نقدی بر رفتار اشرافی مدیران و زندگی آفتزده مردم تهران
تهران مطلوب و اخراج ندارها
آنهایی که ماهانه ده ها میلیون دستمزد می گیرند و پاداش های کلان می گیرند و وامهای درست و حسابی با بهره های ناچیز عایدشان می شود، هیچ وقت ضروری نمی بینند که شرایطی را تغییر دهند، تهرانی که آنها در آن زیست می کنند شهر مطلوبی است و اگر هم روزهایی به شدت آلوده می شود می توانند چند روزی ایران را به مقصد یک جای خوش آب و هوا در آن سوی مرزها ترک کنند.
گروه سیاسی « نسیم آنلاین »- حسن جعفری جوزانی: چند وقت پیش مشغول مطالعه اتو بیوگرافی یکی از فعالان ضد سرمایه داری آمریکا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بودم. یک جایی در اوائل کتاب نویسنده از کار کردنش در یک کارخانه تولیدی لباس صحبت می کند و از اینکه دستمزد هفتگیش 1.2 دلار بوده است. دستمزدی که فقط و فقط هزینه گذران حداقل زندگی یک نفر را تامین می کرده است. نویسنده از تصمیمش برای صحبت با رئیس کارخانه و درخواست افزایش دستمزد سخن می گوید و چیزهایی تعریف می کند و وضعیتی را در برخوردش با مالک کارخانه توصیف می کند که بسیار به کار فهم چرایی رها شدگی مردم توسط برخی مسئولان دولتی کنونی در ایران می آید. او می گوید که وقتی وارد اتاق رئیس کارخانه شدم اولین چیزی که توجهم را به خود جلب کرد بوی بسیار خوش گل رز بود. بویی که از یک گلدان بزرگ پر شده با ده ها گل رز خوشبو به مشام می رسید. گلهایی که قیمت هر شاخه ی آنها برابر با دستمزد یک هفته او بوده است. و خب نتیجه درخواست او هم چیزی جز شنیدن یک نه بزرگ نبوده است. همه مساله اما در همان گلدان پر از شاخه های گل رز پنهان شده است. جامعه ای که در آن می شود حقوق ده ها هفته یک کارگر را فقط به مصرف پر کردن یک گلدان برای یک روز درآورد، جامعه ای است رها شده در کام مناسبات وحشیانه بازار.
در این جامعه درصد بسیار زیادی از مردم به کار تولید و چرخاندن چرخ انباشت سرمایه مشغولند و چون مسائل اساسی یک جامعه مسائلی است که مناسبات زندگی اکثریت جامعه پدید می آورد، لذا بار کاستی ها و ناراستی ها و شرایط بد زندگی نیز بر دوش همین اکثریت است. در این جامعه اکثریت درآمد های ناچیز دارند و فقر و فاقه و بیماری و آلودگی و هزار نارسایی اجتماعی دیگر که معلول ناتوانی در تامین استانداردهای مطلوب زندگی است، در یک رابطه علت و معلولی به آن(درآمد ناچیز) وابسته است. و هر اتفاقی هم که بیفتد از جنگ گرفته تا قحطی و بیماری و فساد همواره آن درصد بسیار ناچیز دارندگان و برخورداران می توانند مطمئن باشند که گزندی نخواهند دید.
امروز و در جامعه ما و مخصوصا در کلان شهرها الزامات همین درآمد ناچیز است که ملت را به اسکان در خانه های کوچک در محله های پر تراکم و شلوغ واداشته است. الزام همین درآمد ناچیز است که آنها را مجبور به استفاده از خودروهای ارزان قیمت و بی کیفیت می کند. و در تحلیل نهایی همین درآمد ناچیز است که شهرهای بزرگ را متراکم و آلوده و پر تنش کرده است و همانگونه که گفتیم بار این همه دشواری فقط بر گردن همان اکثریتی است که درآمد ناچیز دارند.
مسائلی که گفتیم مسائل همین اکثریت است و معلول همان جریان ناعادلانه توزیع منافعی که متاسفانه در کشور ما بوجود آمده است. این قشر ناچیز انگاشته شده ای که تقریبا همه جامعه شهری ما را شامل می شود همانهایی هستند که آمار مرگ و میرشان در روزهای آلوده سرسام آور می شود. این قشر همانهایی هستند که مشتری شیرهای فرآوری شده با پالم و چربی های گیاهی اند. همانهایی هستند که مجبور به مصرف برنج های وارداتی هستند. همانهایی هستند که روزنامه های زنجیره ای قابلمه بدست می نامندشان و همانهایی هستند که بار تامین نیروی انسانی دفاع از مملکت را بر دوش کشیدند. اینها در روزهای آلوده تهران تنها می توانند به حاشیه شهر بگریزند و نهایتا سوار بر پرایدها و پیکانها و پژوهای نامرغوب وطنی سری به شمال بزنند و دو سه روزی را در جنگل و در کنار دریا در چادر های برزنتی به تقلای بلعیدن هوای پاک مشغول شوند. ان هم اگر آن درصد کم دارندگان و برخورداران و تصمیم گیرندگان صلاح بدانند که چرخ تولید ثروت شهر های کلان مخصوصا تهران را کمی اهسته تر بچرخانند و دو سه روزی شهر را تعطیل کنند.
در تحلیل نهایی آنهایی که ماهانه ده ها میلیون دستمزد می گیرند و پاداش های کلان می گیرند و وامهای درست و حسابی با بهره های ناچیز عایدشان می شود و در قسمت های ایده آل شهر زندگی می کنند، هیچ وقت ضروری نمی بینند که شرایطی را تغییر دهند. تهرانی که آنها در آن زیست می کنند شهر مطلوبی است و اگر هم روزهایی به شدت آلوده می شود می توانند بدون اینکه بخواهند روند امور را مختل کنند یک چند روزی ایران را به مقصد یک جای خوش آب و هوا در آن سوی مرزها ترک کنند. پس چه لزومی دارد که سختی حل مشکل را به دوش بکشند وقتی که عوارض هر نوع نابسامانی گردنگیرشان نمی شود. یک سفر خارجی زاهدانه! یک هفته ای هم حداقل سی چهل میلیون تومان آب میخورد یعنی چیزی نزدیک به سی چهل ماه حقوق یک کارگر و البته کمی کمتر از دستمزد یک ماه یک مدیر میان رده و ببینید این چقدر شبیه همان داستان گلدان خوشبوی گلهای رز است.
مساله به سادگی مغایرت مسائل برخی مسئولان دولتی مملکت با مسائل اکثریت مردم است. آنجا که همه هم و غم و توش و توان دولت مصروف زدودن موانع بر سر راه سرمایه داری مالی و تجاری می شود دیگر نمیتوان انتظار این را داشت که سهم مشکل آلودگی هوای تهران و کلان شهرهای دیگر چیزی جز شعار باشد. شعارهایی هم که بیشتر کارکرد انتخاباتی داشتند و وقتی که خیال آن خانم مدیر راحت شد که دیگر پتروشیمی های کشور بنزین تولید نمی کنند و همسر عالیقدرشان می تواند با خیال آسوده به کار واردات بنزین بپردازد، به گوشه ای پرتاب شدند و دیگر خبری از جار و جنجال و آه و افغان روزنامه های زنجیره ای هم نیست و سیل گسترش سرطانی که می گفتند و می نوشتند هم لابد مهار شده است و مهار هم که نشده باشد مساله همان کسانی است که در معرضش هستند نه مساله مدیران کشور!
در مملکتی که رهبر آن در منطقه ای از تهران ساکن است که جزو آلوده ترین و پر تراکم و پر ترددترین نقاط شهر محسوب می شود و با وجود توانایی تغییر مکان برای ایشان، هنوز هم برای اینکه مساله ایشان مساله مردم است، در همان محل باقی مانده اند، دیگر چه جایی برای فکری به جز انحراف نخبگان از آرمانهای مردم و انقلاب باقی خواهد ماند؟ از دید بسیاری از این تکنوکراتهای یقه بسته هنوز هم همان نسخه کرباسچی راه حل نهایی تهران و ایران است، خروج ندارها!