اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، مهدی محمدی در شماره امروز روزنامه وطن امروز نوشت: یک معنا می‌توان گفت دشوارترین مذاکرات تاریخ برنامه هسته‌ای ایران در مسکو برگزار شد. اگرچه برای ارزیابی این پدیده چاره‌ای جز این نیست که اندکی از آن فاصله گرفته شود، با این حال چند نکته کلی هست که بدون‌شک می‌توان آنها را مبنای هرگونه ارزیابی درباره مذاکرات مسکو قرار داد. نخستین نکته این است که طرف مقابل تلاش داشت مذاکرات روی یک گام متمرکز باشد اما ایران با نگاهی راهبردی‌تر بیش از هر چیز در پی تعیین‌تکلیف چارچوبی بود که هرگونه گام احتمالی باید درون آن برداشته شود. مقصود از چارچوب چیست؟ مقصود این است که هرگونه گام احتمالی آغاز کدام سلسله اقدامات بعدی خواهد بود؟ آیا بناست دوباره همه درخواست‌های غیر‌منطقی و غیر‌قانونی طرف مقابل از سر گرفته شود و هدف از درخواست گام ملموس هم کمک به کمپین انتخاباتی آقای اوباما و راضی کردن صهیونیست‌هاست؟ در این صورت هیچ‌چیز جذابی در این فرآیند برای ایران وجود ندارد. اما یک چارچوب دیگر هم می‌تواند وجود داشته باشد و آن این است که طرف مقابل ادبیات اعتمادسازی و پایبندی را کنار بگذارد و فضایی جدید شکل بگیرد که در آن اولا راهبرد 2 مسیره فشار و مذاکره کنار گذاشته می‌شود، ثانیا حقوق ایران به رسمیت شناخته شده و ثالثا اشتباهات گذشته جبران می‌شود. ایران در مسکو مقدمات لازم برای ورود به این فرآیند را کاملا فراهم و روشن کرد که در این صورت آماده است تا به طور کاملا مثبت و سازنده با این فرآیند جدید همکاری کند. کافی است 1+5 ورود به یک فضای جدید را بپذیرد، در این صورت بلافاصله دورنماهای جدیدی را از جانب ایران مشاهده خواهد کرد ولی تا وقتی غربی‌ها حرف جدید نمی‌زنند نباید توقع شنیدن ایده‌های جدید داشته باشند. علاوه بر این، مذاکرات مسکو مذاکراتی بود که به روشن‌ترین وجه ممکن ارزش گفت‌وگوهای کارشناسی را برای طرف مقابل مشخص کرد. در مسکو روشن شد تا وقتی یک توافق کارشناسی و ریز درباره دستور کار وجود نداشته باشد، مذاکرات به دشواری‌های بسیار جدی برخورد می‌کند. اکنون سوال این است که مسیر آینده چگونه شکل خواهد گرفت؟ آیا دولت آمریکا به 1+5 اجازه خواهد داد فضای جدیدی ایجاد کند یا اینکه باز هم داستان بی‌حاصل و خسته‌کننده قبلی ادامه پیدا خواهد کرد؟