اعضای هیأت علمی دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز درباره برجهای زند نامهای به رئیس شورای شهر شیراز صادر کردند
"آیا جریان مدیریت شهری رسما خود را همکفو صاحبان سرمایههای سرگردانی قرار داده است که ترفندشان بهرهمندی از شرایط ویژه و رسیدن به سودهای کلان در مدتی کوتاه است؟!"
به گزارش «نسیم»، در بخشی از نامه اعضای هیأت علمی بخش شهرسازی دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز به رئیس شورای شهر شیراز در واکنش به مصوبه برجهای 25 طبقه دوقلوی خیابان زند آمده است: چگونه است که جریان گسترش شهر، هربار مسیری متنافر را برگزیده، و همگرا با منفعتطلبیهای زودگذر و منافی با اصول و معیارهای توسعه متوازن و پایدار حرکت کرده است؟ چرا جریان مدیریت شهری به دنبال تحقّق اهداف و افقهای طرحهای توسعه شهری نیست، و با فرآیند ضدبرنامهریزی همراه شده است. سالهاست که در محافل علمی و تخصصی، سخن از ضرورت تعامل و همکاری نزدیک و تنگاتنگ میان دانشگاه و بخشهای اجرایی به میان میآید وحوزه شهرسازی اما به دلیل بسیاری از حساسیتها، از جمله حیطههایی است که در آن بیش از تعامل، واگراییِ میان این دو جریان به چشم میآید؛ اینکه دانشگاه بنابر رسالت و اشراف خود بر محتوای علمی و اصولی مقوله شهرسازی، بر نکاتی پا میفشارد که از نگاه جریان مدیریت شهری، آرمانگرایانه، خیالپردازانه و غیرواقعی است، و فقط به درد کلاس درس، و بایگانی شدن در «کتابخانه» میخورد. این تصور نادرست، نه تنها همواره موجب سرخوردگی و یاس دانشجویان و استادان شهرسازی شده، بلکه بر این باور نیز دامن زده است که رعایت اصول و موازین قاعدهمند شهرسازی، گویی در عرصه شهرهای ما، امری ناممکن است که نباید عمر عزیز را به بیهودگی در راه به کرسی نشاندن آن به هدر داد. بخش شهرسازی دانشگاه شیراز، به عنوان قطب دانشگاهی شهرسازی در جنوب کشور، و بهرهمندی از پیشینهای درخور در امر تعلیم و پژوهش شهرسازی، بر این باور است که گفتگو درباره موضوع خطیر توسعه شهری، و خطرهایی که با تصمیمگیریهای ناصواب متوجه این جریان میشود، بدون حضور و درگیر شدن جدی جریان مدیریت شهری، راه به جایی نمیبرد. دانشگاه، همیاری و ارائه طریق درباره توسعه شهری را بر خود وظیفهای مهم میشمارد، غافل از اینکه نزد جریان مدیریت شهری، سوداهایی دیگر، مانع از همراهی با اصول و قواعد توسعه متوازن شهری، و دستیابی یا امید داشتن به رسیدن به توسعهای پایدار در آیندهای نامعلوم است! بار دیگر آموزههای علمی و تجارب عملی شهرسازی به جفا بر کناری نهاده شده، و عقل مصلحت(بخوانیم منفعت) اندیش جمعی قلیل که عنان اتخاذ فراتصمیمهای شهرسازی را در کف با کفایت خویش گرفتهاند، سکان کشتی شهر را به سویی میراند که منافع زودگذر مالی ایجاب می کند. توافق شهرداری و مالک پلاک ثبتی 2/7080(باغ فرزانه) در روزهای پرتکاپو و کم دردسر پایان سال، که پیامد معنادارش برای شهر شیراز، احداث دو برج بلندمرتبه 25 طبقه در مجاورت یادمانیترین محور شهر، و در درون باغی خواهد بود که همچنان میتواند احیاء شود، و سبزینهای را به این لوح آلوده شهر هدیه نماید، همانگونه که دوستان دیگر پیش قدم شده و در تحلیلهای علمی و بیانیههای خود به تفصیل برشمردهاند، نه علمی است، نه اصولی و نه شهرسازانه! عدول از اصول شهرسازی به مشی و آئینی ناصواب در حوزه مدیریت شهری بدل شده، و فارغ از هرگونه نگاه منسجم و یکپارچهنگر، تصمیمات مقطعی و آنی، چهره شهرهای ما را همین کرده است که میبینیم، و همه از جمع شهرسازان، سامان این اوضاع را طلب میکنند. این رشتهای است که سری دراز دارد و فائق آمدن بر آن به مثابه مشکلی ریشهدار، به یک بحث و دو بحث میسر نخواهد شد؛ اما به نظر میرسد نکتهای که حتما نیاز به تذکار و تأمل دارد، این است که آیا جریان مدیریت شهری رسما خود را هم کفو سوداپیشهگان و صاحبان سرمایههای سرگردانی قرار داده است که ترفندشان، بهرهمندی از شرایط ویژه و رسیدن به سودهای کلان در مدتی کوتاه است؟! ساختن بناهای بلندمرتبه و مراکز تجاری- اداری کلان مقیاس، نیروی محرکه شهرسازی شهرهای بسیاری بوده است، اما این روند مبتنی بر روشهای اصولی شهرسازی شکل گرفته و موجب استفاده از ظرفیتهای توسعهای گردیده است. اختصاص این تراکم ساختمانی و کاربری پیشنهادی، بر اساس کدام محاسبه و پیشبینی علمی و کدام منطقهبندی شهری بوده است؟ آیا حدود و ثغور یک محدوده تجاری- اداری مرکزی در طرحهای فرادست وجود داشته که نشان از امکان تبدیل این باغ دوهکتاری به برج های 25 طبقه داده است؟ مگر نه این است که طی بیش از چهار دهه پیشینه برنامهریزی و تهیه طرحهای توسعه شهری در شیراز، هربار پیشبینیهای مشخصی درباره محدودههای نیازمند یا مناسب توسعه، حتی در مقیاس منطقهای و فرامنطقهای انجام گرفته است؟ پس چگونه است که جریان گسترش شهر، هربار مسیری متنافر را برگزیده، و همگرا با منفعتطلبیهای زودگذر و منافی با اصول و معیارهای توسعه متوازن و پایدار حرکت کرده است؟ چرا جریان مدیریت شهری به دنبال تحقّق اهداف و افقهای طرحهای توسعه شهری نیست، و با فرآیند ضدبرنامهریزی همراه شده است؟ حداقل انتظار شهر و شهروندان از متولیان، برآوردن دستی به همیاری و فراهم آوردن شهری برای فردای نسلهایی است که هنوز پا بر عرصه این شهر ننهادهاند، کوچکترین چشمداشت مردم این شهر، حمایت شهرسازی از منافع بلندمدت شهر و شهروندان است؛ پس تا زمان هست، جامعه دانشگاهی و استادان شهرسازی دانشگاه، از جریان مدیریت شهری میخواهند، هرگونه که ممکن است، فرآیند شکلگیری چنین حرکت غیراصولی و غیرشهرسازانهای را متوقف کرده و آبروی تازهای برای مدیریت شهری شیراز بخرند. از مدیریت ارشد استان نیز تقاضا داریم در راستای تأمین منافع عمومی و به دلیل مغایرت اساسی با طرح تفصیلی نسبت به لغو مصوبات قبلی کمیسیون ماده 5 استان فارس در خصوص پلاک مورد اشاره اقدام کند، تا این¬بار از تحمیل اقدامی خسارت بار به شهر شیراز جلوگیری شود و در پایان انتظار است که مدیران شهری و تصمیمگیران توسعه شهر شیراز ارائه این نکات درباره موضوع شهر تاریخی و فرهنگی شیراز و نکات برشمرده را تبادل نظر کارشناسی و نگاهی دلسوزانه تلقی نمایند.، ما ز یاران چشم یاری داریم. دکتر عبدالرضا پاکشیر٬ دکتر سهند لطفی٬ دکتر محمدرضا بذرگر٬ دکتر مهسا شعله٬ دکتر محمد حسینپور٬ دکتر حسن ایزدی٬ دکتر خلیل حاجیپور و مهندس محمد کبگانی از اعضای هیئت علمی بخش شهرسازی دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز از امضاکنندگان این نامه بودند. رونوشت این نامه به نماینده ولی فقیه در استان فارس و امام جمعه شیراز، استاندار فارس، معاون امور عمرانی استانداری فارس، رئیس سازمان نظام مهندسی فارس، شهردار شهر شیراز، اعضا شورای اسلامی شهر شیراز و دفاتر خبرگزاریها و سایتهای خبری استان فارس ارسال شده است.