دیپلماسی "پیادهروی" هم اعتبار را به پاسپورت ابوطالبی بازنگرداند!
گزارش «نسیم» از ماجرای معرفی نماینده ایران در سازمان ملل/دیروز غلامعلی خوشرو به عنوان نماینده ایران معرفی شد اما این سوال مطرح است که چرا حتی شکستن تابوهای ۳۶ ساله با آمریکا نیز مشکل پاسپورت گزینه اول دولت را حل نکرد؟
گروه سیاسی «نسیم»:
انتظار چند ماهه به سر آمد و بالاخره جایگزین حمید ابوطالبی برای نمایندگی ایران در سازمان ملل معرفی شد. حمید ابوطالبی کسی بود که ماهها در انتظار تایید دولت آمریکا برای ورود به نیویورک بود اما ... .
عصر روز گذشته "غلامعلی خوشرو" سفیر کنونی ایران در سوئیس به عنوان نماینده ایران در سازمان ملل متحد معرفی شد. سمتی که قرار بود حمید ابوطالبی آن را تصدی کند اما نشد یا بهتر بگوییم نگذاشتند. حمید ابوطالبی معاون سیاسی دفتر رییس جمهور که قرار بود به عنوان رئیس نمایندگی ایران در سازمان ملل در نیویورک مستقر شود، در سال 92 و با اقدام عجیب و خارج از عرف کنگره آمریکا در ممنوعیت ورود وی به این کشور، از تصدی این پست بازمانده است.
پس از این مساله دولت و دستگاه دیپلماسی آن بارها و بارها به صراحت بر پایفشاری بر این انتخاب خود تاکید کردند و از عدم تعویض گزینه خود سخن گفتند. مرضیه افخم سخنگوی وزارت امور خارجه بارها تاکید کرده بود که دستگاه دیپلماسی کشور بر روی حرف خود در خصوص معرفی ابوطالبی ایستاده است و گفته بود: "پیگیریها برای این موضوع همچنان ادامه دارد؛ ما این موضوع را از طریق سازوکارهای قانونی و بینالمللی پیگیری میکنیم".
وی همچنین در یکی از نشستهای خبری خود گفته بود: "انتخاب نماینده ایران (حمید ابوطالبی) در سازمان ملل بر اساس معیارها و گزینههای همیشگی انتخاب سفرا و دیپلماتها انجام شده است."
از سوی دیگر محمدباقر نوبخت سخنگوی دولت نیز در خصوص پافشاری ایران بر حق خود در انتخاب نماینده مورد نظرش در سازمان ملل گفته بود:" ما اقدامات قانونی خود را تا جایی که به نتیجه برسد ادامه خواهیم داد".
** یک روی سکه: محمد رضا صادق مشاور رسانه ای رییس جمهور: عقبنشینی نکردهایم!
خودداری آمریکا از صدور روادید برای حمید ابوطالبی دولت را مجبور کرده بود که ماهها با سرپرست این نمایندگی را اداره کند. البته آنچه که دلیل امتناع آمریکا از صدور روادید برای ابوطالبی عنوان میشد، حضور وی در ماجرای تسخیر لانه جاسوسی بود و به همین دلیل هم دولت تدبیر ماهها در انتظار ویزای ابوطالبی ماند و در نهایت از نام ابوطالبی انصراف داد و نماینده دیگری را معرفی کرد.
در این میان رسانه ها و کارشناسان تعابیر بسیاری برای این روند چندماهه و در نهایت تصمیم دولت متصور شدند که در همین چند ساعتی که از ماجرا می گذرد فضای رسانه ای کشور را تحت تاثیر قرار داده است چنانکه در یکی از این اظهار نظرها یا به عبارتی مهمترین اظهار نظر شب گذشته، مشاور رسانهای رئیسجمهور در گفتگو با «نسیم»، گفت: "در معرفی نماینده ایران به سازمان ملل عقبنشینی نکرده ایم و تن به ماجراجویی دیگران نمیدهیم و با اقتدار از موانع دیپلماسی عبور میکنیم."
البته در میان حدس ها و گمانه زنی های رسانه ای بودند کسانی هم که تحلیل های به ظاهر دقیق تری ارایه کنند چنانکه عده ای تلاش داشتند که وانمود کنند این رفتار آمریکا ناشی از فشار یکی از احزاب آمریکا بوده است و عذرخواهی ایران از حماسه تسخیر لانه جاسوسی ظاهرا به نقاط مهم خود رسیده است.
** روی دیگر سکه: روحانی در تبلیغات انتخاباتی: "قول میدهم اعتبار را به پاسپورت ایرانی برگردانم"
رئیسجمهور در سخنان تبلیغاتی-انتخاباتی خود در برنامه انتخاب ایرانی که در شبکه جهانی جامجم پخش میشد، تاکید کرد: باید بدانید که ارزش پاسپورت علامت نوع رابطه ما با دنیاست؛ اگر روابط ما با کشوری، قارهای یا کل جهان صمیمی و بر مبنای احترام متقابل و منافع متقابل، روابط گرمی شد، آنوقت شهروند ایرانی در آن کشور جایگاه دیگری پیدا میکند، در آن صورت چهره ایرانی را که میبینند، به عنوان چهره دوست نگاه میکنند و پاسپورت هم جایگاه خود را پیدا میکند". وی همچنین تصریح کرد که " قول میدهم که اعتبار و احترام را به پاسپورت ایرانی برگردانم".
این سخنان کاندیدایی که داعیه به کارگیری تدبیر در امور و احیای امید در کشور را داشت و با شعار اصلاح روابط بین المللی ایران با جهان (بخوانید دنیای غرب) توانسته بود اکثریت آرا در انتخابات ریاست جمهوری را به خود اختصاص دهد، امروز با این اتفاق نادر و عجیب، کاملا به حاشیه رانده شده و این سوال در اذهان ایجاد می شود که تلاش دو ساله دستگاه دیپلماسی دولت تدبیر که همه تابوهای 35 ساله را شکست و هر کار نکرده ای در ساحت جمهوری اسلامی از گفتگوی تلفنی با رییس جمهور دولت جنایتکار امریکا گرفته تا پیاده روی در خیابان های ژنو با وزیر امور خارجه این دولت را انجام داده چه نتیجه ای در بر داشته است؟ آیا توانسته سفیر کشورمان را راهی نیویورک کند و یا مانع کاهش قیمت نفت جهانی شود و یا حتی پیشرفت محسوسی در راستای منافع ملی در پرونده هسته ای داشته باشد؟
البته نباید از حق گذشت که دولت اقای روحانی در ماههای تصدی خود تلاش بسیاری را برای بهبود روابط خود با کشورهای غربی از جمله آمریکا به خرج داد؛ اما آنچه باید ملاک تصمیم باشد، واکنش ها و واقعیت هاست.
مراودات سیاسی و دیپلماتیک قواعد و اصول خود را دارد و نمیتوان بر پایه احساسات و تمایلات درونی با آن روبرو شد و البته داشتن "امید" صرفا نمی تواند کلید هر قفل بسته ای باشد چنانکه حفظ اعتماد به نفس و تکیه بر قدرت درونی و افزایش آن، در کنار بهرهگیری از مشاورانی که حداقل اعتقادی به استقلال سیاسی-اقتصادی کشور در هزاره سوم میلادی داشته باشند می تواند موثر و راه گشا باشد، هرچند که در این میان مشخص نیست که دولت یازدهم و دستگاه دیپلماسی آن تا کجا به رفتارهای دوگانه و خالی از اعتماد و قاعده غرب تکیه خواهند کرد.