یادداشتی در مورد سریال "ماه و پلنگ" ؛

سریالی که به شعور مخاطب فکر نکرده است/ فیلمنامه حالتی شتاب زده و دور از خلاقیت دارد

کدخبر: 2076035

سریال های شبانه شبکه های سیما این روزها به یکی از سرگرمی های اصلی مردم تبدیل شده است و با وجود هزاران تفریح و سرگرمی های مختلف اما باز هم سریال های صداوسیما توسط مردم دنبال می شود.

گروه فرهنگی « نسیم آنلاین » ؛زهرا جعفری - حدودا یک ماه است که شبکه سوم سیما سریالی را با عنوان ماه و پلنگ به کارگردانی احمد امینی پخش می کند؛ سریالی که در ابتدا و با توجه به حضور بازیگران سرشناس انتظار می رفت تا سریال خوب و کاملی را شاهد باشیم.

ماه و پلنگ با قصه زندگی حاج صنعان و تک پسرش که طی یک تصادف یک پسر جوان را به کام مرگ می فرستد آغاز شد، موضوع سریال می توانست تعلیق های زیادی را ایجاد کند اما در همان قسمت های آغازین موضوع تغییر کرد.

یکی از ایرادات این سریال، بازی ضعیف بازیگران است؛ انقدر تصنعی حرکات و دیالوگ ها اتفاق می افتد که به هی وجه به دل تماشاگر نمی نشیند.

فیلم نامه سریال حالتی شتاب زده دارد و انگار که نویسنده فقط خواسته است که بنویسد و داستان ها را یک جوری بالاخره به هم متصل کند و همه اینها باعث شده است که مخاطب یک سری بازی تصنعی به همراه دیالوگ های سطحی را به تماشا بنشیند.

در برخی از دیالوگ های سریال، گاهی مطالبی شنیده می شود که دور از ادب، شان و جایگاه تلویزیون است و مطمئنا شنیدن آن حرف زبان کسی که در سریال به عنوان یک وکیل معرفی شده است ناراحت کننده تر خواهد بود.

خلاقیت در این سریال هیچ نقشی ندارد و احساس می شود که نویسنده و کارگردان و حتی بازیگران فقط می خواهند که یک سریالی ساخته شود و حتی کمی هم به شعور مخاطب فکر نمی کنند.

در این روزگار که ماهواره ها با حجم عظیم برنامه های مختلف سعی در جذب مخاطبان دارند، مطمئنا کارگردانان ایرانی باید با فیلم نامه های جذاب تر به سراغ تماشاگر ایرانی بیایند.

ارسال نظر: