رسول کدخدایی: وضع اختصاص بودجه به دستگاههای پژوهشی اسفبار است
رئیس پژوهشکده ملی صنایع غذایی گفت: کاهش بودجه ارگانهای اجرایی به یک درصد ریشه در فعالیت نامناسب آنها دارد/ کاهش بودجه پژوهشی دستگاهها به واسطه عملکرد ضعیف آنها به معنای پاک کردن صورت مسئله است
به گزارش «نسیم» به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه علوم و صنایع غذایی ایران که در مشهد مستقر است، کدخدایی گفت: کاهش بودجه پژوهشی ارگانهای اجرایی (قانون تخصیص 0.5 تا 3 درصد بودجه ارگانهای اجرایی به پژوهش) به 1درصد، در واقع ریشه در آن دارد که ارگانهای دولتی در این زمینه فعالیت مناسبی نداشته و تنها برای دریافت بودجه به ارائه عناوین پژوهش اکتفا میکردند. به دلیل این ضعف مدیریت و ناتوانی در ارائه طرحهای پژوهشی کاربردی دولت تصمیم به کاهش این بودجه گرفت که این اقدام در واقع پاک کردن صورت مسأله است. به بیان دیگر به جای اینکه بودجههای پژوهشی کاهش پیدا کند باید آنها را مدیریت کرد تا امور به شیوه اصولی و علمی پیش برود. رئیس پژوهشکده علوم و صنایع غذایی با اظهار ناراحتی از ناچیز بودن اعتبارات پژوهشی خاطر نشان کرد: وضعیت اختصاص بودجه به دستگاههای پژوهشی اسفبار است و دولتمردان باید به این مسأله اهتمام بیشتری داشته باشند. کدخدایی با تاکید بر لزوم انجام پژوهش های کاربردی و ارتباط داشتن صنعت با دانشگاه و مراکز تحقیقاتی متذکر شد: اختلاف سطح تولید علم و تکنولوژی در کشور ما به اندازهای است که اهل علم و صنعت را از هم دور کرده است. به بیان دیگر سطح تکنولوژی که در صنعت مورد استفاده قرار میگیرد بسیار پایینتر از سطح پژوهشهای انجام شده است و این مسأله سبب فاصله گرفتن این دو دسته از یکدیگر شده که نتیجه آن رکود صنعت، رشد پایین اقتصادی، بهرهبرداری نامناسب از منابع مانند انرژی و مواد اولیه و ناتوانی صنعت در رقابت است. رئیس پژوهشکده علوم و صنایع غذایی راهبردیترین مسأله در هر کشور را امنیت غذایی دانست و تاکید کرد: در دنیای امروز هر کشوری که برای تأمین غذای جامعه خود زیرساختهای لازم را نداشته باشد نمیتواند ادعای استقلال و پیشرفت کند زیرا این حوزه نخستین نیاز بنیادی انسان و بسیار آسیبپذیر است. کدخدایی ادامه داد: اگر نتوان از راه پژوهشهای کاربردی توسعه بهرهوری و استفاده صحیح از منابع را در صنایع غذایی نهادینه کرد برای تأمین غذا با مشکل مواجه و از این نقطه آسیبپذیر میشویم. وی تاکید کرد: با این حال موانعی که بر سر راه ارگانهای متولی امر پژوهش به ویژه در حوزه غذا گذاشته میشود سبب کاهش بازده عملکردی آنها و قرار دادن پژوهشگران در روند اداری و روزمرگی شده که نتیجه آن آسیبهایی است که در این حوزه محسوس است.