اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، قصه اول روایتی از زندگی جلال آل احمد است. در میانه سال‌های 32-1331 هنگامی که سیمیمن دانشور برای دوره ی دکترا با بورس تحصیلی در آمریکا مشغول به تحصیل می‌شود، جلال آل احمد در تهران بین جاده شمیران (تکه زمینی وقفی که وزارت فرهنگ به جلال داده بود) و خیابان سعدی (یک بالاخانه اجاره‌ای که محل سکونتش است) می‌رود و می‌آید و به طرح و بنای خانه‌ای فکر می‌کند که در ذهن او و در آن سال‌ها البته تنها یک خانه است. این خانه که در دوران دولت دکتر محمد مصدق پی ریزی شد و در نامه‌های سیمین به جلال امیدها و نگرانی‌های او را برای این دوران می‌خوانیم و حس می‌کنیم، در روزهای نزدیک به کودتای 28 مرداد تقریبا به پایان می‌رسد و سپس دوره‌های مختلفی را به خود می‌بیند و با تغییرات سیاسی حیات این خانه نیز تغییر می‌پذیرد؛ تا پیروزی انقلاب و سپس تا مرگ سیمین دانشور. قصه دوم روایت متفاوتی از چای و قهوه است. در نزد بیشتر ایرانیان چای یک نوشیدنی اصیل ایرانی است و یادآور سنتهای ایرانی و قهوه یک نوشیدنی فرنگی و یادآور کافه نشینی به سبک غربی . اما تا ریخ چیز دیگری می گوید قهوه چندین قرن پیش از آنکه چای در ایران فراگیر شود نوشیدنی روزانه مردم بوده است. نگاه این مستند به چای و قهوه از منظر تاریخی و فرهنگی است.