اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم» مهمترین محورهای سخنان علی بیگدلی، کارشناس مسائل بین الملل در نشست خبری بررسی توافقنامه ژنو بدین شرح است: -سفر خانم رایس و فیشر به تل آویو حکایت از خواسته‌های غیر منطقی آنها دارد. دو مسأله برای غرب بسیار مهم است: تضمین امنیت صدور نفت و تضمین بقای رژیم صهیونیستی. این سفر پیامی بسیار بالاتر از محتوای توافق‌های ژنو دارد. -مشکل اصلی ما با غرب، غرب نیست، با اسراییل است. -ما در عرض 15 سال گذشته سه مرحله در موضوع هسته‌ای داشتیم. مرحله اول دوران آقای خاتمی بود که مذاکره کننده آن همین آقای روحانی بودند و اینکه ایران پذیرفت برخی از فعالیت‌های هسته‌ای خود را تعلیق کند. -دوره دوم مربوط به آقای احمدی نژاد است که سرآغاز صدور قطع نامه ها بود و آمریکایی ها به دنبال ایجاد اجماع جهانی علیه ایران بودند که موفق نیز شدند. اکنون اوباما در موضوع هسته‌ای به تنهایی از طرف آمریکا صحبت نمی‌کند بلکه تکیه کلام او بر رضایت جهانی است. -دوره سوم دوره آقای روحانی است که التهاب هسته ای ایران کاهش پیدا کرد. -بر اساس قرارداد نامه سوم آذر(توافق ژنو) یک حالت ایستایی در فعالیت‌های هسته‌ای ما و تحریم‌های آنها به وجود آمده است. -مشکلاتی در پیش راه توافق با آمریکا وجود دارد و غیر از موضوع هسته‌ای موضوعات دیگری کانون توجه آمریکایی‌ها است. آنها به دنبال این هستند که مشکلات خود با ایران را تبدیل به یک پکیج کرده و در ذیل توافق هسته‌ای آنها را حل کند. همه مشکلات ما با غرب مسأله هسته ای نیست. -آنها در حاشیه جلسات وین به طور محرمانه چند پیشنهاد را مطرح کردند که در محتوای موافقت‌نامه نبود و ما نپذیرفتیم. نشست سوم وین که سریع تمام شد به علت پرداختن آن ها به مباحثی غیر مباحث اصلی بود. -مشکل آمریکا با ایران به غیر از موضوع هسته‌ای سه مشکل اصلی است که یکی از آنها کنترل برنامه هسته ای ایران، موضوع حقوق بشر و دخالت‌های ایران در منطقه است. -با صحبت هایی که امروز آقای روحانی کردند، می‌توان گفت وی از نشست سوم وین خیلی خشنود نیست. -در منشور آژانس آمده است تمام کشورها حق استفاده از انرژی هسته‌ای صلح آمیز دارند بنابراین نیازی نیست که در توافق نامه بیاید. -سطح مذاکرات قبلا در سطح اشتون و جلیلی بود اما اگر الان به سطح وزرا رسیده است به دلیل اهمیت سطح سوم مذاکرات است. این به عنوان یک موفقیت در تصمیم گیری های هسته‌ای است و بسیار اهمیت دارد. -در زمان جلیلی مذاکرات بین جلیلی و اشتون به حالت فریز در آمد و ما توفیقاتی نداشتیم. -ما در علم سیاست این را داریم که اهمیت دارد که یک قرارداد را چه کسی امضا کند مهم است؛ اینکه مذاکرات در سطح وزیر خارجه است یک موفقیت است. -این توافق هنوز امضایی ندارد. - موافقت‌نامه‌های ما با سوریه و ونزوئلا به تصویب مجلس نرسید. این توافقنامه هم به سند رسمی نرسیده است که به تصویب مجلس برسد و مذاکراتی در حد پروتکل بوده که برای هیچ یک از طرفین تعهد آور نبوده است. برای همین اوباما گفت این تحریم ها لغو نمی‌شود اما تعلیق می‌شود. - دنیا با سرعت به سمت جهانی شدن می رود و ما نمی توانیم درهای خود را به روی دنیا ببندیم؛ هیچ کشوری نمی‌تواند بر اساس اندوخته های داخلی خود در برابر این جریان برسد. - ما امکانات و جوانان شایسته و منابع زیرزمینی داریم که در یک کوزه ای هستند که اگر این ها در فضای آزاد باشند و تهدید خارجی داشته باشند فراورده های بیشتری خواهیم داشت. - ما نمی‌توانیم به سال 1390 برگردیم چراکه که ما هنوز تاوان مشکلات آن زمان را داریم پس می دهیم. - موافقتنامه به احتمال زیاد انجام می شود؛ غربی ها دچار مشکلات اقتصادی هستند و ما یک کشور ثروتمند هستیم و آن ها با ارتباط با ما می توانند بخشی از مشکلات خود را حل کنند و ما هم نیاز به ارتباط با آنها داریم. - به من خبر دادند که وزیر خارجه قرار است با فردی در مجلس مناظره کند این در علم سیاست غلط است. کدام وزیر 1+5 چنین کاری کرده است. من شدیدا مخالفم که این موضوع به مناظره گذاشته شده است چون از اهمیت آن کاسته خواهد شد و کم کم در مدارس نیز مناظره خواهند گذاشت تا این توافق را بررسی کنند که درست بوده یا نه؟!. -من به عنوان شهروند برای امضای این توافق با روسیه مخالفم چون روس ها از ما به عنوان یک ابزار در برابر غرب استفاده می کنند. -هر حرکت دیپلماتیک دو چهره دارد؛ چهره اول مذاکره کنندگان ما به نرمش هایی رسیدند و باعث شد مذاکرات ما از سطح خانم اشتون و جلیلی به وزرای ما برسد. -اهمیت مذاکره بستگی به مذاکره کننده دارد. سطح مذاکره کنندگان با اهمیت موضوع نسبت دارد. موقع امضا به نسبت اهمیت موضوع مذاکره کنندگان تعیین می شوند.