اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم» این کارگردان سینما در ادامه خاطرنشان کرد: - خودمان هم نمی‌دانیم که سینمای بومی و ملی ما کجا قرار دارد. آیا نگاه جشنواره‌های خاص به سینمای ما خط دهی به سینمای ما نداشته است؟ - تمام فیلم‌های ما فاقد قهرمان و ضد قصه هستند. این نه گردش مالی ایجاد می‌کند و نه مخاطب. ما به تقلید و خط‌دهی‌های جشنواره‌های خارجی نیازی نداریم درحالیکه الان اینگونه است. ما باید رقابت کنیم و این رقابت به حضور در جشنواره های خارجی هست اما نه به هر قیمتی. نه اینکه از آنان خط بگیریم. همچنانکه سینمای اروپایی و جشنواره‌ای بر سینمای ما حاکم شده است. - حضور در جشنواره های خارجی لذت دارد بویژه اینکه اگر مخاطب هم داشته باشد. اما مفاهیمی که به ما همین جشنواره های خارجی تزریق کرده‌اند سینمای ما را نابود کرده است. - من هم پیشنهاد خارجی داشته‌ام اما شرط گذاشته اند که باید از کشورمان انتقاد کنیم؛ مسلما من نمی پذیرم و نگاه آنان را نمی‌پذیرم. تا توانسته‌اند علیه ما ساخته‌اند نمونه‌اش هم برنامه‌های ماهواره‌ای است که علیه ما تولید و در حال پخش دارند. به تقلید و خط‌دهی‌های جشنواره‌های خارجی نیازی نداریم درحالیکه الان اینگونه است. - اتفاقا این فیلم هایی که آقای شهسواری نام برد (گاو و دونده) مردم پسند هستند و مردم دوست دارند نه جشنواره ها که برگزیده هم شده اند اما چقدر از این ها مثل این نوع فیلم های نام برده شده است؟ - یک سری فیلم ها خط شکن بوده اما فرم و تکنیک خاصی ندارند اما برحسب نگاه آنان پذیرفته شده اند. - این جریان سازی که اگر جشنواره های خارجی باعث شود که سینمای ما تبدیل به سنمایی خنثی و پر از درد و ناامیدی و پس زدن مخاطب شود، برای ما مضر است؛ نکته ای که الان هم شده است. - یک حبه قند" هم فیلم خوب جشنواره است؛ اما چقدر از اینها داریم. امثال "کن" و "اسکار" هم نمونه جشنواره های یک جانبه نگر است. - در جشنواره فجر چندسال قبل فیلم هایی آمدند که کاملا شبیه آثار ما شده بودند و این بخاطر این است که سبک زندگی ها شبیه هم شده. من می گویم بین افتخار و توهم افتخار فاصله بگذاریم. - دیپلماسی فرهنگ غربی ها می گوید که باید کشور ما کاملا آشفته نشان داده شود که برخی از این به فیلم ها و آثار برمی گردد. وقتی خودمان هم علیه خودمان فیلم بسازیم که مثل آنان می شویم. - اگر فیلم‌های ما در اتمفسری قرار گیرند که تأیید دیپلماسی غرب قرار گیرند به ضرر ماست. - وقتی ما در داخل به فیلم خودی جایزه می‌دهیم برحسب سلایق خودمان است و ربطی به سینمای خارجی و امثال اسکار ندارد. - حضور ما در جشنواره‌ها الزامی و ضروری است و حضور فیلمسازان هم الزامی است تا ما هم بدانیم دنیا چه خبر است اما اینکه این حضور و افتخارات را بر همه مسائل ببنیم غلط است. -نمی‌دانم چرا هر کسی را دعوت می‌کنیم به داخل و جشنواره‌های داخلی، نگران است و تصور می‌کند اوضاع ما خوب نیست. چون نبرد بر سر تسخیر افکار عمومی دنیاست. من هم می‌گویم باید دقیق این جشنواره‌ها را تفکیک کنیم. - نیت ما اول باید تولید برای مردم داخل باشد. اما نباید برای جشنواره‌های سیاسی آنان خودزنی کنیم و فیلم بسازیم. گرچه باید نگاه به جشنواره‌های همسو هم باشد. - شخصا معتقدم که فرهنگ و هنر باید جدا باشد و قوه‌ای بر آن سیطره‌ای نداشته باشد. کدام یک از استان‌هایمان به معنای تولید و استقلال سینما دارند؟ - سینمای بومی برای ما شکل نگرفته است. چون در هیچ از استان‌ها هیچ تشکل صنفی نداریم و همه امور سینمایی در تهران متمرکز شده‌اند. تمام آمال و آرزوهایشان این است که در جشنواره‌های پایتخت شرکت کنند. - باید در ساختار اداری سینما و ارشاد تغییر ایجاد کنیم. نمی‌دانم چرا فیلمساز بد و خوب باید همه فیلم تولید کنند؟ شرایط را فراهم کنیم تا سینمای ملی را ایجاد کنیم و تا بتوان نگاه درست‌تری به جشنواره های خارجی داشته باشیم. - باید برای این سینما مدیر تربیت کنیم و این اولویت ما باید باشد. یک بار برای همیشه تلاش کنند که ساختار وزارتخانه را طوری تربیت کنند که باز نرویم از فلان سفارتخانه وزیر بیاوریم. - دوستان باید خود را رئیس سازمان سینمایی کشور بدانند نه مربوط به سینمای تهران. سفر کنند و ببیند مشکلات بچه ‌های فیلمساز استان‌های مختلف چیست. - وظیفه اصلی ما روشنگری و افتخاری به داشته‌های خود فیلمسازان است. باید متوجه زیرساخت‌ها باشیم و شرایط مناسبی را برای گفتگو و تعامل میان هنرمندان فراهم کنیم.