آرش مجیدی: مشکل ما ماهواره است؛ اصلا هم شوخیبردار نیست
بازیگر سریال "پازل" در گفتگوی تفصیلی به «نسیم»، گفت: متأسفانه برنامههای ماهوارهای در ظاهر خوش آب و رنگ است اما سریالهای ما کم و کاستی دارد؛ برنامهریزیمان بد است و با عجله پشت عجله میخواهیم تولید اثر کنیم
آرش مجیدی ازجمله بازیگران تلویزیون و سینما از جمله بازیگران سریالهای تلویزیون است که اخیرا نیز سریال امنیتی پلیسی "پازل" ساخته ابراهیم شیبانی را روی آنتن شبکه یک داشت. گپ و گفت خبرنگار «نسیم» با او درباره این مجموعه و دیگر تولیدات و برنامهریزی رسانه ملی را میخوانید:
*شما با چه هدفی بازیگری را انتخاب کردی؟
مثل همه آدم های دیگه به یک کاری علاقه ای دارند که آرزو شان می شود و وقتی که بزرگ شدند شغلی داشته باشند. من از کودکی بازیگری را دوست داشتم و وقتی که بزرگتر شدم برای من خیلی مهم شد و پیگیرش شدم.
*آیا واقعاً بازیگری دغدغه زندگیتان است؟
بله.
*پس چرا شما را کمتر در فعالیت بازیگری می بینیم؟
بخاطر اینکه متاسفانه از نظر کیفی کارها ضعیف شده و کارها کارهای خوبی نیست و نمی شود دست به انتخاب زد. اما سعی می کنم با وسواسی که دارم کارکنم، اما خوب کم است.
*فکر می کنید که در حرفه بازیگری چقدر حرفه ای شدید؟
واقعیتش نمی شود گفت که چقدر، به خاطر اینکه هیچ وقت این مسیر تمامی ندارد و هیچ کس هم نمی تواند بگویید که من در مسیر بازیگری در این نقطه اش آفتادم چون اصلاً این خاصیت هنر است و هیچ وقت ته ندارد. هیچ وقت مشخص نیست که کجای مسیر هستی و همیشه تا لحظه مرگ برای همه بازیگرها و هنرمندان در هر رشته ای پویش وبالندگی وجود دارد.
*برای حرفه ای شدن در بازیگری چه چیزی لازم است؟
خیلی چیزها، آقای فریبرز عرب نیا یک تعبیر خیلی خوبی از حرفه ای بودن و حرفه ای شدن در سینما به خصوص بازیگری کرد که به نظر من درست ترین و جامع ترین چیز بود، یک بخشش داشتن سواد کافی و بخش دیگر هم خصایص انسانی می تواند باشد.
*فکر می کنید که بازتاب نقش هایی را که بازی می کنید چگونه است؟
هر کار هنری که ساخته می شود تاثیر گذار خواهد بود و امیدواریم که این کارها، کارهایی باشد که آنقدر خوب و درست و با دقت نظر ساخته شده باشد که تاثیرش بتواند قوی و عمیق و درست تر باشد.
* با همسرتان هم بازی شده اید؛ تمایل دارید که در آینده باز این اتفاق بیافتد؟
بله درسریال "شیدایی" ، نوشته سعید نعمت الله. چرا که نه واقعیتش این است که برای من خیلی جذاب است.
* از سریال "پازل" که اخیرا در آن به ایفای نقش پرداختید و روی آنتن رفت. راضی هستید؟
هم آره و هم نه، چون پازل سختی های خودش را داشت، به خاطر اینکه فیلمنامه اش آماده نبود و این خودش یک نوع دغدغه و شرایط سختی برای تولید بود و یک بخشی که برای من مهم بود در بازی برای مشخص کردن یک شخصیت ازاول تا انتهای کار وجود داشت و همین آماده نبودن فیلنامه یک جور دست پاچگی و سرعت بالایی را به گروه می داد.
برای ساخت همه اینها به هر حال در کار تاثیر می گذارد. اما ازجهتی برای من مهم بود، چون گروهی را که پازل می ساخت گروهی خوب و دوست داشتنی و حرفه ای بود از کارگردانش گرفته تا تک تک بازیگرهاش و آدم دوست دارد که با همچین گروهی کار کند.
*چه شد که برای ایفای نقش این سریال را انتخاب کردید؟
اتفاق داستان و قصه چیزی بود که برای من جذاب بود باز بگوییم که قصه اولیه تغییرات زیادی داشت که به خاطر سرعت زیاد و نوشته نشدن و کامل نبودنش دچار یک سری کاستی هایی شد. به طور کل برای من جذابیت داشت.
آدمی که تصور اول مخاطب این است که خودش جاسوس است و یک آدمی است که خائن است اما در اواسط کار بخشی که فیلمنامه ای که به صورت اولیه بود در اواخر کار متوجه شدیم که نه این یک آدمی است که در سیستمی نفوذ کرده و این دو گانگی بودن در آن شخصیت برای من جذاب بود.
*این چندمین بازی شما در فیلم های امنیتی و اطلاعاتی است؟
اولین کار امنیتی من بود ولی قبلا در یک نقش پلیسی بازی داشتم.
*به طور واقعی جایگاه ساخت اینگونه سریال ها چقدر در تلویزیون و سینما ما خالی است؟
بی نهایت، به خاطر اینکه یکی از مهمترین موضوعات روز کشور ما موضوعات امنیتی و اتفاقات پلیسی است و به شدت جای خالی اش حس می شود.
این جای خالی زمانی حس می شود که ما سعی می کنیم که نمونه هایمان را خارجی بسازیم و به یک نمونه درست ایرانی نمی رسیم و نرسیدیم به خاطر اینکه به هر حال برای رسیدن به یک نمونه پلیس ایرانی در یک قصه گویی احتیاج به یک آزمون و خطایی دارد که در همه کشورها هر پلیسی با توجه به شرایطش و با توجه به قصه های پلیسی آن کشور ساخته و پایه گذاری می شود تا برای مخاطبش باور پذیر و قابل هضم باشد.
در ایران همیشه از نمونه خارجی استفاده می کنیم برای ساخت این کارها درحالی که باید به بومی سازی قصه ها بپردازیم. برای پلیس ایرانی و کم و کاستی هایی که پلیس ایرانی دارد و می تواند داشته باش. باید این ممیزی ها برداشته شود تا بشود نشانش داد، با همه مشکلات و اتفاقاتش باور پذیرش کرد.
*چرا نمی توانیم ساخت اینگونه فیلم ها را بومی سازی کنیم؟
مهمترین اتفاق اولاً از فیلنامه است و یکی اینکه باید مردم قصه هایی را که می بینند باور کنند. گاهاً کپی اصلیمان را از یک قصه خارجی برمی داریم در صورتی که ما نیروی امنیتی قوی ای داریم و این چیزی نیست که خودمان از خودمان تعریف کنیم این موضوع در سیستم بین المللی گفته می شود. این قدرت را باید از توی خود قصه ها و اتفاقاتی که افتاده بیرون کشید و ساخت.
با همه کم و کاستی هایش وهمه اتفاقات بد و ناگوارش وبا همه ی شکست ها و پیروزی هایش ساخت که تا مردم باورش کنند و بتوانند همذات پنداری کنند.
* اگر چنین فیلمی را به خودتان برای ساخت پیشنهاد بدهند آن را قبول می کنید؟
نه، من قرار نیست که اصلاً کارگردان باشم من بازیگر هستم.
*به نظر شما سریال پازل توانست موفق عمل و مخاطب خودش را جذب کند؟
این را من نمی توانم بگوییم این را باید آمار وارقام بگویید. من آدم هایی را دیدم که کار را دوست داشتند وبالعکس اما من نمی توانم به یک جمع بندی کاملی برسم.
برای من این مهم است که آدم ها من را به عنوان مرتضی قصه قبول کردند یا نه من برایشان باور پذیر بودم یا نبودم اما در مورد یک کار باید جمع بندی صورت بگیرد. برای اینکه تلویزیون موفق باشد ببیند که چه کارهایی جواب داده و چه کارهایی جواب نداده اگر جواب نداده ایراد کار از کجاست.
*در آینده چه کاری را پیش رو دارید؟
کاری که فکر می کنم که از آبان پخشش شروع می شود "رنگ شک" فریبرز عرب نیا است که یک نیمه سریال می باشد و به نظر من یکی از جذاب ترین کارهای پلیسی است که تا به حال در ایران ساخته شده است.
مهمترین اتفاقش هم این است که این کار از آن جنس کارهایی می باشد که به شدت و وسواسی سعی شده که بومی سازی و پلیس ایرانی باشد و خیلی سخت است و به نظر من این اتفاق در این فیلم آفتاده.
*و اما حرف آخر؟
در وهله اول من دست و روی آن مخاطبانی که پای تلویزیون می نشینند و برنامه هایمان را دنبال می کنند را می بوسم. هنرمند بدون مخاطب یعنی هیچ.
مشکل ما مشکل ماهواره است و اصلاً هم شوخی بردار نیست به خاطر اینکه خیلی فیلم های خوش آب و رنگی ساخته و پخش می شود و متاسفانه فیلم های ما دارای کمی و کاستی هست، این چیزی است که باید به آن اذعان کنیم. این هم متاسفانه به خاطر سیستم سیاستگذاری بدی که وجود دارد و برنامه ریزی هایی که از طرف مسئولان کارهستند متاسفانه همه کارها با یک ضرب العجلی ساخته می شود و هیچ وقت فرصتی از پیش تعیین شده نیست.
به طور مثال سریال های ماه رمضان امسال باید سال گذشته ساخته شود سر فرصت با یک فیلمنامه کامل جامع و دیگر سرعت در ساخت به یک حدی برسد که به کیفیت کار لطمه نزند. متاسفانه کارهای ما خیلی سریع آماده می شوند و می خواهند به پخش برسند و همه اینها به پروسه کار لطمه می زند چون که یک جور عجله وجود دارد.