اخبار آرشیوی

خبرگزاری «نسیم» / محسن غلامی (قلعه سیدی): رسانه و برنامه‌های متنوع! به قول برخی نداریم اما داریم اگر از در انصاف وارد شویم هست؛ حداقل سوال باید در مورد کیفیت برنامه‌ها باشد و صدالبته قیاس کردنش با برنامه‌هایی که می‌گوئیم آنور آبی. چون مجبوریم به جذب مخاطب. البته خب سریال‌ها که در این چندسال اخیر ساخته و ساخته شده یعنی تعدادش بالاتر رفته و به نسبت هم آمار بهتری در کیفیت داشته البته فقط نسبتا! در عین اینکه برنامه‌های گفتگومحور در هر حوزه‌ای که می‌خواهد باشد را هم اگر بیخیال شویم یک قالب جایش کماکان خالی است. بله! برنامه‌های مسابقه‌محوری که سرگرم‌کننده هستند حالا می‌خواهد جدی باشد یا صرفا بانشاط و برای دور هم‌نشینی. نمونه‌های آن را هم در یک دهه اخیر تا به الان کم نداشتیم اما انصافا چند درصد از آنان توانسته به اندازه یک برنامه گفتگومحور یا سریال، من و تو را آویزان تلویزیون کند؟ گوی و میدان قضاوت هم دست خودتان... . به همین بهانه نشستیم پای گفتگویی با عوامل مسابقه تلویزیونی "نشان برتر" که یکی دو سال است سر و کله‌اش در شبکه دو سیما پیدا شده؛ به قول دوستان لیگ حرفه‌ای تلویزیونی است. با پیمان پورمقیمی تهیه‌کننده و دو مجری برنامه حسین رفیعی و هومن ستوده در خبرگزاری «نسیم»، صمیمانه هم صحبت کردیم، هم نقد کردیم و هم خندیدیم. گرچه گاها مجبور به حذف برخی دیالوگ‌ها نیز شدیم! ** پیشنهادم من این است که ابتدا مختصر اشاره‌ای کنیم به برنامه که سری جدیدش در ایام نوروز نیز روی آنتن شبکه دو رفت. پیمان پورمقیمی: این سومین دوره مسابقه "نشان برتر" بود؛ روزی که فکر راه‌اندازی این مسابقه به ذهن ما رسید دیدیم که لیگهای مختلف ورزشی درحال برگزاری است و خیلی از شرکتها هم در این لیگها سرمایه‌گذاریهای زیادی می‌کنند. با خود گفتیم که چرا یک لیگ تلویزیونی نداشته باشیم؟ چراکه تمام لیگها و شرکتهای خصوصی دنبال پخش تلویزیونی هستند تا برنامه‌های آنها دیده شود. از این رو به فکر راه‌اندازی یک لیگ تلویزیونی بین شرکتها، سازمانها و برندها افتادیم. مسابقات اینور آبی و آنور آبی را دیدیم و به یک جمع‌بندی رسیدیم که مسابقه مراحل میدانی، آیتم‌های سرعتی، قدرتی، تعادلی و یا ترکیبی از اینها باشد. در این بین به نوعی از تجربیات خود استفاده و مسابقه‌ای را طراحی کردیم تا ضمن اینکه با فرهنگ، منش و دیدگاه‌های ما سازگاری داشته باشد آن حالت لیگ و مسابقه بودن خود را هم حفظ کند. ** البته نسبت به دوره‌های قبلی یک سری تفاوت‌ها را هم دیدیم. در طراحی و لوکیشین مسابقه. حسین رفیعی: فضایی جدید را به مخاطب ارائه دادیم و از این فضا هم دفاع می‌کنیم به این دلیل که این مسابقات را در واقع به شکل یک لیگ ورزشی، چالشی، فکری و قهرمانی برگزار کردیم که قابل پخش برای صدا وسیما بود. پیمان پورمقیمی: اگر دقت کنید در سریهای قبل، ما از خرک استفاده می‌کردیم و میله‌های بوکس را داشتیم که همه تجهیزات مکانیکی بود. این دوره ما از سوله بیرون آمدیم و سعی کردیم زمختی بازی‌ها را بگیریم. برای همین دنبال سازه‌ای بودیم که ضمن اینکه زیبایی تلویزیونی را داشته باشد از استحکام لازم نیز برخوردار باشد. ما حقیقتا بازیها را ساده‌تر گرفتیم خصوصا در دور مقدماتی که برای گذر از مراحل، زمان نیز قرار ندادیم. ** چرا ساده؟ شما که مدعی هستید باید یک لیگ حرفه‌ای در تلویزیون راه بیاندازید! پیمان پورمقیمی: دلیلش این بود که می‌ترسیدیم چون ایمنی بازیکنان از همه چیز برای ما مهمتر بود. در دوره مقدماتی ما تست رفتیم که ببینیم آن چیزی که مدنظر ما بوده و در فکر ما بوده، انجام شده یا خیر. ** با این کار، در عمل جواب داد؟ پیمان پورمقیمی: خوشبختانه جواب داد و در این بازی می‌دیدیم که گاها دو تا سه نفر روی این اسپیس ها آویزان بودند و حتی کوچکترین اتفاقی نیفتاد. البته مراحل این مسابقات هم ساده نبودند. مشخص بود که مسابقه "نشان برتر" را شرکتها و سازمانها بعنوان یک لیگ تلویزیونی قبول کرده بودند و بازیکنان حرفه‌ای را آورده‌اند. البته نقاط تله، گذاشته بودیم که دامنگیر بازیکنان شود تا بتوانیم از آنها طنز تصویری بگیریم. هومن ستوده: همچنانکه امسال ما تیم ضعیف نداشتیم بلکه تیمهای قوی و قوی تر داشتیم. این موضوع خیلی خوب است که دیگر تیمها، دنبال این نبودند که حتما آشناهای آنها در مسابقه حضور داشته باشد بلکه مهم این بود که از برند آنها نام برده شود و بازیکن هم استخدام کردند. ** البته خب مراحل را هم ساده رد می‌کردند چون به قولی حرفه‌ای بودند. این از همان نکاتی است که من برای یک برنامه تلویزیونی رویش بحث جدی دارم که چقدر می‌تواند جدیت کار، ایجاد جذابیت کند. پیمان پورمقیمی: مراحل به واقع سخت بود ولی تیمها خیلی آماده بودند. الان در سری جدید به این نتیجه رسیدیم که نه تنها باید این مراحل را سخت کنیم بلکه باید بنشینیم جای بازیکنان فکر هم بکنیم که چگونه راه‌های فکر آنها را ببندیم. یکی از خصیصه‌های مسابقه "نشان برتر" فقط آمادگی و قدرت بدنی ملاک نبود. بلکه استفاده از فکر، استراتژی مربیان، استفاده از هم گروهی و همکاری بین گروه‌ها در مسابقات مشخص بود. ** فکر نمی‌کنید فضای مسابقه بیش از حد زمخت و خشک بود. موافق خشک بودن فضای این نوع مسابقات تلویزیونی نیستم. به هرحا قرار است برای مردم برنامه بسازی نه گروه‌های شرکت کننده حتی اگر حرفه‌ای هم باشند. پیمان پورمقیمی: در سری قبل به نکته‌ای که گفتید رسیدیم. اما زمانی که صحبت از یک لیگ تلویزیونی می‌کنید قضیه کاملا فرق می‌کند. بیننده زمانی احساس شور و شعف میکند که ببیند بازیکن با قدرت از آن مرحله رد می‌شود یا نه. ** من که معتقدم خیلی موفق نشده‌اید در جذب هر مخاطبی. پیمان پورمقیمی: اینکه ما چقدر موفق بودیم و احساس سخت بودن آن مرحله و نفسگیر بودن عبور از آن مرحله را بتوانیم به بیننده منتقل کنیم تا از رد شدن از مرحله احساس شور و شعف کنند؛ این آیتمی است که باید راجع به آن فکر و صحبت کرد. ما بازیها را هم به نحوی طراحی کردیم تا افرادی که بالای 50 درصد آمادگی بدنی دارند، بتوانند آن را رد کنند. در حقیقت از آن رد شدن، مردم لذت ببرند. ** برسیم به خود مجریها ! ببینید زمانی خود آقای رفیعی سابقه اجرای برنامه "مردان آهنین" را هم داشته ولی مخاطب او را فردی شاد و با حال و هوای طنز می‌شناسد. چقدر شما از او خواستید که این فضا را همچنان حفظ کند؟ پیمان پورمقیمی: ما در سری اول متوجه شدیم که طنز مسابقه مقداری کم است و از دست هومن ستوده هم به تنهایی کاری بر نمی‌آمد. زیرا هومن در سری اول خیلی سعی کرد تا جو را بشکند ولی در نهایت منتج به این شد که گفتند سر و صدا زیاد است. هومن ستوده: البته این را هم بگویم که اصولا مجری‌ای موفق است که بازیگر باشد. به عبارتی مجری-بازیگر باشد. والا آن مجری در این قبیل برنامه‌ها گوینده‌ای بیش نیست. اما وقتی می‌گوییم مجری یعنی اینکه باید اجرا کنیم و برنامه را بگردانیم. ما هم سعی کردیم همین روال را در "نشان برتر" طی کنیم. ** حالا چرا مجری‌ها را به این شکل در دل یک مسابقه به قول خودتان زخمت گذاشتید؟ با کت و شلوار رسمی! نکند این مشکل خود سازمان صداوسیما است؟ حسین رفیعی: استفاده از کت و شلوار یک همفکری بود چون ما در ایام نوروز بودیم. نوستالاژی نوروز استفاده از کت و شلوار است. البته من از این موضوع دفاع نمی‌کنم زیرا اگر لباس ما مقداری راحتتر بود شرایط مقداری متفاوتتر می‌شد. ولی اگر برنامه‌های تلویزیونی را نگاه کنید هیچ لباس فرمی را برای مجریان نمی‌بینید. این تنها مسابقه‌ای بود که مشخصا برای مجریان لباس تهیه شده بود. به عبارتی بهتر با لیاس داخل منزل نیامده بودند که برنامه اجرا کنند. ** خیلی راحت از لباس ورزشی استفاده می‌کردند! حالا تر و تمیزتر یا حداقل لباسی که اصطلاحا پلورخوری نباشد. حسین رفیعی: به نظرم گرمکن، ساده‌ترین راه در برنامه‌ها، برای فرار از طراحی لباس است. ** آقای رفیعی! از پارتنر خودتان هم بگو. هومن ستوده که چقدر شماها با هم جفت و جور بودید؟ حسین رفیعی: حرف پیمان پور مقیمی را قبول دارم این مسابقه برای همه ما از جمله من، آزمون و خطا بود. همچنانکه من برای اولین بار در کنار هومن ستوده بعنوان همراه کار می‌کردم. این را هم بگویم که بشدت از این بحث گلادیاتوری مجری‌ها بدم می‌آید که دو مجری همدیگر را له کنند تا مردم بخندند. دوم اینکه ریسکی را پورمقیمی انجام داد.قبل از اینکه برنامه شروع شود این را مطرح کردم که قرار دادن دو قطب مثبت در کنار هم ریسک بزرگی است. ** چرا ریسک؟ آنهم در برنامه‌ای که گویا حرفه‌ای است و شاید اجرایش کمتر به چشم بیاید. چون همیشه یک مثبت و یک منفی و یا یک آدم به قولی شیطون و یک آدم خیلی ساکت را کنار هم قرار می‌دهند. ولی حالا که قرار است دو آدم شیطون در کنار هم قرار بگیرند، چه می‌خواهد بشود معلوم نیست. ** یعنی به نوعی انتقاد به این وضعیت دارید؟ در مورد شرایط اجرای دوستان در برنامه‌های سیما عرض میکنم. حسین رفیعی: شما ببین؛ طنز الان مجری‌ها چطوری است؟ تحقیر کردن، تضعیف کردن، به سخره گرفتن و بعد مسخره کردن همدیگر. ولی ما در "نشان برتر" و در 15 قسمت به فضایی شاد و مالامال از احترام به مخاطب و سراسر احترام به شرکت‌کننده، می‌رسیم. پیمان پورمقیمی: چرا حسین رفیع را آوردیم؟ ما به این نتیجه رسیدیم که در این مسابقه، طنز مورد نیاز است. هومن به تنهایی نمی‌توانست همزمان هم با آدرنالین شرکت‌کنندگان مبارزه کند، هم طنز مسابقه را بدهد و هم در مسابقه داور باشد. حسین را به هومن اضافه کردیم تا دوتایی به هم کمک کنند و طنز مسابقه را به صورت مودبانه و مثبت بالا ببرند. خوشبختانه هم سریع با هم هماهنگ شدند. حسین رفیعی: ما در ایام فاطمیه هم بودیم و بشدت این مسئله را رعایت کردیم. حتی در مسئله آخر لباس مشکی پوشیده بودیم و احترام ماه را نگه‌داشتیم. فکر می‌کنم این از جمله کارهایی بود که فقط تیم ما به آن توجه کرد. هومن ستوده: یک سوء تفاهمی شاید پیش آمده است. اگر شما به سری‌های قبل مسابقه "نشان برتر" توجه کنید می‌بینید که در سری‌های گذشته مسابقات و 64 قسمت قبل آن، ما تیمهای ضعیف و قوی هردو را داشتیم. در این مسابقه اصلا دنبال شوی تلویزیونی و فضای خیلی شاد نیستیم بلکه یک مسابقه کاملا جدی است. حسین رفیعی: الان سیستم مسابقه "نشان برتر" بگونه‌ای شده که افراد عادی نمی‌توانند در آن شرکت کنند. هومن ستوده: یک سری به شکل مسابقات شو، دنبال این هستند که فقط مخاطب را بخنداند و شوخی کند. اصلا هم دنبال مراحل و مسابقه ای سخت نیستند. ما در پی یک اتفاق خیلی سخت و جدی بودیم. ما حتی زمین مسابقه را خیس می‌کردیم تا رقابت سخت‌تر بشود. مسابقه اصلا خودش می‌گوید که من جدی هستم. درست است که تلویزیونی هستم ولی جدی‌ام. حسین رفیعی: بخش مسابقه سرجایش بود و شوخی هم سرجایش. شوخی‌های من و هومن از کار درآمد. قرار نبود طنزها روال مسابقه را زیر سوال ببرد. من و هومن آنقدر استادانه شرکت‌کنندگان در مسابقه را مدیریت کردیم که شما اصلا متوجه نشدید که انجا چندین بار هم دعوا شده بود. ** من برگردم به همان همکاری یا تقابل مجریان در برنامه‌های این چنینی... حسین رفیعی: هیچوقت من و هومن همگروهی‌های یکدیگر را تحقیر نکردیم. این هم چیزی بود که از روز اول تعریف و مشخص شده بود. پور مقیمی از ما خواسته بود حداقل در این سری، روال مسابقه فدای طنز نشود. پیمان پورمقیمی: میمیک‌های صورت و حرکت‌هایی که حسین یا هومن داشتند بعد از اینکه تیم هرکدام می‌باخت را تصور کنید! خیلی مواقع حسین اصلا حرف نمی‌زد و مشخص بود که بغض دارد و ناراحت اس. چون با جدیت اجرای گروهش را اداره می‌کرد. ** مشخص بود البته که هر کدام آقای رفیعی یا ستوده قرار است خود را در کنار هر گروه ببینند. به نظرم این بخاطر رقابت بین گروه‌ها و جدی گرفتنشان هم بود. به هرحال نمی‌شد وسط رقابت که گاه شبیه دعوا می‌شد، خنثی عمل کرد. پیمان پورمقیمی: می‌خواستیم بیننده حس کند که هومن از بدنه آن تیم و حسین از بدنه این تیم است. اگر تیمی می‌بازد آنها واقعا ناراحت می‌شوند. چرا صدای آنها می‌گرفت؟ زیرا واقعا در بازی داشت، داد می‌زد. اصلا چیزی که مدنظر ما بود این بود که کلاس لیگ ما خرد نشود. طنزهای بکار رفته در مسابقه خیلی مناسب و بجا بود. حسین رفیعی: ما برنامه‌ای تولید کردیم که برخلاف تولیدات اخیر سالهای صدا و سیما بود. این برنامه اتفاقا مربی، کارگردانی و متن داشت. پور مقیمی بعنوان سرگروه به شدت من و هومن را کنترل کرد. پور مقیمی بعنوان طراح مسابقه جنگیده است. اما با چه کسانی جنگیده؟ با مدیریت سازمانی، اسپانسر، مجری، منتقد و با همه جنگیده است که به یک مسابقه‌ای که به فکر هیچ کسی نرسیده، برسد. این را ما در کشور گم کردیم و به همین دلیل است که همه برنامه‌های ما شبیه هم شده است. هومن ستوده: مرحله مقدماتی که تمام شد یعنی وقتی 8 تیم رفتند و 8 تیم ماندند؛ از روز نهم به بعد که وارد مرحله یک چهارم نهایی و نیمه نهایی شدیم تیم‌ها با من و حسین رفیعی بحث می‌کردند که شما مجری و مربی ما شوید. زیرا متوجه شده بودند که واقعا سر آنها زور می‌زنیم. نکته بعدی اینکه شما اگر شروع، وسط و پایان مسابقات را نگاه کنید در مسابقاتی که می‌دیدیم اختلاف تیمی با تیم دیگر یکدفعه زیاد شد، خوشحالی خیلی زیادی نمی‌کردیم. چرون خوشحالی زیاد من، تحریک کردن طرف‌های مقابل بود. حسین رفیعی: تهیه‌کننده و تیم تولید می‌توانست پول بیشتری را در جیب‌های خود بگذارد و 18 دوربین هم نیاورد. در این مسابقه برای اولین بار از شاتهای هوایی استفاده کردیم و این کار مستلزم هزینه های فراوانی بود. به این فکر کردیم که ما یک سوئیچ منی داشته باشیم که 16 دوربین را باید سوئیچ می کرد. مطلقا از خود دفاع نمی‌کنیم و کار ما هم خالی از اشکال نبود اما اگر این زمان پخش را به ما نمی‌دادند شاید فضا خیلی فرق می کرد. چون فعلا در مملکت ما قیمت هنرمند را مردم و نه هنر ما تعیین می‌کنند. ** راستی چرا دنبال زمان پخش بهتری نبودید؟ درست است که کنداکتور نوروز خیلی فشرده بود اما می‌شد ترتیب بهتری برای پخش مسابقه جور کرد. پیمان پورمقیمی: من با آقای بخشی زاده، مدیر محرتم شبکه دو سیما صحبت کردم و نظر او این بود که زمان‌های شب عید شلوغ تعریف شده. برخی از برنامه‌ها را معاونت سیما می‌فرستد. اشکالی که برنامه ما داشت و دست و بال مدیران شبکه را بست این بود که زمان ما زیاد و در حدود 80 دقیقه بود. همچنین برنامه "کلاه قرمزی" را دارند که چند سال است در میان سایر برنامه‌ها اول می‌شود و بیننده خاص خود را دارد. مدیر شبکه به من گفت که دست و بال آنها بسته است و من این قضیه را قبول کردم. االته ما را هم تشویق می‌کردند. ** خب خدا رو شکر گلایه‌ای در کار نیست! پیمان پور مقیمی: نه؛ قبول دارم که اگر زمان مسابقه بهتر بود بیشتر دیده می‌شد ولی شاید باورتان نشود که اگر کسی باید ناراحت بشود، من باید باشم ولی خوشحالم. بخاطر اینکه رضایت مخاطبان را حداقل در پیامکهای برنامه دیدم. شاید کل پیامکهایی که از مسابقه ما بد گفته باشند به 40 الی 50 پیامک نرسد. ** از بین چه تعدادی؟ پیمان پور مقیمی: ما حداقل در بدترین حالت بین 40 تا 60 هزار پیامک داشتیم. آن هم در آخر شب و این خیلی حرف است. حسین رفیعی: در مسابقه "نشان برتر" می‌خواستیم مردم باور کنند که این یک رقابت است. ما اجازه ندادیم که این رقابت از تک و تا بیافتد. ما آن را لوث نکردیم و انرژی و انگیزه را از تیم‌ها نگرفتیم. اجازه دادیم که شرکت‌کنندگان در مسابقه با هم بجنگند. حتی این دست مسابقه‌ها برخی زمانها نیاز به مجری ندارد. ما تنها برنامه‌ای بودیم که بیننده نشست و نگاه کرد، لبخند زد و سپس رفت دنبال یک برنامه دیگر. زیرا ما نه کاری به کسی داشتیم. سعی کردیم که در ایام نوروز فقط و فقط یک برنامه سرگرم‌کننده و پر از هیجان را ارائه دهیم. فکر می‌کنم که 85 تا 90 درصد موفق بودیم. پیمان پورمقیمی: میتوانم به آن نکنه‌ای که در مورد لباس اشاره و نقدی داشتید دوباره اشاره‌ای کنم؟ ** حتما! بفرمائید. پیمان پورمقیمی: با توجه به اینکه مسابقه ما صنعتی و میدانی است استفاده زیاد از حد از لباس اسپرت، توهین به بیننده است. ما از بین لباس رسمی صِرف یعنی کت وشلوار تا نوع اسپرتش، اسپرت را انتخاب کردیم. در مجریان نیز تنها دوره‌ای بود که در پیامکها صحبتهای خیلی خوبی پیرامون مجری‌ها داشتیم. حسین رفیعی: من به یک نکته دیگر هم اشاره کنم؛ اینکه ما بعنوان رسانه رقابتی داریم با شبکه‌هایی که فارسی زبان هستند. همین که بیننده یک ساعت از وقتش را سر این برنامه بگذارد، انگار که ما موفق شده‌ایم. ** من شخصا معتقدم که این نوع برنامه‌ها بیشتر متناسب با مخاطبان شبکه سه است. شاید جایگاه شبکه دو سیما در مورد این نوع تولیدات، کمتر موفق باشد مثل همین "نشان برتر". حسین رفیعی: من با شما موافق نیستم چون در همه شبکه‌ها کار کردم. وزن و قواره شبکه دو با همه شبکه‌ها فرق می‌کند. در حقیقت 99 درصد بیننده‌های ما شهرستانی ها و روستائیان هستند و شبکه‌های یک و دو خیلی راحت‌تر و بیشتر از سایر شبکه‌ها در سراسر کشور گرفته و دیده می‌شوند. همچنین شبکه سه بیشتر برنامه‌های ورزشی و مسابقات را پخش می‌کند ولی "نشان برتر" با سایر برنامه‌های ورزشی فرق می کند پس شبکه دو برای ما وزین‌تر است. ** به نتیجه گیری هم برسیم. صحبت آخر هم بدون سوال به عهده شما! حسین رفیعی: تکلیف ما در مسابقه "نشان برتر" مشخص بود. یک لیگ داشتیم که تحت هر شرایط باید در خدمت آن لیگ می‌بودیم. اگر هم می‌توانستیم باید کاری می‌کردیم که برخی جاهای آن بانمک شود. که اگر این امر صورت نپذیرفته کم توانی ما بوده است. هومن ستوده: جالب بود که حسین می‌گفت من و تو در این مسابقه تلویزیونی باید پت و مت باشیم! حسین رفیعی: بله؛ به هومن ستوده گفتم که در این مسابقه من و تو باید پت و مت باشیم. زیرا هردو بامز‌ه اند، هردو کودن هستند، هردو جدی‌اند و هردو باشعور، هردو فکر می‌کنند اما بهم توهین نمی‌کنند. سعی کردیم اجرایی غیر از برنامه های دیگر داشته باشیم. ** و اینکه قرار است باز هم شما در سری بعد حضور داشته باشید؟ پیمان پورمقیمی: شک نکنید باز هم در خدمت دوستان هم حسین و هم هومن خواهیم بود. انشالله در خردادماه بازهم برنامه "نشان برتر" را خواهیم داشت البته با قسمتهای بیشتر.