‌العاده فراگیر شده است و خوشبختانه خانم‌ها از بیشترین سلامت زیستی و مراقبت‌های بهداشتی برخوردار بوده و به دور از بسیاری از آسیب‌های گذشته می‌توانند در هر سنی ازدواج کرده و توفیق فرزندآوری را در بعد از سنین 40 و 45 سالگی داشته باشند. استاد ممتاز دانشگاه تهران ضمن تأکید بر اهمیت و اصالت ازدواج و فرزندآوری در دوره جوانی، با ارائه نتایج پژوهش‌های سال‌های اخیر در چندین کشور گفت: حقیقت این است که ازدواج خانم‌ها بعد از 35 و 40 سالگی نیز به پدیده‌ای کاملاً طبیعی تبدیل شده است. وی تصریح کرد: فرزندآوری بعد از 40 سالگی دیگر نمی‌تواند پدیده‌ای غیرعادی و غیرمعقول تلقی شود، چرا که به دلیل سلامت زیستی خانم‌ها و برخورداری غالب آنها از رحم سالم و شرایط مطلوب زیستی و روانی و مراقبت‌های ویژه بهداشتی و پزشکی و بعضاً غربالگری‌های لازم ژنتیکی و کروموزومی، عموماً نوزادان این قبیل مادران از سلامت عمومی قابل توجهی برخوردار هستند و مطالعات حاکی از آن است که فراوانی آسیب ‌پذیرفتگی‌ها یا معلولیت‌های جسمی یا ذهنی در نوزادان این قبیل مادران، دیگر همانند یکصد سال و یا نیم قرن گذشته نیست و در غالب موارد، میانگین آسیب‌پذیرفتگی نوزادان ایشان کمتر از میانگین کل نوزادان جامعه است. افروز با یادآوری این نکته که سن حقیقی انسان، برآیندی از سن زیستی و اطلس ژنتیکی و کروموزومی، سن روانی و عقلانی و سن تقویمی و شناسنامه‌ای است، به وجود برخی باورهای کلیشه‌ای نه چندان خوشایند دیگر پیرامون سن مطلوب ازدواج مانند باور به لزوم کمتر بودن سن دخترها نسبت به پسرها در زمان ازدواج اشاره کرد و با تأکید بر عدم وجود دلایل عقلانی جهانشمول برای چنین باوری، آن را یکی دیگر از اصلی‌ترین موانع فرهنگی ازدواج در جامعه ایران اسلامی دانست. رئیس اندیشکده خانواده مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت از همه کارگزاران و دانشمندان و صاحب‌نظران خبره، روان‌شناسان و مشاوران بصیر و دلسوزان ارزش‌های دینی در جامعه اسلامی خواست تا با توجه به اصول عرشی کفویت در ازدواج، همواره تلاش کنند به دور از برخی باورهای کلیشه‌ای و نگرش‌های بازدارنده و نامعقول، با بازشناسی و زدودن برخی از موانع فرهنگی و عوامل بازدارنده، راه را برای ازدواج‌های به هنگام و موفق باز کنند و در فراهم کردن بستر مطلوب ازدواج برای همه داوطلبان ازدواج، در هر سنی که باشند، از هیچ کوششی دریغ نکنند.