«نسیم آنلاین» بررسی کرد
واکنش آیتالله منتظری در ماجرای شریعتمداری چه بود؟
در پی انتشار گزارشی در مورد آیتالله شریعتمداری در سایت منتسب به بیت آیتالله منتظری، «نسیم آنلاین» به بازخوانی اسناد تاریخی آن روزهای انقلاب پرداخت.
گروه سیاسی « نسیم آنلاین »، علی قاسمیان:: کلمه به کلمه نامه حضرت امام(ره) به مرحوم منتظری در نوروز سال 1368 قابل تأمل است. آنچه امام (ره) در مورد سادهلوحی و تحریک پذیری منتظری و درنتیجه نصیحت در مورد عدم ورود وی به سیاست بیان میکند، چیزی است که به وضوح در رفتارها و موضعگیریهای منتظری عیان است.
بررسی عملکرد و موضعگیریهای منتظری بعد از آن نامه تاریخی هم نشان میدهد که او هربار در مسائل سیاسی به گونهای رفتار نمود که مهر تأییدی بر تشخیص حضرت امام در موردش بود؛ هرچند امام (ره) از سر دلسوزی او را به کنار کشیدن از سیاست و جبران گذشته نصیحت کرد، اما تأثیرپذیریاش از منافقین و ایضاً لجاجتش بر سر ادعاهایی که به او القا شده بود، سبب شد تا آنچه حضرت امام «به آلاف و الوف رسیدن منافقین از دهان آقای منتظری» نامید، تا پایان عمر این مرجع سادهلوح استمرار یابد و متاسفانه بعد از آن نیز نتیجه نفوذ منافقین در بیتاش به ادامه این روند و درواقع ادامه استفادههای دشمن کمک کند.
جدیدترین نمونه، بازخوانی نظرات منتظری در مورد آیتالله شریعتمداری، در سالروز مرگ اوست که در سایت منتسب به بیت آیتالله منتظری منتشر شده است. خاطرات منتظری در این موضوع به مسئله تلاشهای وی در چگونگی انجام مراسم کفن و دفن آیتالله محمد کاظم شریعتمداری مربوط میشود که در خلال آن حضرت امام را متهم به مشوش بودن ذهن میکند که به قول منتظری متأثر از القائات منفی اطرافیان در امام نسبت به شریعتمداری است!
او در این بخش از روایتش بدون کوچکترین اشارهای به خیانتهای شریعتمداری، او را همچنان به عنوان یک مرجع تقلید میشناسد که احتمالاً مورد بیمهری قرار گرفته و رفتار با او نیز به گونهای بوده است که قبل و حتی بعد از مرگش مظلوم واقع شده است!
هرچند آنانکه امام(ره) را میشناسند و با سیره او در اداره امور کشور و تصمیماتش آشنا هستند، به خوبی میدانند که اساساً تأثیر بر ذهن امام و القای نظری خلاف واقع در او، از محالات بوده و نمونهای ندارد؛ البته این مسئله جدای از مسائلی است که در آنها مشورتهای اطرافیان و ایضاً صلاحدید امام به دلیل احترام به نظر علما و مسئولین حاضر به تغییر رأی خود شدند.
با این حال قصد از نگارش این مطلب، این است که در میان انبوه اسناد مکتوب و روایتهای متعدد در مورد آیتالله شریعتمداری با ذکر چند نمونه نگاهی بکنیم به واقعیت مسئله شریعتمداری و خیانتهای او به جایگاه مرجعیت و انقلاب مردم ایران که قبل و بعد از پیروزی انقلاب استمرار داشته است تا ادعای کذب منتظری در مورد این فرد بیش از پیش روشن شود.
روایت پرویز ثابتیپرویز ثابتی رئیس اداره سوم (امنیت داخلی) ساواک در کتاب «در دامگه حادثه» در مورد شریعتمداری در حدود دو صفحه صحبت میکند که حکایت از همکاری کامل او با ساواک در دوران پهلوی دارد. او همچنین به وضوح از فتوای شریعتمداری برای ترور امام خمینی(ره) سخن میگوید و پیگیریهای او از ساواک برای اجرای این اقدام را تشریح می کند.
عرفان قانعیراد مصاحبه کننده با پرویز ثابتی در صفحه 575 کتاب در دامگه حادثه می نویسد:
« عید سال 57 بوده که به شما یا یکی دیگر از مقامات ساواک گفته:آقا گفتیم که این خمینی چی ها را جدی بگیرید که نگرفتید... من بهعنوان یک مجتهد به شما میگویم که او دارد فتنه علیه اسلام میکند و قتلش واجب است و شما میتوانید آدم بفرستید و این را بکشید. »
پرویز ثابتی: «طرفداران خمینی میدانستند که او مخالف خمینی است.چون همهجا علیه خمینی حرف میزد.به من این مطلب را گفت و من گفتم:حضرت آیتالله شما اینهمه پیرو دارید.خوب به یکی از اینها فتوایتان را بدهید،ما که نمیتوانیم چنین کاری بکنیم.گفت نه!من چرا بکنم؟باید شما بکنید و شما مسئول امنیت کشور هستید... برای اینکه امنیت مملکت را به هم زده!یعنی تا این حد مخالف بود»
روایت حجتالاسلام ریشهری از کودتای نوژهحجتالاسلام ری شهری در کتاب خاطراتش در مورد کودتای نوژه و نقش شریعتمداری اینگونه توضیح می دهد:
«... این کودتا از سه شاخه ی نظامی، سیاسی و ایدئولوژیک تشکیل شده بود. علیرغم به کار بردن سلاح های سنگین و هماهنگی و همکاری گروه های ضد انقلاب هنوز یک مشکل وجود داشت. مشکل این بود که اولاً چگونه نیروهای درگیر در کودتا، در اجرای مأموریت های محوله دچار تردید نشوند و ثانیاً پس از چنین کشتار وحشتناکی چگونه می توان به دولت کودتا مشروعیت بخشید؟
کلید حل هر دو مشکل در شاخه ی ایدئولوژیک کودتا نهفته بود. سران کودتا، با علمایی که احتمال می دادند از جمهوری اسلامی و امام خمینی(ره) کینه داشته باشند تماس گرفتند و از آنها درخواست کمک نمودند. در رأس این افراد، ایت الله شریعتمداری قرار داشت.
نیروهای ارتشی علیرغم این که در دوران طاغوت تربیت شده بودند، فرزندان همین مملکت بودند و به اسلام و روحانیت اعتقاد داشتند. آنها حاضر نبودند بر علیه اسلام و روحانیت کودتا نمایند. سران کودتا، برای اینکه به افراد خود اطمینان دهند این کودتا بر علیه اسلام و انقلاب نیست آنها را به قم می فرستادند تا با ایت الله شریعتمداری دیدار کنند و پس از تایید شریعتمداری، با اطمینان خاطر در عملیات شرکت کنند. بسیاری از این افراد مقلد ایت الله شریعتمداری بودند و واضح است که وی تا چه حد بر آنها نفوذ داشت. یکی از کودتاگران که به قم و بیت ایت الله شریعتمداری رفته بود از تجمع خلبانان و ارتشیان در بیت وی خبر می دهد که برای استفسار از جریان کودتا به قم آمده بودند.»
روایت دیگری از حجتالاسلام ری شهری در همین کتاب در مورد نقش شریعتمداری در کودتایی دیگر نیز وجود دارد که البته آن کودتا نه تنها مانند نوژه ناکام ماند، بلکه در نطفه خفه شد:
«دو سال پس از کودتای نوژه در اردیبهشت 1361، کودتای جدیدی کشف شد که در پی براندازی جمهوری اسلامی بود. قطب زاده با همراهی ایت الله شریعتمداری رهبری این کودتا را برعهده داشتند. این بار دخالت شریعتمداری در کودتا مستقیم بود. او 500 هزار تومان به کودتاگران کمک کرده بود و اعتراف نمود که در جریان کودتا بوده ولی اقدامی در جهت جلوگیری از آن به عمل نیاورده است. زمانی که اعترافات متهمین منتشر شد، خشم مردم برانگیخته شد و جامعه ی مدرسین قم، پس از بررسی اعلام کرد که شریعتمداری شرایط مرجعیت را از دست داده است و دیگر تقلید از او جایز نمی باشد. شریعتمداری با صدایی لرزان و ظاهری مضطرب در صفحه ی تلویزیون ظاهر شد و ضمن استغفار، تعهد کرد که دیگر در امور مشابه شرکت نداشته باشد.»
شریعتمداری در اسناد لانه جاسوسینگاهی به اسناد سفارت آمریکا در ایران نیز مجموعهای دیگر از اسناد را در مورد همکاری شریعتمداری با سرویس اطلاعاتی آمریکا نشان میدهد که اشاره کوتاه به دو نمونه از آنها مهر تأییدی دیگر بر سابقه خیانتبار شریعتمداری و پشت پرده حمایتهای آیتالله منتظری از اوست.
با بررسی اسناد فوق این سوالات مطرح میشود که اولاً با شخصی که با سفارت آمریکا و افسر اطلاعاتی آن ارتباط می گیرد و همچنین با دستگاه جلاد ساواک همکاری کرده و به آنها مجوز و فتوای قتل یک مرجع مسلم که برای عزت و رهایی ملت مسلمان ایران فعالیت میکند را می دهد، چه باید کرد؟
سوال دیگر اینکه مرجعی که علیرغم اطلاع دستگاههای انقلاب از برخی از اسناد همکاری وی با ساواک و آمریکا، از سوی امام و انقلاب مورد عنایت و لطف قرار میگیرد و پس از اقدام عملی و همکاری با کودتاچیان از مرجعیت خلع شده ولی باز هم با دستور صریح حضرت امام (ره) مجازات نمیشود، آیا صلاحیت لطف دارد؟
و سوال آخر هم اینکه وقتی بر اساس اطلاعات موثق از منافقین، حزب منحله خلق مسلمان و فرزند مرحوم شریعتمداری که جزء سرکردگان گروه های مارکسیستی است به دنبال ایجاد آشوب از محمل نماز میت در اوج جنگ تحمیلی است، آیا باید با ساده لوحی این بستر را فراهم نمود و به آن دامن زد؟!