عسکرخانی: گذشت آن دوره که توافقات انجام میشد و بعد به اطلاع مردم میرسید
رئیس مرکز مطالعات دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در همایش "خط قرمز" گفت: هدف موافقتنامه هستهای خلع سلاح موشکی ایران است و این یعنی خلع بازدارندگی و قدرت دفاعی کشور
به گزارش خبرنگار «نسیم» مهمترین محورهای ابومحمد عسکرخانی رییس مرکز مطالعات بین المللی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در گردهمایی "خط قرمز؛ نه به صنعت هسته ای دکوری" که هم اکنون در تالار اندیشه حوزه هنری در حال برگزاری است، بدین شرح است:
ـ انتظار و توقع ما این است که به عنوان تبعه ایرانی اصل شفافیت بر اصل محرمانه بودن قالب شود. مذاکرات و نوشته ها در اختیار ملت ایران قرار بگیرد. آن زمان که همه چیز پشت پرده انجام شود و بعد در اختیار ملت قرار بگیرد، گذشت.
ـ آیا در اختلافات موضوع مهم است یا نه؟ بسیاری از نظریه پردازان معتقدند موضوع مهم نیست و مهم این است که بین چه کسانی است.
- موضوع هسته ای بین آمریکا و لیبی، آمریکا و چین، آمریکا و ایران، آمریکا و کره شمالی، آمریکا و هند بود. چینی ها گفتند اول پروژه هسته ای را انجام می دهیم و بعد مذاکره می کنیم. هندی ها نیز همین کار را کردند. هند هم تحریم بود اما ابتدا پروژه هسته ای را انجام داد و سپس پای میز مذاکره نشست. کره شمالی و عراق و لیبی هم آن گونه ای هستند که دیدید. ما بین دسته کره شمالی و عراق و لیبی و دسته هند و چین قرار داریم. زیرا ان پی تی دنیا را به دارا و ندار تقسیم کرده است. عده ای دسته میانی را ایجاد کرده اند.
- زمانی که سکوهای نفتی ما را می زدند، من در دادگاه لاهه بودم و گفتم الان زمان آن است که بر اساس ماده 10 ان پی تی از ان خارج شویم اما این کار را نکردیم) دسته متوسط به دنبال توانایی رفتند و گفتند ما نه ندار هستیم و نه دارا. بمب هسته ای را هم نمی خواهیم. ولی فرایندی را که لازم است فراهم می کنیم و هر وقت بخواهیم هم می توانیم بسازیم. ژاپن چنین کرد. ایران هم تقریباً به این سو حرکت کرد. متاسفانه معاهده فعلی به ما می گوید در طبقه ندارها باشید. این معاهده توانایی فرآیند هسته ای ما را می گیرد و ما را از دسته متوسط خارج می کند.
ـ هر کنوانسیون یا هر معاهده ای را که ببینید هدف آن در ابتدا مشخص است. هدف موافقتنامه هسته ای خلع سلاح ایران است نه خلع سلاح هسته ای بلکه خلع سلاح موشکی و این یعنی خلع بازدارندگی و قدرت دفاعی ایران.
ـ در تمام قطعنامه های علیه ایران گفتند ایران باید همکاری کامل کند و حد این همکاری کامل مشخص نیست و بر اساس آن می توانند محرمانه ترین مکان های ما را بازرسی کنند. در مورد رژیم صدام نیز چنین کردند و زمانی همکاری صدام همکاری کامل تلقی شد که حکومتش سرنگون شد.