"دانشجویان بورسیه در تورهای نامرئی گرفتار شدهاند"
در بیانیه جمعی از دانشجویان بورسیه آمده: برخی دانش آموختگان بورسیه بیش از ۱۰ ماه است که سرگردانند و راه مشخصی برای ارتزاق خود و خانوادهشان ندارند/ عاقلانهترین کار در این جنجال، ارجاع پرونده به قوهقضاییه است
به گزارش «نسیم»، متن بیانیه جمعی از دانشجویان بورسیه در مورد ظلم به بورسیهها پس از گذشت "60روز از فرمایشات مقام معظم رهبری" در این خصوص بدین شرح است:
بیش از 60 روز از بیانات اساسی و هوشمندانه مقام معظم رهبری(مدظله العالی) در مورد ظلم به بورسیه ها و پرهیز از سیاست بازی و سیاسی کاری در محیط های علمی می گذرد. اشاره حضرت آقا به غلط ترین کارها درچند سال اخیر در مورد حاشیه سازی در رابطه با بورسیه ها، نشان می دهد که مسئولین ولائی و انقلابی باید مصرانه و مجدانه در صدد تصحیح خطایی باشند که متاسفانه در حیطه آموزش عالی به وقوع پیوسته است.
از آنها که این بازی ها را برای عقبگرد علمی کشور و حاشیه سازی برای محیط های دانشگاهی طراحی کرده اند، انتظار نیست که قانونمندانه عمل کنند و دانشگاه را به ریل اصلی آن بازگردانند. اما سوال اینجاست که اعضای فرهیخته شورای عالی انقلاب فرهنگی، مسئولین قوه قضاییه و قضات برجسته دیوان عدالت اداری ،نمایندگان دلسوز مجلس شورای اسلامی، اعضای بسیج اساتید کشور و سایر دست اندرکاران و کارگزاران فرهنگی و علمی نظام، تا چه اندازه در جهت رفع ظلم از بورسیه ها و پرهیز از حاشیه سازی کوشیده اند و تا چه حد به سخنان و فرمایشات حضرت آقا، در عرصه میدانی، جامه عمل پوشاندهاند؟
با توجه به رفتار مسئولین ذیربط و اتفاقات دو سال اخیر، ما دانشجویان و دانش آموختگان بورسیه، با 2 سوال اساسی روبرو شده ایم:
1- جرم ما چیست؟ آیا ما به جز درس خواندن و اعتماد به وزارت علوم جمهوری اسلامی ایران و شرکت در یک فراخوان عمومی، جرم دیگری داریم؟ آیا رواست با آمد و شد دولت ها، تعهدات و قراردادهای قانونی، بی جهت و به صورت یکطرفه لغو شود و عده ای به صورت کاملا ظالمانه و بی دلیل در معرض تهمت ها قرار گیرند؟ آیا مبانی دین اسلام و اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی اجازه می دهد که یک قشر عظیم تحصیل کرده، اجازه دادخواهی و شکایت از ظالم را در هیچ نهاد قضایی و حقوقی نداشته باشندو فریاد مظلومانه آنها در هیچ دادگاه بی طرفی شنیده نشود و کرسی داوری در اختیار بانیان ظلم قرار گیرد؟
2- مسئولین ولایتمدار و انقلابی به جز مصاحبه های رسانه ای، در مورد بیانات و فرمایشات مدبرانه و هدفمند معظم له، چه اقدام عملی و اجرایی انجام داده اند؟ آنها تا چه حد در جهت جلوگیری از این ظلم عظیم کوشیده اند؟ آیا شورای عالی انقلاب فرهنگی که با مصوبه 630، حق قانونی و شرعی تظلم خواهی را از دانشجویان و دانش آموختگان بورسیه مظلوم سلب نمود، تدبیری برای رفع این ظلم مشهود و خانمان سوز از بورسیه ها داشته و دارد؟
ما به صراحت اعلام می کنیم چاره کار در تمکین از قانون، مجازات قانون شکن خودسر و رفع ظلمی است که عده ای، در دو سال اخیر به صورت غیر شرعی، غیر اخلاقی و غیرقانونی بر بورسیه های مظلوم روا داشته اند. بدیهی است این مهم با حضور قوه قضاییه و دیوان عدالت اداری مهیا خواهد شد، چه آنکه طبیعی است طراحان این بازی سیاسی و پازل ننگین، هیچ تمایلی برای رفع ظلم از ده ها هزار نفر و بازگرداندن آنها به زندگی طبیعی ندارند. عاقلانه ترین و ساده ترین کار در این جنجال ظالمانه، ارجاع پرونده ها به قوه قضاییه و رسیدگی قضات صالح بی طرف به وضعیت تعهدات و قانون شکنی هاست. جای شگفتی دارد که چرا تاکنون این پرونده این مسیر را طی نکرده و عده ای بنا دارند حاشیه سازی در آموزش عالی و شکنجه بورسیه ها را با اطاله این پرونده و تشکیل شوراها، گروه ها، کارگروه ها، کمیته ها و جلسات مشورتی و نصیحتی ادامه دهند! در این میانه اگر گوش شنوا و طبع قانون پذیری بود، پیشتر به مصوبات کمیسیون اصل نود تمکین می کرد و به این جنجال بی مبنا پایان می داد.
در روزهای منتهی به سال تحصیلی جدید، حجم ظلم به دانشجویان بورسیه، ابعاد گسترده تری یافته و این مظلومان افتاده در تورهای نامرئی، روزهای بسیار بدی را به دلیل نقض یکطرفه تعهدات و انفعال نیروهای دلسوز و ولائی، سپری می کنند. از سوی دیگر تعداد زیادی از دانش اموختگان بورسیه که مقطع دکتری را به انتها رسانده اند نیز با عدم نیازهای غیر قانونی روبرو می شوند و با نزدیک شدن به سال تحصیلی جدید، ترم جاری را نیز باید بدون حقوق و مقرری، سرگردان و حیران در راهروهای وزارت علوم و سازمان امور دانشجویان بگذرانند. برخی از دانش آموختگان بورسیه، به دلیل سیاسی کاری های موجود، بیش از ده ماه است که سرگردانند و راه مشخصی برای ارتزاق خود و خانواده شان ندارند.
در پایان یادآور می شود، اگر دانشجویان و دانش آموختگان مظلوم بورسیه ، از حق قانونی و شرعی خود بگذرند، از مطالبه برای پیگیری فرمایشات حضرت آقا در دیدار با اساتید، نخواهند گذشت.