از چای غلیظ عربی تا قهوه تلخ
حاشیهنگاری «نسیم» از موکبهای چای و قهوه در مسیر پیادهروی اربعین/ استکانهای کوچک که تا نیمه پر از شکر هستند و بقیه هم با چای سیاه و غلیظ عربی پر میشوند؛ اینجا همه چاییها شیرین است و خبری از طعم تلخ و گس چای نیست
به گزارش خبرنگار «نسیم»، از مرز ایران که به سمت نجف حرکت کنیم، طول مسیر پر است از دکهها و خانههایی که عربها به آن موکب میگویند؛ موکبها همان ایستگاههای صلواتی هستند که هر کدام خدمتی را به زائران میدهند از توزیع غذا و چای گرفته تا جای خواب و استراحت. شاید یکی از جالبترین نوع موکبها، دکههای معروف به موکب شارژ هستند. دکه کوچکی پر از پریز برق و شارژر که تلفن همراه زائران را شارژ میکند اما با وجود همه انواع موکبها، حکایت موکبهای چای و قهوه چیز دیگریست. بیشترین تعداد موکب که در همه جا هستند، همین موکب چای یا به قول عربها "موکب شای" است. استکانهای کوچک که تا نیمه پر از شکر هستند و بقیه هم با چای سیاه و غلیظ عربی پر میشوند. اینجا همه چاییها شیرین است و خبری از طعم تلخ و گس چای نیست. اینجا بر عکس ایران، موکبها کمتر از لیوان یک بار مصرف استفاده میکنند. اینجا هنوز استکانها رونق دارند، استکانهای کوچک و کمر باریک که در مقابل هجوم لیوان یک بار مصرف ایستادهاند البته برخی موکبها هم به سمت لیوان یک بار مصرف رفتهاند. استکانها عموما در یک ظرف بزرگ آب جوش چرخی داده میشوند و تمیز میشوند، خبری از ضدعفونی و گندزدایی نیست و همه هم در این استکانها چای میخورند. از برکت چایی روضه امام حسین(ع) کسی مریض نمیشود، هرچند عدهای از ایرانیها هم رغبتی به خوردن چایی در این استکانها ندارند و یا در لیوانهای همراه خود چایی میخورند یا از موکبهایی استفاده میکنند که لیوان یک بار مصرف استفاده میکنند. اکثر کسانی که مشتری چای شیرین عربی هستند، چای را غلیظ و سیاه میخورند اما اگر کسی چای کم رنگ هم بخواهد کافیست تا به خادمان موکبها بگویند "چای ایرانی"؛ آنوقت خادمان یک سوم چای میریزند و دو سوم آب، تا چایی کمرنگتر به زائران بدهند. اما همه چایها شیرین است، خبری از چای تلخ نیست.
*قهوه تلخ، مستی زائران اباعبدالله
در کنار توزیع چای، قهوههای تلخ هم جایگاه ویژه و مشتریان پر و پا قرصی برای خود دارند. در طول مسیر کسانی با قوریهای مخصوص قهوه ایستادهاند و در فنجانهای کوچک از زائران پذیرایی میکنند. هرکدام از خادمان در موکبها دو فنجان در دست گرفتهاند، در هر فنجان جرعهای قهوه میریزند و به زائران تعارف میکنند. قهوههای تلخ بدون شیر و شکر هستند اما حلاوت خاصی برای خستگان راه که کیلومترها پیاده قدم در راه زیارت گذاشتهاند دارد. این فنجانها اصلا شسته نمیشوند، هرکسی جرعهای قهوه میخورد و میرود؛ همه از یک فنجان میخورند. قهوه تلخ است اما لذت بخش. قوریهای قهوه جوش که در کنار آتش در آن قهوه میجوشانند، عموما برنجی هستند و رنگ زردی دارند که بسیار چشمنواز است. قوریها از بزرگ تا کوچک کنار هم چیده میشوند و به نوبت به دست خادمان داده میشوند تا برای زائران قهوه بریزند. قهوه تلخ است اما برای زائران شیرین! اینجا از همه چیز موکب هست از شارژ موبایل گرفته تا دارو، فلافل و نان و سبزی اما حکایت چای شیرین عربی و قهوههای تلخ برای زائران پیاده حکایت دیگریست!
....
گزارش از شاهرخ صالحی کرهرودی