سفرهای سالانه به کویت؛ سنّت حسنه و دیرینه خاندان حکیم در عراق
به رغم برخی ابهامهای ایجاد شده در خصوص سفر اخیر برخی از رهبران ائتلافهای انتخاباتی عراق، با نگاهی به سفرهای گذشته شخصیتهای عراقی به کویت، این سفرها مسبوق به سابقه بوده و حکایت از سنت دیرین دارد.
به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری فارس، رامین حسین آبادیان - «سید عمار حکیم» رئیس ائتلاف ملی شیعیان و رئیس جریان حکمت ملی عراق در اوایل ماه مبارک رمضان به کشور کویت سفر کرد.
وی در جریان این سفر با «شیخ صباح الأحمد الجابر الصباح» امیر کویت و تنی چند از مقامات این کشور دیدار و گفتگو کرد. در این دیدار 2 طرف علاوه بر بررسی تحولات سیاسی منطقه و جهان و نیز تحلیل راهکارهای تنش زدا، درباره روابط دو جانبه میان 2 کشور و همچنین راهکارهای تحکیم روابط فیمابین رایزنی کردند.
تنها به فاصله 5 روز از این سفر بود که «مقتدی صدر» رئیس جریان صدر و رئیس ائتلاف «سائرون» در جریان انتخابات پارلمانی عراق نیز بغداد را به مقصد کویت ترک کرده و به منظور دیدار با مقامات این کشور وارد کویت شد. وی نیز با امیر کویت و شماری از مقامات ارشد این کشور در طول مدت اقامتش در کویت دیدار و گفتگو کرد.
فاصله زمانی بسیار نزدیک سفر رئیس جریان حکمت ملی و رئیس جریان صدر به کویت موجب ظهور و بروز حرف و حدیثهایی در این خصوص شد. برخی این ابهام را ایجاد کردند که دولتمردان کویتی در واقع «مقتدی صدر» را به کویت دعوت کرده اند و «سید عمار حکیم» به نمایندگی از وی به این کشور رفته است! ادعای بیپایه و اساسی که البته هیچگاه اثبات نشد و به تأیید مقامات کویتی نیز نرسید.
اما واقعیت اینجاست که این سفر هیچ ارتباطی به سفر مقتدی صدر به این کشور نداشته و از قضاء ریشه در یک سنّت تاریخی و همیشگی نیز دارد. ماجرا از این قرار است که از سال ۱۹۹۲ شهید «محمدباقر حکیم» به عنوان رهبر مخالفان «صدام معدوم» فرایند برقراری روابط و مناسبات گسترده با کویت را کلید زد.
در آن زمان با توجه به اقدام صدام معدوم در حملات فراگیر و همه جانبه به کویت، این اقدام (سفر شهید حکیم به کویت) یک حرکت بسیار هوشمندانه، مهم و تأثیرگذار تلقی میشد. در واقع، شهید حکیم با رصد هوشمندانه تحولات سیاسی در عرصه منطقه ای، فضا را برای بهره برداری از اختلافات میان صدام و کشورهای عربی به نفع شیعیان مناسب دید. درست به همین دلیل است که وی بر مبنای یک تحلیل و درک درست از شرایط سیاسی حاکم بر روابط میان صدام و کشورهای عربی، تصمیم گرفت از اختلافات و چالشهای میان آنها در راستای ارتباط بیشتر با شیعیان در کشورهای عربی استفاده کند.
در راستای عملیاتی ساختن این تصمیم راهبردی، شهید حکیم از سال 1992 در طول ماه مبارک رمضان به کویت سفر و به مدت 10 روز نیز در آنجا اقامت می کرد. در طول این مدت، شهید حکیم با مقامات ارشد کویت از جمله امیر کویت و مسئولان رده بالای این کشور دیدار و گفتگو میکرد.در جریان این دیدارها و رایزنی های سیاسی، دو طرف به بیان دیدگاه ها و نقطه نظرات خود به منظور گسترش روابط میان بغداد و کویت می پرداختند.
شهید حکیم همچنین در جریان دیدارهای خود با مقامات ارشد کویتی به طرح موارد و مباحث مورد اختلاف میان دو طرف می پرداخت و در صدد حل و فصل این مشکلات و معضلات نیز برمیآمد تا از این طریق نهایت استفاده را از سفر به کویت کرده باشد. البته ذکر این نکته نیز ضروری است که سفر شهید حکیم به کویت در طول ماه مبارک رمضان از سال 1992 تنها به دیدار با مقامات سیاسی و مسئولان ارشد کویتی محدود و محصور نمی شد، چراکه وی در جریان این سفر دیدارهای مردمی را نیز برگزار می کرد.
علت اصلی دیدارهای متعدد شهید حکیم با مردم کویت در جریان سفرهای دوره ای به این کشور در طول ماه مبارک رمضان این بود که مردم کویت در جریان حمله تجاوزکارانه رژیم بعث به ریاست صدام معدوم، بیشترین آسیب را از این رژیم و صدام دیده بودند. لذا شهید حکیم از فرصت به دست آمده در سفرهایش به کویت برای تسلّای خاطر مردم این کشور بهره برداری می کرد، چراکه معتقد بود انجام چنین کاری از یک سوی، وظیفه انسانی و حتی دینی محسوب می شود و از سوی دیگر، کمک شایانی به تقویت روابط فیمابین می کند.
لذا شهید حکیم به منظور انجام دیدارهای مردمی در کویت، در مساجد، حسینیه ها و ... حضور مییافت و به همنشینی و گفتگو با مردم و خانواده های کویتی می پرداخت. شهید حکیم تمام تلاش خود را به کار بست تا رشته های ارتباط میان دو ملت عراق و کویت بیش از پیش مستحکم شده تا از این رهگذر، فرایند تقویت روابط و مناسبات میان دولت ها نیز بیش از پیش تسهیل شود. برهمین اساس، شهید حکیم به بازسازی تصویر عراق در ذهن مردم کویت پرداخت و صفحه نوینی را در ایجاد روابط میان ملتهای عراق و کویت بازگشایی کرد.
پس از شهادت «محمد باقر حکیم» نه تنها سفر خاندان حکیم به کویت متوقف نشد، بلکه این خاندان در تأسی از حرکت هوشمندانه شهید محمد باقر و به منظور حفظ دستاوردهای حاصل از آن که در طول یک مدت زمان طولانی به دست آمده بود، مسیر وی را ادامه دادند. بدین ترتیب این «سید عبدالعزیز حکیم» بود که از سال 2003 و پس از شهادت محمد باقر حکیم پرچم حرکت آگاهانه برادرش را همچنان بالا نگاه داشت و سفرهای سالانه به کویت را همواره نصب العین خود قرار داد تا حافظ میراث ارزشمندی باشد که شهید حکیم برجای گذاشته بود.
بدین ترتیب، با سلسله سفرهای سید عبدالعزیز حکیم به کویت پس از شهید محمدباقر حکیم، روند تقویت و استحکام روابط میان رهبران و مردم دو ملت کویت و عراق ادامه پیدا کرد و هم افزایی و همگرایی مثال زدنی میان دو طرف ایجاد شد. هرچند که سید عبدالعزیز حکیم مدت زمان سفرهای سالانه به کویت را از 10 روز به 3 روز کاهش داد اما با این حال، هیچ تغییری در ماهیت این سفرها و اهدافی که می بایست از رهگذر آن محقق می شُد، ایجاد نکرد. بنابراین، این سنّت در زمان سید عبدالعزیز حکیم نیز با همان هدف اصلی و اساسی خود یعنی «ارتباط هرچه بیشتر و مستحکمتر میان شعیان دو کشور» ادامه پیدا کرد.
این فرایند و سنّت حسنه در خاندان حکیم اما پس از رحلت سید عبدالعزیز هم متوقف نشد و همچنان پابرجا باقی ماند. پس از سید عبدالعزیز، این سید عمار حکیم است که ضمن تأسی به سنّت حسنه خاندان بزرگوارش سفرهای دوره ای و سالانه به کویت را ادامه می دهد. سید عمار حکیم در جریان این سفرها که عمدتا یک یا دو روز به طول می انجامند، طبق سنوات گذشته به انجام دیدارهای رسمی با دولتمردان و سران ارشد کویتی و همچنین مردم این کشور می پردازد.
بر اساس تمامی آنچه که گفته شد، پر واضح است که سفر رئیس جریان حکمت ملی و رئیس ائتلاف ملی شیعیان عراق به کویت طی روزهای اخیر نیز در چارچوب عمل به سنّت نیک باقی مانده از خاندان حکیم صورت گرفته و به منظور حفظ دستاوردی که این خاندان در ادوار مختلف تاریخی و در طول سالیان متمادی حاصل کردند، انجام شده است.
اما نکته ای که وجود دارد این است که امسال، همزمان شدن این سفر با انتخابات پارلمانی عراق و رایزنی های احزاب، جریان ها و ائتلاف های مختلف عراقی جهت تشکیل کابینه جدید موجب شد تا برخی سفر به کویت را با انتخابات مرتبط ساخته و آن را به رایزنی های سیاسی جهت تشکیل دولت گِرِه بزنند. لذا به نظر میرسد که محورهای رایزنی های اخیر در کویت که طبق سنّت همیشگی بر پایه و اساس «تقویت روابط میان دولت ها و ملت های دو طرف»، «حل و فصل اختلافات در منطقه» و «تقویت روابط میان شیعیان» استوار بوده، از ذهن مطرح کنندگان این شُبهه مغفول مانده است.
درهمین ارتباط، «سید عمار حکیم» در جریان دیدارهای اخیر خود با مقامات ارشد کویتی بر حل مشکلات منطقه براساس مذاکره و گفتگو تاکید کرد و در دیدار با امیر کویت با درخواست از همگان برای مسؤلیتپذیری به منظور پیشگیری از خطرهای احتمالی تنشهای منطقه، آنان را به تلاش برای جمع کردن کشورهای منطقه بر سر میز مذاکره دعوت کرد.
لذا از فحوای رایزنی های انجام شده در این سفر دیگر جای کوچکترین شکی باقی نمی ماند که هدف اصلی از آن نه انتخابات و رایزنی های انتخاباتی که عمل به یک سنّت حسنه، دیرینه و نهادینه شده در خاندان حکیم بوده است.
این درحالی است که سفر مقتدی صدر به کویت طی روزهای گذشته، طبق اعلام منابع نزدیک به جریان صدر، در راستای اعتقاد کلی این جریان به لزوم تقویت روابط با تمامی کشورهای حاشیه خلیج فارس انجام شده و کوچکترین ارتباطی با سلسله سفرهای خاندان حکیم به کویت نداشته است.
منبع: فارس
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.