تروریست اروپایی؛ خونریزی آسیایی

گروه بین الملل « نسیم آنلاین »- نشریه فارین پالیسی در مطلبی با عنوان "فرانسه در سوریه، نه علیه داعش بلکه علیه خودش می‌جنگد" نوشت:

حمله اخیر داعش به کلیسایی در سنت اتین دو رووره در حومه شهر روان که یک بخش کارگری در منطقه نرماندی به شمار می‌رود، نسبت به حملات تروریستی دیگر متفاوت است. درگیری‌های فرقه ای چیزی است که داعش از آن عبور کرده است و به لحاظ نمادین پیکربندی حمله 26 ژوئیه تا حد زیادی بی‌پرده بود.

بریدن سر کشیش نحیف و سالخورده، صبح هنگام، در محراب، قبل از اینکه انبوه جمعیت به کلیسا بیایند و در منطقه‌ای که محل زندگی کشیش‌‌های پیر است، به مانند صحنه یک نقاشی قرون وسطایی است. این دقیقا همان نوع از تصاویر رشد دولت اسلامی است که نه در خاورمیانه بلکه در اروپایی که سالیان پیش این نوع حکومت را در موزه‌ها گذاشته، رخ داده است.

به احتمال زیاد داعشی‌ها نمی‌توانند به جنگ همه جانبه‌ی داخلی در فرانسه که مورد نظرشان می‌باشد، دست یابند، امّا؛ اگر دولتمردان فرانسه نتوانند در چند حرکت آینده در مقابل داعش به درستی تصمیم بگیرند و اقدام نمایند، شرایط شومی به وجود خواهد آمد. در این ارتباط، فرانسوا اولاند، رئیس جمهور فرانسه طی اقدامی به موقع و مناسب، یک روز پس از حمله به کلیسا با رهبران مذهبی این کشور که گرد هم آمده و متحد شده بودند، دیدار کرد. این اقدام وی، با هدف تحکیم امنیت در فرانسه، آموزش بهتر روحانیون و اصلاحات برای موسسات مسلمان فرانسوی انجام شد.

با وجود اقداماتی که دولت فرانسه پس از حمله اخیر داعشی‌ها به کلیسا انجام داد، باید اصلاحات دیگر و تجدیدنظر در سیاست‌های موجود، در دستور کار قرار گیرد. اول از همه، دولت فرانسه باید بداند که چگونه می‌تواند " جنگ " خود را در برابر ئاعش و خلافت ادعایی آن، به پایان برساند .

تجربه ثابت کرده است که فرانسه بیش از دیگر کشورهای غربی در برابر نیهیلیسم جدید جهادگران داعشی آسیب‌پذیر است، به همین دلیل، فرانسه باید بفهمد که چرا در صدر جدول حملات داعشی‌ها قرار دارد و چه اقدامی لازم است که در برابر این حملات انجام دهد.

برای فهم این موضوعات، فرانسه نیاز به میزان خبرگی زیاد و انعطاف‌پذیری برای اتخاذ و اجرای سیاست‌های تجدید‌نظر طلبانه دارد که متأسفانه فاقد آن است. اکنون زمان مناسبی برای اقدام توسط فرانسه است، به این دلیل که در شرایط فعلی ماشین تبلیغاتی داعش زمان را از دست داده است، امّا؛ تجربه نشان داده است که فرانسه از این فرصت استفاده نمی‌کند و دوباره زمانی که طرفداران هدف قرار دادن فرانسه فعال می‌شوند، مداخلات نظامی پر قدرت پاریس در سرزمین‌های اسلامی علیه داعش آغاز می‌شود.

فرانسه در عملیات‌های نظامی در ساحل و شمال آفریقا و همچنین در کنار ایالات متحده در عراق و سوریه علیه داعش درگیر است. پس از بروز هر حمله داعشی‌ها، اولاند وعده عملیات‌های سخت‌تر نظامی علیه گروه تروریستی-تکفیری داعش را می‌دهد. این وعده‌ها توسط اولاند پس از حمله 13 نوامبر در پاریس که بر اثر آن 130 نفر کشته شدند نیز داده شد و در رقه (سوریه) شاهد عملیات سخت فرانسه علیه داعشی‌ها بودیم.

پس از حملات شدیدی که فرانسه علیه داعشی‌ها انجام داد، فرانسوا اولاند در تلویزیویون حاضر شد و خطاب به مردم این کشور گفت: هیچ چیزی نمی‌تواند در اراده ما برای مبارزه با تروریسم خدشه وارد کند و ما به تشدید عملیات‌های ضدتروریستی خود در عراق و سوریه ادامه می‌دهیم.

سیاستمداران فرانسوی همچنان این شعار را تکرار می‌کنند که پس از گذشت قریب به دو سال از ائتلاف فرانسه با دیگر کشورها علیه داعش، وضعیت امنیتی در سوریه و عراق تغییر کرده و بهتر شده است.

مهم اینکه؛ در سوریه، فرانسه و به اصطلاح غرب در مقابل عربستان سعودی که یک سلطنت متعهد به جنبش سلفی است و ذاتاً ارتجاعی، متعصب، نژادپرست، طرفدار تبعیض، ضد زن، ضد همجنسگرایی و... می‌باشد، قرار گرفته است. سوال اساسی این است که نیروهای مقابل عربستان که فرانسه نیز در آن جبهه قرار دارد، چگونه می‌توانند با یکدیگر متحد شوند و همچنین چطور باید شکاف قدرت در برابر حمایت طولانی‌مدت از بشار اسد از میان برود. در عربستان، اگرچه فرانسه در جبهه مقابل این تقسیم بندی (در کنار عربستان) قرار دارد، امّا؛ شرایط در این کشور نیز برای پاریس امیدوار کننده نیست.

شواهد موجود نشان می‌دهد که افزایش مخاطرات امنیتی در داخل فرانسه به واسطه عملیات‌های نظامی این کشور در سرزمین‌های دور که بدون یک برنامه پایانی در جریان می‌باشد، در انتظار پاریس است.

به هر حال هر رهبری تمایل دارد که پس از انجام حملات تروریستی، عملیات نظامی درخور و شایسته‌ای را علیه عاملان حملات انجام دهد و در این زمینه رهبران و سیاستمداران فرانسوی نیز استثنا نیستند. به همین دلیل، هیچکدام از رهبران احزاب عمده سیاسی فرانسه، با عملیات نظامی علیه داعش در عراق و سوریه مخالفتی ندارند. از سویی دیگر، حمایت از انجام عملیات‌های نظامی علیه داعشی‌ها، یکی از شاخص‌ها برای کسب آرا در انتخابات فرانسه است. به ویژه این مسائل زمانی اهمیت می‌یابد که مردم فرانسه توسط اقداماتی مانند آنچه در حمله به کلیسا رخ داد، تهدید می‌شوند. اعتقاد عمومی در فرانسه بر این است که باید اقدامی در مقابل داعشی‌ها انجام شود و این اقدام همان عملیات‌های نظامی علیه داعش در سوریه و عراق است.

از آنجایی که تروریسم مربوط به داعش، برای اولین بار رهبر خود را در فرانسه و طی سال‌های قبل از 2014 میلادی پرروش داد، سیاستمداران و کارشناسان تاکید می‌کنند که این کشور فاقد منابع و پرسنل امنیتی برای نظارت بر مظنونین و امن نگاه داشتن فرانسه است.

فرانسه، دو سال بعد از ظهور داعش، فقدان منابع کافی برای مقابله با داعشی‌ها را با این استدلال که خطر بسیار بزرگ است و نمی‌توان به سادگی با آن مقابله کرد، توجیه نمود و در حال حاضر نیز همچنان مماشات در برابر حملات داعشی‌ها در این کشور ادامه دارد.

مهم اینکه؛ تلاش‌های ضد افراط ‌گرایی فرانسه تا کنون به نتیجه‌ای نرسیده است، برنامه‌هایی به اجرا گذاشته می‌شود، امّا؛ چند ماه بعد سیاستمداران فرانسوی به شکست این برنامه‌ها اعتراف می‌کنند و بدون هیچ توضیحی برنامه‌ها به پایان می‌رسد. تب و تاب جوانان متمرد برای ثبت‌نام در گروه تروریستی-تکفیری داعش همچنان ادامه دارد و سیاستمداران فرانسوی مانند قبل اصرار دارند که همه چیز رو به راه است و مشکلی وجود ندارد. شرایط موجود بدین معناست که فرانسه تمام وقت، انرژی و منابع خود را در عملیات‌های نظامی خارجی صرف می‌کند و توجهی به مسائل دیگر ندارد.

تعجب برانگیز نیست که در مراسم یادبود قربانیان حمله تروریستی خیابان نیس در فرانسه، یکی از سیاستمداران این کشور توسط مردم مورد تمسخر و انتقاد قرار می‌گیرد. مردم فرانسه به اندازه کافی مشکلات امنیتی را در کشورشان شاهد بوده‌اند.

از سویی دیگر، حق سیاسی در فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی در حال افزایش است و بر اساس این شرایط، محبوبیت فرانسوا اولاند از یک سال قبل از برگزاری انتخابات سال 2017 میلادی تا کنون کاهش چشمگیری یافته است. با توجه به اینکه قبلاً نیز حملات تروریستی در فرانسه رخ داده است، حمله اخیر به کلیسا در نرماندی درس‌های جدیدی برای فرانسوی‌ها ندارد.

در ارتباط با تلاش نوجوانان فرانسوی برای پیوستن به گروه داعش می‌توان به تلاش نوجوانی به نام عادل کرمیچ اشاره کرد که برای دومین بار در حالی که تلاش داشت به این گروه بپیوندد دستگیر شد. وی به جرم تلاش برای همکاری با گروه‌های تروریستی اخیراً بازداشت شد و تا ماه مارس در زندان بود.

وی با قرار وثیقه تا روز محاکمه آزاد شد، تحت بازداشت خانگی قرار داشت و با یک دستگاه نظارت الکترونیکی بر وی نظارت می‌شد، امّا؛ او می‌توانست بین ساعات 8 صبح تا 12:30 ظهر از منزلش بیرون برود. با توجه به اینکه حمله به کلیسا ساعت 9:30 صبح رخ داده است، یعنی زمانی که وی در بیرون از منزل حضور داشته، این موضوع اهمیت دارد. امّا؛ از آنجاییکه این حمله در زادگاه کرمیچه اتفاق افتاد، برای پلیس زنگ خطری درباره این موضوع که وی در آن دست داشته باشد، ایجاد نشد.

شواهد موجود نشان می‌دهد که حمله‌کننده در زمان بریدن گلوی کشیش کلیسای نورماندی، دستبند مراقبت به دست داشته است و این واقعیات حاکی از آن است که میزان بیشتری از مراقبت و نظارت نسبت به افرادی که در بازداشت خانگی هستند، مورد نیاز است.

از سویی دیگر نیاز است که میزان بیشتری از امنیت در کلیساها تأمین شود، همانگونه که این امر برای محل عبادت مسلمانان و یهودیان اعمال می‌شود. ظاهراً، بحث اساسی در فرانسه این است که آیا مردم خواستار امنیت به سبک اسرائیل هستند، امّا؛ اکنون برای انجام این بحث‌ها دیر شده است، مردم فرانسه نظر خود را به روشنی اعلام کرده‌اند، آنها خواستار مدت زمان بیشتری در طول شبانه روز برای اعمال نظارت‌های امنیتی هستند، همچنین آنها می‌خواهند که در مکان‌های عمومی امنیت تقویت شود.

سیاستمداران فرانسوی عاشق صحبت کردن درباره جنگ و جنگ علیه تروریسم هستند، امّا؛ آنها نمی‌دانند که واقعا ًاین جنگ، علیه خودشان است. مهم اینکه؛ طی 18 ماهه گذشته تمامی حملات تروریستی که در فرانسه رخ داده، توسط اتباع فرانسه و یا افرادی که در این کشور ساکن هستند، به وقوع پیوسته است. در حال حاضر، جنگ توسط مردان کشف‌نشده‌ای از فرانسه اداره می‌شود که درک ناچیزی از زندگی دارند و در یک دنیای جدا از نخبگان زندگی کرده‌اند و در جامعه‌ای به سر می‌برند که امکان تحرک کمی برای آنها وجود دارد.

با هر حمله تروریستی، حمله کنندگان به صورت هیولاهای بی‌نام کشته می‌شوند و به این ترتیب، فهم این موضوع توسط عموم مردم که تهدید در درون خود آنهاست و تنها راه مقابله با آن از بین بردن تمایل به جهادگرایی است، مشکل می‌شود. واقعاً افرادی که در حملات تروریستی شرکت می‌کنند، به دنبال تکریم پس از مرگ نیستند و تنها بر اساس تمایلی که به جهادگرایی در درونشان وجود دارد، به این سمت حرکت می‌کنند.