نامه دانشجویان شیرازی به رئیسجمهور: چه چیزی دولتهای غربی را پای میز مذاکرات نشانده است؟
میخواهیم بپرسیم دولت چگونه میخواهد ضمن پیش بردن مذاکرات به بهترین نحو تا حصول نتیجه، مسائل درونی کشور را به مذاکرات وابسته نکند؟
به گزارش خبرنگار «نسیم»، مراسمی با عنوان "خط قرمز" شب گذشته در محوطه خوابگاههای دختران پردیس ارم دانشگاه شیراز برگزار شد. در این مراسم که توسط واحد خواهران بسیج دانشجویی دانشگاه شیراز برگزار شد، دانشجویان دیدگاهها و تحلیلهای خود نسبت به تؤافق هستهای را مکتوب کردند و طی نامهای خواستار پاسخهای شفاف و روشن، رئیسجمهور به ابهامات و سوالات جامعه دانشگاهی کشور در خصوص توافقنامه شدند.
در این مراسم ضمن شفافسازی جریان مذاکرات و تحریمها برای دانشجویان، نامهای که جهت ارسال به دفتر ریاستجمهوری تنظیم شده بود، قرائت شد.
متن کامل این نامه به شرح ذیل است:
باسمه تعالی
ما فکر میکنیم دورهای که سیاستمداران با اختلافات مقطعی بتوانند دانشجویان مخالف و موافق را سرگرم کنند تا مطالبات اصلی و همگانی مطرح نشود، گذشته است. فکر میکنیم اشتراک و تشابه آرمانها و منافع ملی اعم از مادی و معنوی، آنقدر پررنگ هست که کسی نتواند از هواداری صادقانه دانشجو در جهت پیشبرد منفعت شخصی و قدرت سیاسی خود استفاده کند. فکر میکنیم دورهای که محافل سیاسی دانشجویی صرفا جایی برای خردکردن شخصیت این و آن باشد گذشته است. فکر میکنیم دانشگاه جمهوری اسلامی جایی است که باید عقلانیت و آرامش با محوریت اسلام بر آن حاکم باشد. بر این مبناست که میگوییم اصل در همه چیز از جمله مذاکرات، پیگیری مطالبات مردمی و ارزیابی زماندار آن است. بر این مبناست که میگوییم آبرو و عزت و اقتدار ملی نباید فدای لبخندهای دیپلماتیک شود. بر این مبناست که میگوییم مسئولان یکبار و برای همیشه مشخص کنند تحریمها کی قرار است رفع شود و برنامه کشور در این مدت تا برداشتهشدن تحریمها بر چه سیاستی پیش خواهد رفت؟ قرار نیست همه مسائل کشور به مذاکرات پیوند بخورند. ما صرفا میخواهیم بپرسیم دولت چگونه میخواهد ضمن پیشبردن مذاکرات به بهترین نحو تا حصول نتیجه، مسائل درونی کشور را به مذاکرات وابسته نکند؟
برنامه دولت برای جلوگیری از هرگونه تؤقف در مسائل علمی و اجرای اسناد مهم و راهبردی از جمله نقشه علمی کشور و اقتصاد مقاومتی با استفاده از ظرفیتهای درونی چیست؟ بعضی معتقدند ما بدون کمک آمریکا قادر به هیچکاری نیستیم؛ اگر نظر مسئولان کلیدی هم همین است، در صورت عدم تؤافق با آمریکا چه خواهیم کرد و چگونه چرخ کارخانه و سانتریفیوژهایمان خواهد چرخید؟
میخواهیم بپرسیم به راستی چه چیز دولتهای غربی را پای میز مذاکرات جدی نشانده است؟ پیشرفت علم و فناوری کشور یا ابراز تمایل مسئولین؟ و اگر مذاکره و توافقنامه ژنو را به قول ریاست محترم جمهور، تسلیم مستکبرین مقابل ملت ایران بدانیم، چه چیزی باعث این تسلیم شد؟ پیشرفتها و خون شهدای هستهای یا لبخندهای دیپلماتیک؟ میخواهیم بپرسیم چرا عدهای اصرار دارند حقایق را وارونه جلوه دهند؟ در دولتی که جهتگیری اولش به گفته مسئولان، علم و فناوری است، چرا به جای تمسخر توان کشور در عرصه رقابت و تولید که باعث به فنارفتن توان موجود میشود، برای استفاده بهینه از ظرفیت موجود و تقویت مدیریت فکری نمیشود؟ اگر عدهای معتقدند ما نمیتوانیم و نمیشود کار کرد، چرا مسئولیت گرفتهاند و با ادبیات نامناسب، گاه و بیگاه صرفا باعث قطع امید جوانان و نابودی انگیزهها میشوند؟ از رئیسجمهور محترم انتظار میرود پاسخهای روشن و واضحی به سوالات و ابهامات مردم و دانشجویان درباره مذاکرات و آینده کشور داده شود.