پیردوست: همه غیر از مردم ما را فراموش کردهاند
بازیگر سریال هایی چون "شبهای برره" و "نقطهچین" به «نسیم»، گفت: مسئولین حتی از ما نمیپرسند زندهاید یا مرده؟/ همیشه با خود میگویم" چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون شو"
سعید پیردوست بازیگر سینما و تلویزیون در گفتگو با خبرنگار «نسیم»، عنوان کرد: از سال گذشته تا امروز کار جدیدی به من پیشنهاد نشده است. امروز داشتم به این موضوع که "چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون شو" فکر می کردم.
وی به انتخاب انجمن بازیگران اشاره کرد و افزود: هفته گذشته بود که انتخاب انجمن بازیگران بود و وقتی که در آن حاضر شدم دیدم که فقط تعدادی از بازیگرانی چون ماها که سالمند هستند آمده اند. حتی یک بازیگر جوان هم در این سالن حضور نداشت.
پیردوست ادامه داد: پیرامون دوران اوج بازیگری ماها در آن زمان که در تلویزیون حضور داشتیم عشق و تعصب بیشتری را نسبت به حرفه خود داشتیم. زیرا همانطور که می دانید هرکاری عشق و علاقه خود را طلب می کند. در حقیقت اگر فردی مغازه مواد غذایی را هم باز می کند باید به این کار علاقه داشته باشد.
این بازیگر پیرامون عشق به بازی در بازیگران گفت: بازیگری عشق کاملی می خواهد زیرا یک بازیگر زندگی و همه چیز خود را به کناری قرار می دهد و به دنبال بازی کردن می رود. یک بازیگر سال های سال و چیزی حدود 40 الی 50 سال از زندگی خود را بر روی این کار قرار می دهد.
وی خاطرنشان کرد: متاسفانه در شرایط امروز نمی دانیم که از چه کسی گله و شکایت کنیم البته بیشتر از خودمان گله می کنیم. دوست نداریم که بعد از درگذشت ما ابراز ناراحتی کنند و باید تا زمانی که زنده هستیم به فکر ما باشند و به ما توجه کنند.
پیردوست اضافه کرد: از شب عید که کار آقای بهمن گودرزی "بدهکاران به بهشت نمی روند" را تمام کردم تا الان حتی یک تلفن هم به من نشده است. البته مگر اینکه شما خبرنگاران و مطبوعات برای موضوعی یاد ما کنید. در غیر این صورت هیچ کسی از مسئولان حتی نپرسیده اند که ما زنده هستیم و یا مرده ایم. متاسفانه این موضوع خیلی بد است.
این بازیگر تصریح کرد: اینکه ببینید گرد فراموشی بر روی بازیگرانی هم سن ما نشسته است خیلی ناراحت کننده و دردناک است. البته کار ما هم به این صورت است که باید پشت خودمان را برای زمان هایی که از دور خارج می شویم ببندیم. اما حداقل این موضوع برای من که صادق نبود.
وی در پایان گفت: هنوز هم گاهی در خیابان ها مردم که ما را می بینند سراغی از احوال ما می گیرند و باز هم این موضوع جای خوشحالی دارد. البته روسا و دستگاه ها ما را فراموش کردند اما مردم همیشه به یاد ما هستند و از یاد ما غافل نیستند.