اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، احمدی‌نژاد در مراسم دیدار مولانا و شمس گفت : این نشست یک گردهمایی برای پاسداشت عرفا، عرفان، معرفت، کمال، هنر، زیبایی و تعالی انسان و بزرگداشت انسانی بزرگ و کمال یافته است / سخن گفتن از مولانا سخن گفتن از انسان است و انسان صحنه‌گردان عالم و موضوع اصلی عالم است و برای کمال و جاودانگی به زیبایی خلق شده و از همین‌رو زیبادوست بوده و به دوستی گرایش دارد.مولوی انسان برجسته‌ای است که از خاک فاصله گرفته، نورانی شده و نورافشانی کرد و مولانا مربی و معلمی برجسته و والامقام و انسانی برسوز و گداز و عاشق بود که در تب و تاب رسیدن به زیبایی مطلق می‌سوخت./ کسانی که اوج می‌گیرند از جغرافیا، نژاد و تعصب فاصله گرفته و متعلق به همه می‌شوند، نژاد، جغرافیا و رنگ، اضافات و پیرایشاتی است که به انسان وصل شده و باید برطرف شوند تا حقیقت او آشکار شود. / اگر چه رابطه عاشقانه مولانا و شمس حسادت‌ها به شمس را برانگیخت اما انسان هر چه از منیت ها فاصله بگیرد و بالاتر رود همگانی‌تر می‌شود و مولانا مصداق همین قائده است چنانکه او امروز متعلق به ایران، افغانستان،‌تاجیکستان، آسیا، اروپا، آفریقا، آمریکا و همه جهان است؛ مولانا اهل همه جاست و هر جا انسانی زندگی می‌کند او را متعلق به خود می‌داند. مولانا به سبب عشقش به زیبایی مطلق و جلوه تجلی زیبایی مطلق یعنی پیامبر گرامی اسلام(ص) و آل او از زمین جدا شد و به سوی آسمان صعود کرد و مظهری از زیبایی روحی و انسانی شد، در نقطه اوج کمال انسان‌های کامل قرار دارند که مظهر اتم و اکمل زیبایی و جلوه‌ کاملی از خدای متعال هستند. انسان‌ها هرقدر کامل‌تر باشند، بیشتر دغدغه دیگر انسان‌ها، معرفت، عدالت، آزادگی، عشق، محبت، کمال و عبور دیگران از ظلمت‌ها و منیت‌ها و عبور به عرصه نور را دارند و هر قدر در عرصه انسانیت بالاتر بروند این دغدغه بیشتر می‌شود. مولوی راهنمایی صادق و معلمی دلسوز بود و هم فلسفه، ‌هم عرفان، هم اخلاق و به نوعی یک تاریخ بود. انسان هر چه کامل‌تر شود به حقیقت عقل نزدیک‌تر می‌شود و مولانا نیز عقل را حقیقت و زیربنای هستی معرفی می‌کند و آن را به دریایی بی‌پایان تشبیه می‌کند که انسان ابتدا به مانند یک کاسه خالی بر روی آن در حال حرکت است و هر قدر که آب وارد آن می‌شود پایین‌تر رفته و وقتی از آب پر می‌شود با دریا بیگانه شده و عقل محض می‌شود. /مولانا پیامبر گرامی اسلام(ص) را به گلزار و سرور و سنبل تشبیه می‌کند که جز بوی خوش از او برنمی‌خیزد، مولانا پایگاه و جایگاه اصلی عقل را حقیقت انسان می‌داند و با لحاظ این حقیقت که این حقیت عقل عنصری مادی نیست معتقد است، انسان با عقل عارف و باطن‌بین می‌شود. اما باید برای رسیدن به چنین جایگاهی جهد و تلاش کند تا ضمن آگاه شدن از حقایق عالم به عقل کل نیز نزدیک شود.