"هفت"، سلامت در محتوا و شلختگی در فرم

گروه فرهنگی «نسیم»، سلمان صالحی- بهروز افخمی فیلمساز خوبی است و نشان داده اگر بخواهد می تواند بر سینمای ایران تاثیرگذار باشد. اما به نظر می رسد او برنامه هفت و فرصت به دست آمده را زیاد جدی نگرفته است. هفت در دو قسمت اول شامل مصاحبه هایی با افراد شاخصی بود که اتفاقا مباحث ریشه ای، مبنایی و کاربردی در آن مطرح شد اما سر و شکل برنامه از نوعی شلختگی و باری به هر جهت بودن حکایت می کند.

اینکه افخمی دوربین را بر دارد و به سراغ آدمهای مختلف برود و با آنها به گفت و گو بنشیند رویکرد خوبی است اما برنامه هفت نیاز به آیتمهای مختلف و جذابی دارد که باید بر روی آنها فکر شود و مخاطب را به دنبال خود بکشد. افخمی در این باره تجربه ای ندارد اما توقع می رفت با توجه به ذکاوت و خلاقیتی که از او در فیلمسازی سراغ داریم همه توان خود را بگذارد و به شکلی جدی برنامه ای در شان مخاطب سینمایی عرضه کند و غیر سینمایی ها را هم با خود همراه کند ولی ظاهرا امیدی به چنین تحولی نباید داشت.

بی برنامگی در فرم چشم اسفندیار برنامه هفت

محتوای بحثها و سر فصل موضوعات در گفت و گوهای افخمی با سینماگران مبنای درستی دارد اما بی برنامگی در فرم برنامه هفت می تواند پاشنه آشیل آن باشد.

هفت نیاز به آیتمهای مختلفی دارد که مبتنی بر مسائل مختلف سینما با طراحی جذاب در انتخاب مجری، گزارشگر، دکور و طراحی صحنه میزبان آبرومندی برای دنبال کنندگان سینما باشد.

خوب است که افخمی قدر عافیت بداند و از ظرفیتی که برای او فراهم شده با درایت و حساسیت استفاده کند چرا که رویکرد و محتوای ارائه شده از سوی او در این دو قسمت تا حدودی راه به صواب می برد اما فرم و ساختار آن چیزی نیست که مخاطب را به دنبال خود بکشد.

برنامه ای که خود منتقد جدی سینمای با مخاطب خاص است باید بتواند از امکانات انحصاری موجود به نحو مطلوب برای جذب مخاطب عام بهره ببرد اما به نظر می رسد با این روال دیری نپاید که دوستداران حرفه ای سینما هم عطای تماشای هفت افخمی را به دلیل بی احترامی به مخاطب به لقایش ببخشند.

برای هفت افخمی چقدر مخاطب عام اهمیت دارد

افخمی در قسمت اول لبخند به لب و با خونسردی رو به جیرانی گفت روشنفکرها برنامه من را نبینند اما واقعیت این است که اگر برنامه حرفه ای ساخته شود با هر رویکردی هم که به روی آنتن رود توان جذب همه تفکرات از تماشاگر حرفه ای و عام سینما را خواهد داشت اما اگر قرار است افخمی این بی اعتنایی به روشنفکران را به کل مخاطبان تسری دهد که نتیجه اش شکست به نفع روشنفکران خواهد بود چرا که هفت جیرانی می تواند داعیه دار شود و در این سوی میدان برگ بازنده معلوم است که به نام کدام جریان فکری در سینما خواهد بود.

شکل و شمایل دو قسمت اخیر برنامه هفت افخمی ناخودآگاه دوران نمایندگی او در مجلس ششم را تداعی می کند که جناب فیلمساز اغلب با چشمان بسته رویت می شدند.

برنامه سینمایی هفت اگر قرار باشد در قسمت سوم هم به سیاق دو قسمت قبلی ادامه پیدا کند به ورطه عمیقتری از هفت گبرلو دچار می شود.

بمب اتم در سینمای ایران عزم جهادی می خواهد

سابقه افخمی نشان می دهد که در برخی مقاطع با انگیزه زیاد وارد میدانهای بزرگ شده و در ادامه کار را مانند کودکی که از بستنی اش دل زده شده رها کرده و پی بازی خود را گرفته است. او فیلمساز توانایی است اما شاید بعضی وقتها کاهلی، حاصل کار او را تحت تاثیر قرار می دهد.

افخمی در برداشتن سنگهای بزرگ ید طولایی دارد. پروژه سینمایی فرزند صبح در کارنامه او جزو شکستهای سینمایی کشور محسوب می شود. او اولین و تنها سینماگری هم هست که وارد گود سیاست شد و با لیست اصلاح طلبان به مجلس ششم راه پیدا کرد و تقریبا چهارسال وقت خود و ملت را به باد داد.

اگر برنامه هفت به همین منوال ادامه پیدا کند هفت نه قرار است بمب اتم باشد و نه از آن آبی برای سینمای ایران گرم می شود.

منتظر قسمت سوم هفت می مانیم تا برنامه ای با ساختار جدید و آیتمهای جذاب مشاهده کنیم که به مخاطبش احترام می گذارد. امیدواریم اجرا و تهیه کنندگی هفت تنها یک هوس در ادامه کری خوانیهای ژورنالیستی نبوده باشد و او در ادامه ثابت کند که واقعا دلش برای سینما و هنر انقلاب می سوزد و در این مسیر انرژی و توان مضاعف به خرج می دهد.

هنر و فرهنگ انقلاب به عزم جهادی نیاز دارد. ما منتظریم. شما می توانید