اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، همایون اسعدیان متولد 1337 اصفهان، فارغ‌التحصیل سینما از دانشکده هنرهای دراماتیک است. وی فعالیت هنری را سال 1353 با ورود به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و با شرکت در کلاس‌های آموزش فیلمسازی و ساختن فیلم‌های هشت م.م آغاز کرد و فعالیت در سینمای حرفه‌ای را از سال 1365 با فیلم "دبیرستان" به عنوان عکاس تجربه کرد و نخستین فیلم خود را با عنوان "نیش" در سال 1373کارگردانی کرد. وی تاکنون هشت فیلم کارگردانی کرده است که از این میان، فیلم "طلا و مس" با پرداختی زیبا و ساده اما تاثیر گذار به فیلمی پویا و تأمل بر انگیز در کارنامه فیلم سازی او تبدیل شد. همایون اسعدیان در حال حاضر "بوسیدن روی ماه" را در نوبت اکران دارد. با وی در خصوص سینمای دینی، وضعیت خانه سینما و سازمان سینمایی و... به گفتگو نشستیم که ماحصل آن را در زیر می خوانید: نسیم: آیا می توان برای سینمای دینی تعریف مشخصی داشت؟ من تعریفی برای سینمای دینی قائل نیستم، ما در ایران متخصص نامگذاری روی سینما هستیم اما من به هیچ وجه این لغت سازی ها را درک نمی کنم. سینما به مفاهیم اخلاقی می پردازد و همه ما مدعی ترویج اخلاق و خوبی ها در آثار خود هستیم، آنچه که امروز به عنوان اخلاق می شناسیم متکی بر ادیان الهی است، اما متأسفانه ما زبان و مفاهیم مشترکی در سینما نداریم. همه از "طلا و مس" به عنوان یک اثر دینی یاد می کنند اما نگاه من هنگام ساخت این فیلم به هیچ وجه دینی نبود، بلکه من به دنبال ساخت فیلمی انسانی با مفاهیم اخلاقی بودم که احساس می کردم در جامعه کمرنگ شده است، ما حتی فیلم هایی در ژانر تاریخی را که به تاریخ ادیان می پردازد معمولا به عنوان یک اثر دینی می شناسیم که این اصلا درست نیست، اگر "طلا و مس" در آمریکا و کانادا مورد پسند واقع شد به این دلیل بود که من این اثر را با مارک "دینی" تولید نکردم و مفهموم مذهبی صرف در آن مطرح نبود. نسیم: چرا آثاری همچون "طلا و مس" در سینمای ایران کم تولید می شود؟ نگاه اینگونه به هنر یک نگاه مهندسی است، سینما افت و خیز دارد و این افت و خیزها را حتی در سینمای آمریکا هم شاهد هستیم، ما باید بضاعت سینمای ایران را درک کنیم اما متأسفانه توقع ما از سینما بالا است. ما بضاعت خاصی در سینما داریم و نباید خودمان را گول بزنیم. مردم در سینما به فیلم های تجاری و سرگرم کننده هم نیاز دارند اما متاسفانه در عرصه کمدی با محدودیت مواجه هستیم و نمی‌توانیم با هر فرد یا هر قشری از جامعه شوخی کنیم. کار کمدی به عرصه باز و صعه صدر افراد جامعه نیاز دارد و عدم وجود این فاکتورها سبب شده تا کار کمدی در ایران سخت شود. نسیم: نظر شما در خصوص تشکیل سازمان سینمایی چیست؟ متأسفانه سازمانی که با افتخار در دهه فجر افتتاح می‌شود هنوز چارت مشخصی ندارد، این سازمان هیچ وضعیت مشخصی ندارد و حتی مراحل مجلس را برای دریافت مجوز طی نکرده، توجیه آقایان این است که این سازمان زیر مجموعه وزارت ارشاد است، اما چگونه سازمانی که از ارشاد جدا نیست بودجه مستقل دارد؟ به عقیده من دوستان ما با تشکیل سازمان سینمایی می خواهند بروکراسی را بیشتر کنند، اما سوال اینجاست که آیا با این گونه اقدامات سینمای ایران رشد پیدا می کند؟ نسیم: شما از برخورد معاونت سینمایی در جریان انحلال خانه سینما گلایه‌مند بودید، آیا قبول ندارید که خانه سینما اشتباهاتی را داشته است؟ یک سال پیش نامه ای از طرف کانون کارگردانان با امضای بنده برای آقای شمقدری ارسال شد تا در مورد وضعیت خانه سینما گفتگو داشته باشیم اما تا این لحظه جوابی برای ما نیانده است. متأسفانه انرژی آقایان آنچنان به جنگ برای انحلال خانه سینما رفت که دیگر فرصت و توانی را برای گفتگو باقی نگذاشتند، در اتفاقاتی که در اکران نوروز افتاد معاونت سینمایی به دلیل برخورد نامناسب خود در جریان خانه سینما، با سکوت اهالی سینما رو به رو شد و تنها ماند. در حال حاضر خانه سینما منحل نسیت بلکه تعطیل شده و دیوان عدالت اداری هم رأی را به ما داده است، به طور قطع در خانه سینما اشتباهاتی رخ داده و ما این را قبول داریم و حتی در زمان انحلال، هیأت مدیره خانه سینما اعلام استعفا کرد و گفت که در یک مجمع عمومی مجددا یک هیأت مدیره جدید انتخاب شود، برای ما افراد مهم نیستند اما متاسفانه نگاه غلط ما در ایران سبب شده به محض بروز یک مشکل به سرعت صورت مسأله را پاک می‌کنیم، آیا اگر جشنواره فجر یک اشتباه کند به طور کلی جشنواره تعطیل می‌شود؟ خانه سینما مجوز ثبت داشت و در دوره لاریجانی این مجوز را گرفت، حتی دست خط و امضای ایشان زیر برگه ثبت ما است، اما متاسفانه ما با رفتار تند مسئولان معاونت سینمایی مواجه شدیم، توقع ما این بود که به جای دعوا به کمک ما بیایند. آیا اختلاف بین بخش عظیمی از اهالی سینما با معاونت سینمایی چیزی به غیر از دو دستگی و تخریب را برای سینما به همراه داشت؟ معاونت سینمایی در جریان خانه سینما یک طرف دعوا بود ولی درواقع باید نقش پدری را برای ما ایفا می‌کردند و با ساماندهی وضعیت به وجود آمده از ما حمایت می کردند، متاسفانه سیاست‌های غلط متولیان فرهنگی وضعیت سینمای ما را به اینجا کشانده است.