اخبار آرشیوی

مشروح سخنان رضا آل‌ابراهیم، محقق و نویسنده استهبانی در گفتگو با «نسیم» در مورد این سنت دیرینه که هر ساله در ظهر عاشورا برگزار می‌شود، به شرح ذیل است: -"چک‌‌چکو" در واقع نوعی تعزیه و نمایش با سنگ است که عزاداران با برداشتن دو سنگ و براساس آهنگ گفتار، مرثیه‌خوان دست‌ها را بالا برده و دوبار با فاصله زمانی کم و پشت سر هم سنگ‌ها را به یکدیگر می‌زنند، سپس خم می‌شوند و سنگ‌ها را در میان پاها دوبار با همان ریتم قبلی به هم می‌زنند و پس از آن قد راست می‌کنند و روی یک پاشنه می‌چرخند و یک قدم به جلو می‌گذارند و در قدم بعدی بی‌درنگ سنگ‌ها را بالا برده و همان حرکات پیشین را تکرار می‌کنند. -البته امروزه با توجه به اینکه سنگ‌ها شکسته‌ می‌شود از دو چوب تراشیده که حالتی گرد دارد، استفاده می‌کنند. -در این مراسم عزاداران در یک ردیف و با فاصله یک قدم از یکدیگر به صورت قوسی قرار می‌گیرند و می‌چرخند و مرثیه‌ خوان، در مرکز دایره می‌ایستد، به تدریج بر تعداد سوگواران افزوده می‌شود و قوس بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود تا به صورت دایره در می‌آید. -کلمه چک‌چکو از کلمه چکاچک و صدای برخورد شمشیر گرفته شده است و به حرمت خون امام حسین(ع) عصر عاشورای هر سال در شهر استهبان مراسم عزاداری "چک چکو" برگزار می‌شود. -مردم معتقدند که در آن زمان سر مبارک امام حسین(ع) را به دروازه آویزان کرده‌اند و بچه‌های شام بر سر مبارک ایشان سنگ می‌زدند و برخی نیز معتقدند که لشکریان یزید با اسب بر جنازه‌ شهدا حمله کردند که این صداها یادآور سم‌کوبی اسبان است. -در این آیین سنتی که سابقه دیرینه‌ دارد اشعاری مانند، "این دل تنگم عقده‌ها دارد، گوئیا میل کربلا دارد، ای یزید این سر بر تو مهمان است، بر لبش جاری صوت قرآن است، مزن ظالم چوب کین هر دم، بر لب پرخون" و برخی اشعار دیگر بیان می‌شود.