اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، این تهیه کننده سینما در ادامه افزود: - این سوال غلطی است که سینمای ما مرز بگذارد که یا مخاطب ملی یا جشنواره خارجی! نمی‌شود که فقط به یک طرف نگاه کند و طرف دیگر را بی خیال شود. سینمای ما حرف برای گفتن دارد و باید همه مردم دنبا را مخاطب قرار دهد. زمانی ضربه می‌خوریم که فقط طیف خاصی را مخاطب سینمای خودمان قرار دهیم. - شاید اشکال ماست که نمی‌توانیم حرف جهانی بزنیم و منفعل عمل می‌کنیم. ما نباید منتظر بمانیم فیلم 300 ساخته شود و بعد مدعی شویم که چرا خودمان فیلم نساخته ایم. ما باید عمل کنیم. سینمای ایران در عین آرمانگرایی باید نگاه جهانی هم داشته باشد. - باید به این بپردازیم که چرا سینمای ایران با همه قدرت و توشه های عظیم فرهنگی و حکمت آموزی، نتوانسته در عرصه جهانی در حد مقبول کاری کند. ما دارای فرهنگی هستیم که میتوانیم در عرصه جهانی حرف برای گفتن داشته باشم. اگر از طریق سینما نتوانسته ایم باید در مورد چرایی آن به بحث نشینیم نه اینکه مخاطب سینما‌یمان را خودی و غیر خودی کنیم. - نباید دائم درباره اینکه جشنواره ها ما را تحقیر می کنند حرف بزنیم؛ این به خودی خودی یک عادت می شود. - همین فیلم هایی که جایزه گرفته اند مثل "گاو" و "دونده" چه تحقیری از سینمای ما داشته؟؛ فیلم هایی قابل دفاع که الگوی سینمای ما هم هستند. - قبول هم دارم که شاید مصداق هایی هم باید باشد اما قرار نیست که هر فیلمی که جایزه بین المللی گرفته را دارای نگاه جشنواره ای و متکی به نگاه فستیوال خارجی بدانیم. - ما باید متکی به سابقه فرهنگی خودمان و پیشنیه مان باشیم و تنها راه برون رفت، تولید است به شرطی که از این ممیزی ها رها شویم. اگر بخواهیم رویکرد انفعالی در سینما بگیریم، پیشانی فرهنگ ما خالی می شود. بهتر است خودمان عمل کنیم و تولید فیلم کنیم نه اینکه منتظر بمانیم که بقیه چه می سازند. - وقتی که نظام فرهنگی ما را وادار می‌کند که دائم در موضوع انفعال باشیم و در معضل عمل قرار نگیریم مجبوریم دائم بیرون را مواظب باشیم و حواسمان به نظام فیلمسازی و واقعیت های خودمان هم نباشد. من هم در این مورد مقصرم. - بیهوده گویی امکان خلاقانه های بچه های سینما را گرفته؛ این غفلت ماست که حواسمان به خودی نیست. غفلت های ما جاهلانه و غفلت مدیران، عامدانه است. - اگر "گذشته" جایزه‌ای بگیرد برای ماست نه فرانسه یا کشوری دیگر. - مرزهای فرهنگی جهان، فروریخته‌اند و مثل اتاق شیشه‌ای است نمی‌توان مرزبندی کرد. - ما چاره‌ای نداریم جز اینکه تولید قدرتمند کنیم و این به مدیریت دانای فرهنگی و خلاقیت فیلمساز ما برمی‌گردد. - پروسه خلاقیت در فیلمسازان ما به شدت وجود دارد. - تنها کشوری هستیم که در آن جنگ صورت گرفته و سینمایش تعطیل نشده است، چون یاد گرفته بودیم که در کنار جنگ باید به فکر سینما، نان مردم، مدرسه مردم و ... بود. - سینمای ایران توانسته هرجایی که مقتضای مدیریت و اعتماد متقابل وجود داشته، پاسخ هم بدهد.