اخبار آرشیوی

متن یادداشت حمیدرضا آصفی در روزنامه آرمان روابط عمومی به شرح زیر است: جنبش غیرمتعهدها که متشکل از 120 کشور است، مجموعه پراهمیتی به حساب می‌آید. بسیاری از این کشورها، کشورهای بزرگ و پراهمیتی از جنبه‌های مختلف هستند. کشورهای غیرمتعهد در حال حاضر، یکی از بزرگترین مجموعه‌هایی است که اکنون در دنیا وجود دارد. این اهمیت هم از نظر میزان جمعیت و هم به لحاظ موقعیت ژئوپلتیکی است که این کشورها در جای‌جای جهان دارند. بی‌تردید این اجلاس که در سطح سران هم برگزار می‌شود، برای جمهوری اسلامی ایران دارای اهمیت فوق‌العاده است و صرف برگزاری آن نوعی موفقیت به حساب می‌آید. از سوی دیگر هم طبیعی است که اجلاس‌های این چنینی به نوعی تحت تاثیر میزبان باشد. اینکه میزبان خودش نوعی مدیریت داشته باشد، منحصر به ایران هم نیست. این موضوع ظریفی است که باید به آن توجه شود. میزبان در عین اینکه نباید خودش را تحمیل کند، ولی تاثیرگذار است و می‌تواند تعیین‌کننده باشد. نکته دیگر توجه به شرایط بین‌المللی به‌وجود آمدن جنبش غیرمتعهد است. غیرمتعهدها در زمانی به‌وجود آمد که جهان بین دو بلوک کمونیست و کاپیتالیست منحصر شده بود و برخی کشورها به دنبال رهایی از این وضع بودند. اکنون اما جهان دوقطبی فروپاشیده است و آمریکا به‌دنبال تحقق جهان تک‌قطبی است تا سلطه خود را اعمال کند. اگرچه اعتقاد عمومی ما این است که شرایط کنونی دنیا پایدار نیست و ما در آینده شاهد دنیای چندقطبی خواهیم بود. اما جهانی چندقطبی با حضور کشورهای مختلف نیازمند اقدامات و تلاش‌های وسیع است. جنبش عدم تعهد در این شرایط می‌تواند برای پل زدن به جهان ممکن دیگر موثر باشد. ناپایداری جهان کنونی ما، به گونه‌ای است که عدم تعهد می‌تواند خود را به‌عنوان گروهی تاثیرگذار به اثبات رساند. ویژگی دیگر زمان حاضر، تحولاتی است که در خاورمیانه بوجود آمده است و ما اکنون شاهد موج تغییرات در منطقه هستیم. تصور من این است که تغییرات در میانه راه است و به همین دلیل جنبش نیز وظایف بسیار خطیری دارد. آنچه جمهوری اسلامی باید به آن توجه کند ایجاد حس اعتماد به نفس بیشتر در جنبش است. در این صورت ما شاهد خواهیم بود که کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در آینده موثرتر خواهند بود. مجموعه این مسائل است که سبب می‌شود امتیاز میزبانی، کلیدی و پراهمیت باشد. مساله دیگری که در تحلیل‌ها به آن اشاره می‌شود، ضعیف بودن غیرمتعهد‌ها در ایجاد فضای همکاری اقتصادی بوده است. من در این موضوع هم اعتقاد به مشکل اعتماد به نفس در جنبش دارم. جنبش باید به این اعتماد برسد که می‌تواند در معادلات اقتصادی دنیا موثر باشد. در این زمینه جمهوری اسلامی می‌تواند نقش مثبتی ایفا کند. متاسفانه این جنبش با 120 کشور عضو، اقتصاد بسیار ناهمگونی دارد. ما در این جنبش داریم اعضایی را که بسیار ثروتمند هستند و بیشترین درآمد سرانه را دارند و در مقابل کشورهایی هستند که جزو فقیرترین‌ها هستند. وقتی ما چنین سطحی از تفاوت را داریم، طبیعی است کارآمدی در حد ایده‌آل نباشد. البته این بدان معنا نیست که ظرفیت‌های همکاری اقتصادی نادیده گرفته شوند، ولی نباید بیش از حد هم از جنبش در زمینه‌های اقتصادی انتظار داشت. شاید در این زمینه لازم باشد سازوکارهای مناسبی را اجرایی کرد که هم همکاری‌های سیاسی تقویت شود و هم همکاری‌های اقتصادی. * معاون و سخنگوی سابق وزارت خارجه