"فراموشان"؛ بازخوانی واقعه کربلا از زبان مقصران
این کتاب نوشته داوود غفار زادگان است که با زبانی امروزی به بیان واقعه عاشورا برای نوجوانان پرداخته است/ داستان "فراموشان" از زبان یکی از شاهدان پشیمان روز عاشورا روایت میشود
به گزارش خبرنگار «نسیم»، به مناسبت فرا رسیدن ماه محرم و ایام عزاداری امام حسین (ع) این خبرگزاری در نظر دارد تا آثاری را که با موضوع امام حسین (ع) و وقایع عاشورا منتشر شده است، به صورت روزانه معرفی کند.
در پنجمین گزارش از سلسله گزارش های معرفی کتاب با موضوع مطروحه، به کتاب «فراموشان» اثر داوود غفارزادگان می پردازیم.
داستان این کتاب برشی از واقعه عاشورا و مسائل بعد از آن است که نویسنده با زبانی امروزی به بیان آنها برای نوجوانان پرداخته است؛ البته داستان از زبان یکی از شاهدان پشیمان روز عاشورا روایت می شود. در واقع هر قسمت از این کتاب از زبان کسی روایت می شود که در این فاجعه شرکت داشته یا شاهد آن بوده است.
" فال خون"، "شب ایوب"، "سایه ها و شب دراز"، "ما سه نفر هستیم"، " هزار پا"، "کتاب بی نام"، "زار قتل آقامیر"، "آواز نیمه شب" و.... از جمله آثار این نویسنده به شمار می روند که در سال 1359 برای اولین بار توانست داستانش را در مطبوعات به چاپ برساند.
در بخشی از این کتاب می خوانیم:
«میبینید که با من چه کردند؟ میان زبالهها نشستهام و زخمهایم را با سفال میتراشم. گفتند که طاقت بوی ناخوشایندم را ندارند و زخمهای کریهم را نمیخواهند ببینند. زن و فرزندانم را از من دور کردند و مرا آوردند در این مزبله رها ساختند. برادر زنم آورد! آن کفتار پیر سگکش. میدانید! وقتی از شما سگان یکی هار میشود، اوست که میآید برای کشتنش. و مرا چون سگی هار آورد و اینجا رها کرد.
هرچه نالیدم و التماس کردم، گوش نداد. میگفت: وقت مردنت رسیده، قیس! و از روی گاری پرتم کرد میان زبالهها. همه بودید و دیدید. ایستاده بودید بالای بلندی و زبان سرختان بیرون بود.
این قدر نزدیکم نشوید! چه میخواهید از جانم؟ مگر من لاشهام که میخواهید بدریدم؟ کمی عقبتر بروید! نفستان که به صورتم میخورد، میلرزم... لااقل بگذارید سینهام را خالی کنم! مگر فقط من بودم؟ کدام یک از این کوفیان نبودند؟ همه آنجا بودند. آنهایی که توان جنگیدن نداشتند، مثل شما ایستاده بودند بالای بلندی. منتظر بودند که کار یکسره شود. من میان سربازان بودم. همه آمده بودند برای غارت. همه بودند. من هم یکی از آنها. وقتی نامه نوشتند که «بیا ای حسین»، من هم بودم.
مگر آنها نبودند که مسلم را تنها گذاشتند و گماشتگان پسر مرجانه در کنج درِ خانه طوعه او را به سنگ و تیر مجروح کردند و گرفتند؟! یادشان رفته وقتی مسلم از مسجد بیرون آمد، هیچ یک از آنها پشت سرش نبود!
مگر من او را غریب و تنها در کوچههای تاریک رها کردم؟ مگر همه نخزیدند به کنج خانهها، که من هم نرفته باشم؟ خب، زن و فرزند داشتم و از پسر زیاد، مثل شما سگان میترسیدم. مگر یادم رفته بود که پدرش با پدران ما چه کرد؟ آنها را از همین نخلهای کوفه به دار آویخت و دست و پایشان را برید. عبیدالله پسر عمو بود! با شمشیر آخته و انبان پر از طلا آمده بود و من یکی از این مردمان، بیشتر نبودم...»