اخبار آرشیوی

* "مدل آرمانی زن" و "الگوی زن انقلابی" از مفاهیمی هستند که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و حتی قبل‌تر از آن مورد بحث‌ها و گفتگوهای بسیاری قرار گرفته است. بر همین اساس در گفتگویی با خانم فروز رجایی‌فر، که او را با سابقه دانشجوی مسلمان پیرو خط امام می‌شناسند، به واکاوی بیشتر نظر حضرت امام در خصوص حضور زنان در جامعه و ایفای نقش اجتماعی و سیاسی آنان پرداختیم. مهم‌ترین محورهای سخنان فروز رجایی‌فر در گفتگو با «نسیم»، بدین شرح است: - آنچه که ما از ادبیات و خط مشی حضرت امام تشخیص می دهیم این است که هر دو الگوی قاجاری و پهلوی از جهت ترسیم حدود حضور اجتماعی و سیاسی زن مردود است. از دیدگاه حضرت امام که منطبق با فقه پویای شیعی نیز هست، زنان بعنوان نیمی از جمعیت هر جامعه می توانند با حفظ حجاب و شؤون اسلامی، در شرایطی یکسان با مردان به ایفای نقش بپردازند و در تعیین سرنوشت جامعه خود مشارکت کنند. - در خانواده البته به عنوان واحد سلولی جامعه از منظر اسلام، زن با پذیرش نقش همسری و مادری، حقوق و تکالیف دیگری دارد. زن در خانواده باید نسبت به همسر خود و حقوق زناشویی خضوع داشته باشد و خود را متعهد به فرزندآوری و تداوم نسل و نیز اهتمام به تربیت فرزندان بداند. این حضور در خانه و اشتغال به امر اداره خانه و خانواده که اصطلاحاً "خانه داری" خوانده می‌شود، از مهم ترین مشاغل در یک جامعه اسلامی بوده که اگرچه از منزلت بالایی هم برخوردار است، لکن با اشتغال در عرصه های دیگر که درآمدزاست متفاوت است. - اسلام برای جبران این نقصان، تمامی هزینه های خانم خانه را بر عهده همسر او نهاده و از مرد توقع دارد که بار تامین اقتصادی و مالی خانواده خود را به تنهایی بر دوش بگیرد. مهم این است که در تفکر حضرت امام، "خانه داری" هیچگونه منافاتی با تعهدات و حضور سیاسی و اجتماعی زن ندارد. معظم له زمانی که با همسران و مادران شهدا دیدار می کردند، هیچگاه از زنان به خاطر ایفای نقش های مدیریتی و... تجلیل نکردند؛ بلکه آنچه همیشه مورد عنایت ایشان بود، حضور شورآفرین و مؤثر در صحنه های انقلاب و نیز ایفای موفق نقش مادری در تربیت فرزندانی مومن به اسلام و ایثارگر در راه خدا بود. - متاسفانه در دهه های اخیر و خصوصاً پس از پایان دفاع مقدس، ما از نگاه حضرت امام به نقش اجتماعی زنان فاصله گرفته ایم و با غفلت از تدوین الگویی مشخص، به تبع آن، برنامه و مهندسی جامعی هم برای تکثیر آن نداشته ایم. شاید با این مثال بتوان تا حدودی این آسیب را تبیین نمود. آنچه امام مدنظر داشتند بکارگیری پتانسیل زنان در رشد و تکامل جامعه و کشور اسلامی به مثابه بهره برداری از رودخانه ای بود که در مسیر خود کشت و کار را آبیاری کرده و موجب آبادانی می شود؛ لکن به نظر می رسد امروز در عمل این رودخانه، تبدیل به یک سیلاب تخریبگر شده که در مسیر خودش دستاوردهای اعتقادی تاریخ اسلام و دوره انقلاب را ضایع کرده و با حذف تدریجی نقش مادری زن، موجب بروز آسیب های اجتماعی و اخلاقی بسیاری شده است که با آشکار شدن نتایج نامطلوب آن، امروز دیگر قابل انکار نیست. - حضور گسترده زنان در سطح آموزش عالی که در موارد کثیر مستلزم دور شدن از محیط خانواده و تبعات فرهنگی آن تا حد عدم بازگشت به خانواده پس از فراغت از تحصیل و تمایل به زندگی انفرادی است، بعضاً برقراری ارتباطاتی در سطوح مختلف و بدون رعایت ضوابط شرعی، و نیز کاهش فرصت های شغلی برای مردان که به دنبال اشتیاق خیل زنان دارای تحصیلات عالی برای اشتغال رقم خورده است، دور باطلی را ایجاد کرده که کاهش امکان تشکیل خانواده برای مردان و عدم پذیرش نقش مادری از سوی زنان و یا افزایش طلاق، و طبعاً کاهش تولید نسل از پیامدهای آن بوده است. - متاسفانه ما به جای اندیشیدن به معضلی که پایه های خانواده را در جامعه ما هدف گرفته است، هنوز گرفتار این دست تفکر هستیم که به رانندگی اتوبوس و تریلی و هواپیما و قصابی به وسیله زنان افتخار می کند و غافل از این است که مفهوم و محتوای واحد خانواده و معنای حضور اجتماعی ـ سیاسی زنان در جامعه اسلامی مخدوش و معطل شده است. نتیجه این امر این بوده که ما از تقسیم کاری که اسلام به آن عنایت داشته و همان نیز مورد نظر حضرت امام بوده فاصله زیادی بگیریم و خسارت های جبران ناپذیری را متحمل شویم.