نشست «نسیم» با عوامل نمایش "ناتمام"

نمایش "ناتمام" به کارگردانی سیما تیرانداز از جمله آثار نمایشی مجموعه تئاترشهر است که این روزها توانسته جمع زیادی از علاقه‌مندان را به تالار چهارسو بکشاند. این نمایش که هرشب ساعت 20 پذیرای مخاطبان است، تیم خوبی از بازیگران را به همراه دارد از سینما گرفته تا تئاتر. گرچه برخی تازه کارند و برخی چهره. سیما تیرانداز در نشست خبرگزاری «نسیم» با عوامل این نمایش از دغدغه‌های کارگردانی‌اش در تئا‌تر صحبت کرد.

وی در ابتدا با اشاره ه تغییرات اندک نمایش نسبت به اجرای جشنواره تئاتر فجر اظهار کرد: تغییراتی که نسبت به جشنواره در کار وارد کردیم، تنها به تعویض خانم مریم شیرازی با شایسته ایرانی بر می‌گردد. همچنین زمان نمایش کمی کوتاه شده، به جز این‌ها چیزی عوض نشده است.

وی در ادامه اضافه کرد: بعد از نمایش «زنی که تابستان گذشته رسید» که یکی از نوشته‌های خانم یثربی بود و به ۷ سال قبل بازمی گشت، مدت‌ها دنبال متن بودم که برای صحنه حاضر کنم. خانم هاله مشتاقی نیا با من تماس گرفتند و گفتند متنی با عنوان «ناامنی» دارند که برای جشنواره تئا‌تر فجر دو سال قبل ارائه دادیم که رد شد.

در کارگردانی نمایش به دنبال سبک خاصی نیستم

تیر انداز با عنوان اینکه بعد از قرار گرفتن در نوبت اجرای مجموعه تئا‌تر شهر، می‌توانست در بهمن و اسفند ۹۱ اجرای عموم داشته باشد، گفت: با اینکه دو ماه پایانی سال را وقت داشتم و همزمان هم متن دیگری از خانم مشتاقی نیا با عنوان «مرد مقابل» را آماده کرده بودم، ولی به نظر زمان خوبی برای اجرای عموم نبود. نمی‌خواستم بعد از مدت طولانی کار نکردن، در آن زمان اجرا داشته باشم.

وی در ادامه افزود: به همین دلیل «مرد مقابل» را برای فجر ارائه دادیم که قبول شد. البته بنا به درخواست مرکز هنرهای نمایشی نام نمایش را به «نا‌تمام» تغییر دادیم.

تیرانداز با اشاره به اینکه در کارگردانی نمایش‌هایش به دنبال سبک خاصی نیست، بیان کرد: در کار‌هایم شیوه خاصی را دنبال نمی‌کنم و در قالب‌های مختلف نیز فعالیت داشته‌ام. می‌دانم همیشه کارهایی هستند که موافقان و مخالفان خودش را دارند و نمی‌توان انتظار داشت هر کاری با تمام سلیقه‌ها بخواند.

ادعا می‌کنم نمایشم قابل قبول است

وی ادامه داد: درباره نمایش «نا‌تمام» فکر می‌کنم از یک مینیمم اجرایی برخوردار است که قابل دفاع نیز هست و در ادامه همه چیز به سلیقه مخاطب برمی گردد. من ادعا می‌کنم نمایش قابل قبول است، کاراکتر‌ها باور پذیر هستند و همه آن‌ها را در زندگی روزمره می‌بینیم. باقی قضیه به سبکی برمی گردد که من در حال اجرای آن هستم یا موضوعی که مخاطب می‌بیند، می‌تواند برایش تلنگری به حساب آید یا نه.

کارگردان نمایش «نا‌تمام» با اشاره به قرار دادن دو پروژکشن در نمایش، اظهار کرد: من پروژکشن‌ها را به تعمد و با فکر در نمایش قرار دادم. نمایش با تعریف گذشته اجرا می‌شود و پروژکشن‌ها زمان حال را نشان می‌دهند، در ‌‌نهایت این دو زمان در کنار هم قرار می‌گیرند و نمایش به خط پایانی خودش می‌رسد.

همیشه از تعویض صحنه فرار می‌کنم 

وی همچنین افزود: من همیشه از تعویض صحنه فرار می‌کنم و یا اینکه سعی می‌کنم به خاموش و روشن کردن صحنه شکل دیگری بدهم.

این کارگردان و بازیگر تئا‌تر یادآور شد: دوست ندارم تئاتری را که خیلی‌ها در حال اجرای آن هستند، من هم اجرا کنم. حتما باید با یک اندیشه کارگردانی متنی را در دستم بگیرم و کار کنم. نمی‌توان متن را داشت و بازیگر‌ها را روی صحنه گذاشت که تنها دیالوگ‌ها را بیان کنند. هنر کارگردانی زمانی مشخص می‌شود که به متن جلوه بصری اضافه کند. درست است که تئا‌تر می‌بینیم ولی به این معنی نیست که نمی‌توانیم پای خودمان را از تئا‌تر معمول و مرسومی که سالهاست وجود دارد، فرا‌تر بگذاریم. زمانه پیشرفت کرده و ابزار بهتری داریم و می‌توان ایده‌های کارگردانی را در نمایش به کار گرفت.

در تئاتر باید ایده نو داشت؛ شاید برای همین است که کم کار می‌کنم

وی همچنین افزود: همیشه دنبال این هستم که با کارگردانی کار کنم که او هم برای اجرا ایده‌های نو داشته باشد. شاید به همین دلیل است که کم کار می‌کنم. دنبال چیزهای جدید هستم و می‌خواهم ایده‌های تازه را وارد کار کنم.

تیرانداز در ادامه صحبت‌هایش با اشاره به شکل گیری جریان تئا‌تر خصوصی بیان کرد: تئا‌تر خصوصی می‌تواند موفق باشد، در صورتیکه همچنان حمایت دولت را داشته باشد. به شکلی که دولت وقتی شرکتی اسپانسر تئا‌تر می‌شود، مالیات شرکت را حذف کند. در این صورت شرکت‌ها هم برای اسپانسر شدن ترغیب می‌شوند.

وی ادامه داد: همه ریسک اسپانسر تئا‌تر شدن را نمی‌پذیرند و خیلی سخت‌تر می‌توان دنبال آن بود. حمایت از سوی دولت لازم است. نباشد به شکلی باشدکه دولت سالنی را تنها اجاره دهد.

وی با اشاره به جریان موفق تئا‌تر خصوصی در دیگر کشور‌ها، یادآور شد: در کشورهای پیشرفته خیلی از شرکت‌های دولتی هستند که سالن‌ها را می‌گیرند و اسپانسر گروه‌ها می‌شوند. در این شرایط هم کسی نگران این نیست که تئا‌تر تماشاگر داشته باشد یانه. این کار را انجام می‌دهند چون دولت مزایایی را برای شرکت‌هایی که اسپانسر فعالیت‌های هنری می‌شوند در نظر می‌گیرد.

تئاتر خصوصی بدون همیاری فکری و استراتژیک دولت موفق نیست

تیرانداز همچنین بیان کرد: تفکر و اندیشه درستی لازم است که هنوز در ایران اتفاق نیفتاده است. سالنهای تئا‌تر زیادی تاسیس شده‌اند که فکر می‌کنم بی‌رویه هستند. باید حمایتی از طرف مرکز هنرهای نمایشی داشته باشد. وقتی تماشاخانه‌ای در جایی راه می‌افتد، باید حمایتی از سمت دولت وجود داشته باشد. اگر قرار است خصوصی شود، باید همیاری فکری و استراتژیک از سوی دولت هم ایجاد شده باشد.