حجت‌الاسلام ریاضت: بیاییم برای انجام یک عمل، کسی را بدهکار خودمان ندانیم

اول اینکه، شما وقتی صبح از درب منزل بیرون میای، چند نصیحت به خودت داشته باشی. مردم ببینند فردی با خودش حرف می زند، می گویند دیوانه است ولی نه خوب است که ما با خودمان حرف بزنیم. حضرت علیه السلام می فرمایند اگر تو هر رو خودت را چند نصحیت بکنی در مسیر عاقبت بخیری هستی.

دوم اینکه اهل محاسبه باشید. یعنی هر کاری که انجام میدهیم وزنش کنید و ببینید چقدر می ارزد؟ تا امشب ما 16 شب برای امام حسین علیه السلام عزاداری کردیم. بیایم محاسبه کنیم چه نمره ای به این عزاداری ها می دهیم؟

سوم اینکه، اهل حساب بردن از خدا باشید. اهل خوف از خدا باشید. حضرت علیه السلام می فرمایند: ما نمی گوییم از خدا به اندازه خدایی خدا حساب ببرید بلکه به اندازه ای که از هم حساب میبرید از خدا حساب ببرید. به طور مثال عرض می کنم: به همان اندازه ای که از دوربین طرح ترافیک حساب می بریم، از خدا حساب ببریم.

و چهارم فرمود: اهل احتیاط و اهل حذر باشید. خصوصا در دو مورد:

1) در لقمه خیلی احتیاط کنید و هر لقمه ای را نخورید. استاد ما می فرمود شب جمعه زیارت اهل قبور خیلی توصیه شده و مستحب موکد است و بهمین میزان که توصیه به این امر شده است، توصیه شده است که اگر همان جا به شما خوراکی تعارف کردند، قبول نکنیدف چون کراهت دارد. قدیما برای در مقابل خیرات می گفتند فاتحه اش را می فرستیم. علامه طباطبایی می گفتند: قرائت یک حمد و 11 بار سوره برای همه خلایق از اول تاریخ تا آخر کافی است.

2) در آبروی مردم، اهل رعایت باشید. خیلی احتیاط کنید! اگر حرفی می خواهید بزنید، نظری می خواهید بدهید خیلی احتیاط کنید. امام حسین علیه السلام فرمودند: غیبت، غیبت کننده و شنونده غیبت، خورشت سگان جهنم هستند. از طرفی امام رضا علیه السلام روایتی را از امام علی علیه السلام نقل می کنند و می فرمایند امام علی علیه السلام بارها این حدیث را در مجالس مختلف مطرح کرده اند و مرتب تکرار می کردند.

" طُوبَی لِمَنْ أخْلَصَ لِلهِ عَمَلَهُ، وَعِلْمَهُ، وَحُبَّهُ، وَبُغْضَهُ، وَأخْذَهُ، وَتَرْکَهُ، وَکَلامَهُ، وَصَمْتَهُ، وَفِعْلَهُ، وَقَوْلَهُ " (1)

خوشا به حال کسی که عبادت و دعایش را خالصانه به محضر خداوند ارائه می دهد.

خالصانه ارائه می دهد یعنی چه؟ یعنی در مرحله اول اخلاص، اهل ریا نیستم و عملم را فقط برای رضای خدا انجام میدهم نه کس دیگری.

در مرحله دوم اخلاص، وقتی من عملی را انجام میدهم دیگر کسی را بدهکار به خودم برای انجام آن عمل نمیدانم. چون اگر من عملی را انجام بدهم و در قبال این عمل چیزی را طلب بکنم، این عمل دیگر برای رضای خداوند نیست. ولی در جامعه ما به ویژه در بین مذهبی ها، ما شرطی شده ایم و گفته می شود مثلا این سوره حفظ کنید، می روی کربلا.

در مرحله سوم اخلاص می فرمایند: حتی خودش را هم نبیند که این عمل را انجام داده است. چون عمل نیک را من انجام نداده ام بلکه خداوند توفیق انجام آن عمل را به من داده است.

علامه طباطبایی می فرمایند: به عاقبت بخیری و درجات بالای عاقبت بخیری نمی رسی مگر اینکه، قرآن بخوانی به طریق خواص. یعنی وقتی قرآن می خوانی، خود را قاری نبینی و صاحب قرآن را قاری ببینی. در روایت داریم اگر کسی قرآن را برای غیر خداوند بخواند، دچار مشکل می شود و در دیگر روایت می گوید: اکثر منافقین امت، قاری قرآن هستند.

و در ادامه حدیث داریم که، خوش بحال کسی که در مسیر عاقبت بخیری هرچه چشمش دید، دلش نخواهد. حضرت محمد صلوات الله علیه به ابوذر فرمودند: بپرهیز از اینکه مثل بچه ها باشی.