"هتلیها"گوی سبقت را از "برنارد" ربودند
نگاه «نسیم» به دو اثر اجرا شده در تماشاخانه ایرانشهر:: هر قدر آذرنگ با بازیهای رئال و قصهپردازی خوب تماشاگر را به ادامه نمایش امیدوارتر میکرد، علی سرابی در نخستین تجربه کارگردانی خود نتوانست مخاطب را همراه خود کند
گروه فرهنگی خبرگزاری «نسیم»- هفته ای که گذشت، در تماشاخانه ایرانشهر دو نمایش "هتلی ها"ی حمیدرضا آذرنگ و "برنارد مرده است" علی سرابی به کار خود پایان دادند اما آذرنگ در فرم و محتوا حرفهای بهتری از سرابی برای تماشاگر داشت.
این بار بر خلاف گذشته که آذرنگ کارهای نوشته شده خود را به روی صحنه می برد، وی سراغ متن هتلی ها نوشته ساناز بیان رفته بود تا تمرکز خود را بیشتر بر روی کارگردانی و بازیگری معطوف سازد. نمایش هتلی ها در دو بخش زمانی ابتدای دهه 70 و زمان حال روایت می شود و به بهانه خانواده های جنگ زده جنوبی که به هتل بین المللی تهران پناهنده شده اند، زندگی خانواده ای را روایت می کند که زن و شوهر ی بازمانده از آرمان های اول انقلاب خود، به تازگی از هم جدا شده و پدر قصد مهاجرت از ایران را دارد و در شب آخر به بهانه تولد دختر کوچکشان به بازگویی مشکلات خانواده شان می پردازند.
آذرنگ در این نمایش به زیبایی هر چه تمام تر شروع به قصه گویی می کند و با پرداختن به جزئیات زندگی دهه 70 برای تماشاگر نوستالژی آن روزها را زنده می کند. کارگردان با محوریت قرار دادن اصل موضوع خانواده، به تماشگر مدام هشدار می دهد اختلافات خانوادگی در صورت حل نشدن و تبدیل آن به بحران تا جایی پیش خواهد رفت که آدم در شهر و در کنار خانواده خود احساس بی هویتی می کند و ممکن است کار به جایی برسد که زندگی در هتل را به ماندن در کنار خانواده ترجیح دهد و آن روز بی شک اوج بحران یک خانواده است که در معنا شاید دیگر خانواده ای در میان نباشد که این نهاد کوچک اجتماعی از کنار هم بودن اعضا و درک نیازهای همدیگر معنا می گیرد.
بازی های به شدت رئال و واقعی بازیگران این نمایش، به تاثیرگذاری بیشتر اثر افزوده و تماشاگر در لحظه هایی به نوستالژی دهه 70 کار از ته دل می خندد و در پرده ای بعد و با روایت زمان حال نمایش، به تنهایی آدم های دور و بر خویش دقت و افسوس بیشتری می خورد.
نسیم ادبی، سام کبودوند، آیه کیان پور، آناهیتا همتی، مونا فرجاد و ستایش محمودی(بازیگر کودک)، آذرنگ را در این نمایش همراهی می کردند.
درست در سالن مقابل اجرای نمایش هتلی ها، علی سرابی در سالن استاد ناظرزاده کرمانی، اولین کارگردانی خود را در تئاتر تجربه کرد و به سراغ اقتباسی از رمان ( ماده گرگ ها ) ی بوآلو و نارسژاک رفت که مشهود محسنیان آن را به رشته تقریر درآورده بود.
در خلاصه این نمایش(برنارد مرده است) آمده است: کشورهای اشغال شده در جنگ جهانی دوم برای بالا نگه داشتن روحیه سربازهای اسیر دست به اقدامی عجیب زدند. زنان جوان داوطلبانه برای اسرا نامه نوشته و احساسات، خاطرات و گاه عشق را به آنان هدیه می کردند. برنارد که با یکی از این نامهها عاشق زنی جوان به نام هلن شده به همراه دوست خود ژاک از اردوگاه فرار کرده و به سوی هلن میآید و …
مرتضی اسماعیل کاشی، بهناز جعفری، مارال بنی آدم، عاطفه رضوی به همراه علی سرابی بازیگران نمایش برنارد مرده است بودند.
تا نیمه های پایانی داستان، تماشاگر شاهد نمایشی ملودرام است ولی گره گشایی پایانی داستان، نمایش را تبدیل به اثری پلیسی- جنایی می کند تا تماشاگر را با یک غافلگیری به خانه های خود روانه کند.
علی سرابی در این نمایش به سراغ مضمون هایی چون عشق و صداقت در رفتار و عمل آدمی در زندگی رفته و سعی کرده این مضامین را در بستری از حوادث روزگار از جمله جنگ به تصویر کشد ولی پایبندی بیش از حد به متن نمایشنامه تا جایی که متن دیالوگ ها بر روی دیواری در انتهای صحنه، باری از نمایش را جلو می برد و همین، گاه به سردی و کرختی کار می افزود؛ نمایش به کندی پیش می رفت و نبودن جذابیت داستان، گاه حوصله تماشاگر را به سر می برد. تاریک و روشن شدن های بیش از حد نمایش برای نشان دادن صحنه ای کوتاه از کار نیز کمکی به کندی بیش از اندازه کار نمی کرد و شاید سرابی اگر در این اقتباس ادبی، داستان خود را ایرانیزه می کرد و به دغدغه های تماشاگرش بهای بیشتری می داد، در اولین تجریه کارگردانی خود، با استقبال بیشتری مواجه می شد، کاری که آذرنگ با هتلی های خود به درستی انجام داد و با به تصویر کشیدن خانواده ای ایرانی و مطرح کردن مشکلات آنها، با تماشاگر خود ارتباط تنگاتنگی برقرار کرد و در گیشه نیز توانست موفق تر عمل کند.