از فضای بومی کرمان در "شیار۱۴۳" استفاده کردم

به گزارش خبرنگار «نسیم»، نرگس آبیار، کارگردان فیلم سینمایی "شیار143" در برنامه تلویزیونی "اردیبهشت" شبکه چهار که دقایقی پیش روی آنتن رفت، گفت: از بچگی دنبال نوشتن بودم نه فیلمسازی؛ شاید فیلم‌بین خوبی بودم اما فکر نمی‌کردم که فیلمساز بشوم. از سال 84 بود که زبان تصویر را جهان شمول‌تر دیدم و سعی کردم این حوزه را هم جدی بگیرم.

وی افزود: در مورد جشنواره فیلم فجر بگویم قبل از آن احساس می‌کردم که نگاه مثبتی به "شیار143" وجود ندارد اما مطمئن بودم که کار خوبی ساخته‌ایم. پس از اکرانهای خصوصی به این قطعیت رسیدیم و خوشبختانه بازخوردش را هم دیدم.

آبیار تأکید کرد: دغدغه من در "شیار143" این بود که روایتی از مادران چشم‌انتظار را به تصویر بکشم. چون دور و برم این مادران را دیده بودم.

این نویسنده همچنین به نقش ادبیات و فیلمسازی اشاره کرد و گفت: ادبیات غنای بیشتری دارد اما چه باید کرد که سینما مخاطب بیشتری دارد و همه گیرتر است. اما داریم فیلمهایی مثل "دیوانه ای از قفس پرید" به نظرم از کتابش هم بهتر است.

آبیار درباره پرداخت فیلم در کرمان نیز گفت: من حواسم به فضای بومی کرمان بود و از نمادهای آن هم استفاده کردم اما قرار نبود چون از نمادهای بومی بهره می‌برم شکل توریستی هم به خود بگیرد.

این کارگردان در نکته‌ای افزود: فیلمسازی سخت است بویژه برای زنان اما نه ترسی که کسی جرأت ورود به آن را نداشته باشد. شرایط سخت را در مستندسازی تجربه کرده بودم و این باعث شد که در سینما و کار اولم "اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید..." چندان سختی نکشم. البته لوکیشن معدن "شیار143" نیز مشکل خود را داشت.

وی همچنین به دشواری فیلمسازی برای زنان اشاره و کرد و گفت: وقتی زنان تجربه بزرگی مثل بزرگ کردن فرزند را دارند، فیلمسازی برای آنان کار خاصی نخواهد بود. هیچکس نترسد و وارد شود گرچه ابتدا لقمه بزرگ برندارد تا کم کم در این سینما تجربه کسب کند.

نرگس آبیار در ارتباط با کار تازه خود نیز گفت: فیلمنامه‌ای با نگاه اجتماعی دارم که بازهم شخصیت اولش زن است. امیدوارم شرایطی فراهم شود که آن را بسازم. ادبیات و نویسندگی را را قطعا بطور موازی انجام می‌دهم.