چرا پیروزیهای حزبالله در لبنان تکرار میشود
تهران- ایرنا- جولیا پطرس مسیحی چنان برای او و یارانش میخواند «احبائی» که گویی این خواننده زن، یک شیعه تمامعیار مذهبی است.
همه حاضران در کنسرتش، یکصدا با او برای نصرالله و رزمندگان مقاومت میخوانند. به راستی حزبالله لبنان که یک تشکیلات شبهنظامی شیعی است، چگونه توانسته دست بالایی را در عرصه فرهنگی و اجتماعی در کنار دیگر جریانهای لبنانی داشته باشد؟ تشکیلاتی که در آستانه سالگرد جنگ 33 روزه، جانبازانش به دیدار رهبر انقلاب میآیند و او پدرانه دستشان را میفشرد و نماز را به آیتالله خامنهای اقتدا میکنند. شاید کمتر کسی گمان میکرد یک جوان روحانی در قامت رهبر یک گروه شبهنظامی شیعه در قلب خاورمیانه، در کشوری با تنوع فرهنگی - سیاسی لبنان، روزی بتواند در قامت یک چهره ملی بهعنوان بدیلی در حوزه سیاست داخلی این کشور نقشآفرینی کند. جوانی که سیمایش بیش از اعراب به ایرانیان شباهت داشت. «سید حسن نصرالله»؛ در ذهنیت مردم لبنان بیش از آنکه یادآور سازشکاری «یاسر عرفات» باشد، خاطره «مسیح لبنان» و بنیانگذار «جنبش امل»، «امام موسی صدر» را در حافظه تاریخی مردم لبنان زنده میکرد. پیوند جنگهای چریکی و فعالیت سیاسی در خاورمیانه همواره تجربهای تراژیک و ناکام بوده است. گردش به راست «فتح» در فلسطین، اضمحلال و استحاله «سازمان مجاهدین خلق» (منافقین) و تجزیهطلبی گروههای مسلح کُرد در ایران، ناکامی نهضت «جمال عبدالناصر» در مصر، ناکامی چریکهای افغان به رهبری «احمدشاه مسعود» در افغانستان و درگیریهای داخلی 1975-1990 در لبنان که با «پیمان طائف» از قالب منازعه نظامی به رقابت سیاسی تبدیل شد، همگی از عواملی بود که سبب میشد تا به موفقیت «حزبالله» به دیده تردید نگریسته شود. **ترور حریری؛ آرایش جدید نیروهای سیاسی در لبنان با عقبنشینی رژیم صهیونیستی در سال 2000 از جنوب لبنان و جریان تبادل اسرای لبنانی و صهیونیست، مسلح بودن حزبالله بهمثابه بخشی از فرایند سیاسی در لبنان به رسمیت شناخته شد. موضوعی که حتی ترور «رفیق حریری» در جولای 2006 و تشکیل ائتلاف 8 مارس؛ با محوریت حزبالله و جنبش امل (به رهبری نبیه بری) و ائتلاف 14 مارس با محوریت جریان المستقبل (به رهبری سعد حریری) نیز نتوانست به این موضوع خدشهای وارد نماید. **جنگ33 روزه؛ آغاز صعود علیرغم تشدید فشارها مبنی بر خلع سلاح حزبالله پس از ترور حریری، شکست رژیم صهیونیستی در جریان جنگ 33روزه در تابستان 2006، جایگاه حزبالله را در قامت نماد جریان مقاومت که تجربه تلخ شکست اعراب از رژیم صهیونیستی را از خاطرهها بیرون کرد، بیش از پیش مستحکم نمود. جنگی که بهبهانه اسارت چند سرباز رژیم صهیونیستی توسط حزبالله آغاز شد و سپس جنگندههای نیروی هوایی این رژیم به بمباران سنگین لبنان و تخریب بخش وسیعی از زیرساخت این کشور پرداختند. این جنگ که پیچیدهترین نبرد نامتقارن قرن 21 میلادی لقب گرفت، صحنه ناکامی تجهیزات سنگین مانند تانکهای مرکاوا و خودروهای زرهی در برابر موشکهای ضدزره آرپیجی 29 بود. ناوچه ساعر رژیم صهیونیستی نیز در اصابت موشک ضدناو نور ساخت ایران بهشدت آسیب دید و بلااستفاده شد و چندین عنصر نیروی دریایی رژیم صهیونیستی کشته شدند. در دوره پس از جنگ 33 روزه که به افزایش سهم جریان هشت مارس در فضای سیاسی لبنان منجر شد، نیروی نظامی حزبالله به ضمانت اجرایی قوی برای تضمین فرآیندهای سیاسی در لبنان تبدیل شد. با این وجود، وجه اصلی موفقیتهای آتی حزبالله پس از این دوره را نه در وجه نظامی آن، بلکه باید در مشارکت در نظام سیاسی لبنان و ادغام در چارچوب «دولت - ملت» جست. ** انتخابات پارلمانی؛ حزبالله و لبنان 17مه 2017 (17 اردیبهشت97) حزبالله و متحدان سیاسیاش، «جنبش امل» به رهبری نبیه بری، رئیس پارلمان و جنبش مستقل «میهنی آزاد» به رهبری «میشل عون» رئیسجمهوری لبنان توانستند در نخستین انتخابات این کشور پس از 9 سال، بیش از نیمی از کرسیهای پارلمان را کسب کنند. «نفتالی بنت»، وزیر آموزش و پرورش رژیم صهیونیستی یکی از نخستین سیاستمداران این رژیم بود که بلافاصله به پیروزی حزبالله واکنش نشان داد. بنت در پیام توییتری خود نوشت: «نتیجه انتخابات لبنان، بر پایه محاسباتی که برای مدتها داشتیم، رقم خورده است. حزبالله = لبنان» حزبالله؛ تجربه منحصربهفرد با این تفاسیر جایگاه فعلی حزبالله را باید در عوامل ذیل جستوجو کرد: اول، رژیم صهیونیستی: حزبالله توانسته پرچمدار مبارزه با رژیم صهیونیستی باشد. این موضوع توانسته سرمایه اجتماعی این حزب را نهتنها در میان شیعیان، بلکه در میان سایر اقوام و طوایفی که رژیم صهیونیستی را دشمن خود میدانند، افزایش دهد. پیروزی در جنگهای 1982، 2000 و 2006 نقش موثری در شکلگیری این موضع برای حزبالله داشته است. دوم، عدم استفاده از امکانات نظامی جهت قبضه قدرت: قدرت نظامی حزبالله به مثابه عامل متوازنکننده نظام و مشارکت سیاسی لبنان جهت پیشگیری از کودتای نظامی علیه فرایند سیاسی لبنان است، اما این مجموعه نشان دادهاست که با قدرت سخت و اجبارگر نمیتوان قدرت سیاسی را ارتقاء داد. سوم، تمرکز بر اهداف استراتژیک: عدم ورود حزبالله در مناقشات فرعی و تاکید بر ارتقاء قدرت سیاسی در لبنان از دیگر عوامل موفقیت حزبالله در دهه اخیر است. علی منتظری کارشناس مسائل لبنان و خاورمیانه در این زمینه به ایرنا گفت: «دخالت مستقیم حزبالله در سوریه با آن که دارای بدنه کارشناسی نظامی بودهاست، اما بهطور قطع از کارشناسیهای فکری و سیاسی و دوراندیشی تحولات سیاسی سوریه و منطقه خاورمیانه نیز برخوردار بودهاست. این امر نشان میدهد که سرمایهگذاری فکری و سیاسی حزبالله برای سوریه در چهارچوب حمایت از پشتوانههای مقاومت مناسب و دقیق بوده است. شرایط کنونی سوریه ثابت میکند که استراتژیهای سیاسی و نظامی حزبالله برای سوریه درست بوده است. علاوه بر آن، مبارزه حزبالله با جریانات و گروههای تکفیری و حفظ امنیت ملی و مرزهای لبنان در برابر داعش و النصره ثابت میکند که عمل و اندیشه سیاسی حزبالله بینقص ادامه یافته که منجر به تعمیق ریشههای حزبالله و مقاومت اسلامی در لبنان و در بین افکار عمومی این کشور شدهاست. اکنون ما شاهد هستیم که بخش مهمی از جریانات سیاسی مسیحی لبنانی معتقدند که اگر استراتژی حزبالله نبود، اکنون جامعه مسیحی لبنان باید در درون مرزهای این کشور با داعش و النصره مبارزه میکرد و یا آن که مثل بقیه مسیحیهای خاورمیانه به مهاجرت از لبنان و منطقه روی میآوردند». چهارم، به رسمیت شناختن تکثر جامعه لبنان و درک ضرورتهای سیاسی با اولویت منافع ملی: از دیگر نکات حائز اهمیت در تثبیت جایگاه کنونی حزبالله و تندادن به قواعد سیاستورزی عرفی و مدرن است. جریان حزبالله با وجود اذعان به ماهیت ایدئولوژیک مبتنی بر اعتقاد به اسلام سیاسی و استظهار به جمهوری اسلامی بهعنوان یک دولت خارجی، از جایگاهی فراقومی و فرامذهبی در لبنان برخوردار است. ائتلاف با جریانات دیگر سیاسی با ماهیتی متفاوت، همچون جریان آزاد ملی لبنان (مسیحی)، جنبش توحید اسلامی (اهل تسنن)، حزب دموکرات لبنان (دروزی)، جماعت اسلامی لبنان (اهل تسنن)؛ موید این مطلب است که حزبالله توازن دقیقی میان «وحدت استراتژیک» و «وحدت ایدئولوژیک» برقرار کردهاست. «سرکیس نعوم»، کارشناس ارشد مسائل خاورمیانه در یادداشتی در روزنامه «النهار» در خصوص حزبالله میگوید: «در حزبالله موسسههایی هستند که اعضای آنها اکثرا منتخباند. در حزبالله هم نظام مشورتی حاکم است، هم در عین حال نظام دست آهنین. نباید فراموش کرد که ایران در تاسیس آن سهیم بود و از آن حمایت کرد و همراه آن بود و همچنان به این حمایت ادامه میدهد تا رها نشود و تکه تکه نشود. مثل احزاب موجود در لبنان نیست که همه آنها یک رئیس دارند و اعضایش یاران و دوستان یا خانواده آن رئیس هستند». گزارش از سیدعمادالدین محمودی **اداره کل چندرسانهای**ایرنا پلاس**
منبع: ایرنا
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.