اخبار آرشیوی

به گزارش اشراف ، مطلب وال استریت با این جمله شروع می شود که: اسکندریه، ویرجینیا- اکنون که انقلاب به پایان رسیده است، مطبوعات آزاد جدید مصری - اگر احیانا زبان عربی بدانید- خواندنی های جالبی به شما ارایه خواهند کرد. یا اگر زبان آذریتان خوب باشد، اینکه بحران های لیبی در روزنامه های آذربایجان غنی از نفت چه نقشی را ایفا نموده اند، نیز می تواند مساله ای جالب توجه باشد. اما اگر اینطور نیست و دانش شما از زبان اردو در حد زبان چینی پایین است، می توانید به بزرگترین گروه خبری در ایالات متحده که تقریبا هیچ کس از وجود آن مطلع نیست سری بزنید. این گروه "ارتباط اخبار جهان" (WNC) نام دارد. WNC به طور آنلاین اخبار را از 1750 روزنامه، شبکه و بلاگ از 130 کشور جهان ارایه می کند. این گروه دارای مترجمانی - انسانی نه ماشینی- است که حتی قادرند زبانهای منسوخ خارجی را هر روزه به انگلیسی روان برگردانند. هزینه این خدمات قطعا باید بالا باشد، اما نرخ دقیق آنها سری است. به همین دلیل است که حقوق کارمندان گروه WNC از بودجه سری سازمان سیا پرداخت می شود. این مطلب ترجمه شده از زبان فارسی از سایت توییتر پارسال به روی WNC قرار گرفت: "ایران می گوید عده ای از مامورین سیا در راس سران اعتراضات 11 فوریه دستگیر شده اند." هنگامی که سازمان سیا چنین درهای گرانبهایی - بعلاوه خروارها قطعه با ارزش دیگر برای جمع کنندگان اطلاعات- را بیرون می فرستد، دیگر چه کسی به سیم ها و کابل های مخفی احتیاج دارد؟ "گری پرایس" از اعضای دو پایگاه راهنمایی داده ها به نام INFOdocket.com و FullTextReports.com، خدمات گروه WNC را "فوق العاده جالب" و حاوی مطالبی که از هیچ طریق دیگری قابل دسترسی نیستند، توصیف می کند. البته WNC هنوز جزو "ناشناخته شده ترین" پایگاه های اطلاعاتی است که آقای "پرایس" تا کنون پیدا کرده است. مطلبی که احتمالا برای "جان هونسل"، بازاریاب و معرف WNC به عموم، به طرز دردناکی آشناست. به گزارش اشراف ، "هونسل"، 61 ساله، در بخشی دور افتاده از وزارت بازرگانی اینجا در ویرجینیا مشغول به کار است. شاخه ای که با درآمد حاصل از فروش اطلاعات و اخبار تولید شده دولت آمریکا، به طور مستقل به فعالیت مشغول است. وزارت بازرگانی اطلاعات و مندرجات سازمان سیا را دوباره دسته بندی می کند و به گروه WNC می فروشد. یک روز که آقای "هونسل" صفحه جستجویش را باز کرد، بی سیم میزش به آهستگی صدا کرد و یک خبر جدید درخشان که به تازگی از وبسایت فلسطینی "معان" ترجمه شده بود، رسید: "بادیه نشینان به روی مصریان آتش گشودند." او می گوید: "ما به یک منبع که ساعت به ساعت به روز می شد دست یافتیم که مخفیانه نبود." پیشرفت های "هونسل" مطالب و اخبار گروه WNC را با عناوین "گردآوری شده توسط متخصصان" و "سانسور نشده بوسیله متعصبین غربی" مطرح ساخت. وزارت بازرگانی از منابع سازمان سیا اطلاعاتی را مجانا دریافت می کند و در مقابل برای ارایه اطلاعات به سیا چیزی دریافت نمی کند. اما مبلغ فروش سالانه به عموم رقم پایین 500 هزار دلار برای 2.5 میلیون عنوان خبری است. "هونسل" می گوید: "وضعیت کار فعلا کساد است." اما او تنها یک آرزو دارد؛ "پروکوئست"؛ یک فروشگاه اطلاعاتی که به زودی "ارتباط اخبار جهانیWNC) )" را به روی سایتی شبیه به گوگل قرار می دهد و هدفش بالا بردن میزان توزیع از حدود 300 کتابخانه کالج فعلی به هزاران کتابخانه و اداره در سراسر جهان است. (افراد اکنون می توانند با مبلغ سالیانه 300 دلار عضو این گروه شده یا برای هر خبر 4 دلار بپردازند.) "لیبی ترودل"، مدیرفروش "پروکوئست"، می گوید: "ما می خواهیم WNC را ارتقا داده و پیشاپیش دیگر سرویس های خبری قرار دهیم." استراق سمع: ایالات متحده بر اخبار خارج نظارت می کند WNC یک مشکل دارد، ازهمان نوع مشکلات که سازمان سیا متحمل شده وقتی که مامورینش به جای رفتن به ماموریت های جاسوسی، تلویزیون بوسنی را از طریق ماهواره در ویرجینیا نگاه می کردند. ممکن است بی معنی به نظر رسد اما در هر رو با پیگیری اخبار طی سالیان از اروگوئه گرفته تا توگو در آفریقا، اثبات می شود که آنها حاوی اطلاعات مفیدی بوده اند. اولین تحلیل توسط ناظرین ایالات متحده به تاریخ 6 دسامبر 1941 چنین خبر داده است: "رادیوهای ژاپن همچنان لحن خصمانه و مغرضانه خود را تشدید می کنند." در 28 اکتبر 1962، شبکه رادیویی مسکو این خبر را از "نیکیتا خوروشف" به رییس جمهور کندی در زمان بحران های موشکی کوبا ارسال کرد: "..ما به افسرانمان دستور داده ایم تا ساخت پایگاه ها را متوقف کنند، تجهیزات را پیاده سازی کنند و دوباره به کشور پس فرستند." در 28 آوریل 1986، خبر شماره 21 از تلویزیون مسکو چنین شروع کرد: "پایگاه انرژی هسته ای چرنوبیل دچار سانحه شد." زمانی که جنگ سرد به پایان رسید، دیگر برای ناظران جمع آوری انبوه اطلاعات برای خواندن متخصصان حوزه اتحاد جماهیر شوروی مانند سابق در اولویت نبود. در سال 1993 کنگره آمریکا بخش نظارت و استراق سمع سازمان سیا را محدود کرد. و پس از اشتباهات بارز در خبررسانی ماجراهای 11 سپتامبر و عراق، این بخش را منحل کرد. در سال 2005 این سرویس دوباره با عنوان "مرکز مبداء باز OSC" راه اندازی و در سازمان سیا مستقر شد. تمام شبکه های ارتباطی دیگر به وبسایت OSCغبطه می خورند اما برخلاف سرویس WNC، این یک سرویس مخفی است. "هونسل" در دفتر کار خود اجازه می دهد که دزدکی نگاهی به این وبسایت داشته باشیم: صفحه اصلی مملو از تصاویر و فهرستی از اخبار و لیستی از پربازدیدترین مطالب است. اخبار تلویزیون های خارجی- با زیرنویس انگلیسی- در جریان است. رمز ورود، به کارکنان دولت و پیمانکاران دارای وظایف امنیت ملی داده می شود. اما برای دیگران، OSC غیرقابل دسترسی است. اما شبکه WNC نیز در حال پیشرفت است. سازمان سیا به نقل از یکی از کارکنان مطبوعاتی اش، ماهیانه 40 هزار عنوان خبری غیرسری به خبرگزاری WNC ارسال می کند. این که سازمان از ارسال چه نوع مطالبی خودداری می کند روشن نیست. برای مثال، WNC فقط اکثرا اخبار مربوط به مسلمانان را دریافت می کند هرچند البته خلاصه ای نیز از تحلیل های داخلی سایت OSC را نیز دریافت می کند. به گزارش اشراف، آنچه که سیا برای خود محفوظ نگاه می دارد برای طرفداران WNC نسبت به آن اطلاعاتی که به طور آشکارا پنهان می دارد، کمتر مورد توجه است. "گری سیک"، در دانشگاه کلمبیا ایران شناسی می خواند و مشترک WNC است، جایی که در آن می تواند سخنرانی های رهبران دیکتاتور را مطالعه کند. او می گوید: "آنها هرچه فکر می کنند همان را می گویند." اما چیزی که "سیک" نمی تواند درک کند این است که چرا WNC برای عموم آزاد نیست. "همه افراد دولتی به این سایت دسترسی دارند، اما چرا ما شهروندان که مالیات پرداخت می کنیم به آن دسترسی نداریم؟" جواب "هونسل" چنین است: "به علت قانون کپی رایت." سازمان سیا سخنرانی های "ولادیمیر پوتین" را برای اعضای دولت پخش می کند اما WNC برای فروش آن احتیاج به مجوز دارد و باید به خبرگزاری هایی که آنها را منتشر می سازند، حق امتیاز بپردازد. "هونسل" وقت خود را روزانه به نوشتن نامه به روزنامه ها و ایستگاه های رادیویی دور و دراز صرف می کند تا از آنها مجوز استفاده از مطالبشان را بگیرد، اگر آنها مخالفت کنند، WNCمطالب آنها را از سرویس خود حذف می کند. "هونسل" در حال باز کردن یک صفحه به روی کامپیوتر خود، می گوید: "همین الان در حال تماس با منابع جدید هستم." او فهرستی از757 نامه که تا کنون بی پاسخ مانده اند دارد. از "اسیراج" در موریتانیا، "کومنتاری"در کیف، تا "دینامینا" در کلمبو هنوز هیچ پاسخی نرسیده است. "هونسل" می گوید: "اما یک نفر از بلوچستان جواب داده است. او نوشته؛ آیا از ما حمایت می کنید؟" هنگامی که "هونسل" منبع جالبی پیدا می کند گوشی تلفن را برداشته و تماس می گیرد. وی قادر است به زبان های مختلف بگوید؛ آیا کسی آنجا انگلیسی صحبت می کند؟" سرویس هایی که موافقت می کنند 25 درصد از مبلغ فروش هر خبر را دریافت می کنند. مثلا روزنامه "کرونگتپ توراکیت" از بانکوک با بیش از 4 هزار خبر در فصل گذشته، یک چک 323 دلاری دریافت کرده است. قانون کپی رایت استثنائاتی نیز دارد. "هونسل" می گوید، چندین کشور انگشت شمار هستند "که به آنها پولی پرداخت نمی کنیم. اما اگر مطالبشان برای کسی حساسیتی ایجاد کند مجبور می شویم آن مطلب را برداریم." برای جلوگیری از دست آویز دادن به محورهای شرارت آنلاین در گروه خبری WNC (منجمله مصاحبه های اخیر برخی از کانال های آفریقای شمالی) "هونسل" خواسته است که اسامی آنها یک راز آشکار باقی بمانند.