مدیریت کاخ جشنواره سینمایی؛ ماموریت سخت آقای تئاتری!

ایوبی از همان ابتدای شروع به کارش تاکنون برای آن که جلوی تنشهای احتمالی را بگیرد تا جایی که امکان داشت کوشید به جای چهره های باسابقه عرصه سینما از چهره های کمتر شناخته شده و البته تئاتریها برای مدیریتهای مختلف استفاده کند.

اوج این تصمیمات را در استفاده از حسین مسافرآستانه به عنوان مدیر موسسه رسانه های تصویری و استفاده از حسین پارسایی به عنوان مدیرکل دفتر نمایش خانگی سازمان سینمایی شاهد بوده ایم.

دبیر سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر محمد حیدری هم از چهره های باسابقه عرصه تئاتر بوده است و البته مدیر روابط عمومی او سیدصادق موسوی هم بیشتر تئاتری است تا سینمایی.

در امتداد حضور چنین تئاتریهایی است که حضور بهروز غریب پور کارگردان سرشناس تئاتر به عنوان مدیر کاخ جشنواره هم چندان عجیب نیست.

اما سوال اینجاست که آیا غریب پور می تواند مدیر خوبی برای کاخ جشنواره باشد؟

اگر بخواهیم براساس سوابق غریب پور به این پرسش پاسخ دهیم قطعا باید به این پرسش پاسخ مثبت دهیم. غریب پور علاوه بر فعالیت طولانی اش در تئاتر ایران سابقه اجرای طرحهایی چون تبدیل کشتارگاه به فرهنگسرای بهمن یا راه اندازی و مدیریت خانه هنرمندان را داشته و این یعنی اینکه او کلا در مدیریت فضاهای هنری بی‌سابقه نیست.

اما نکته اینجاست فضای کاخ جشنواره فیلم فجر کاملا متفاوت است با فضاهایی او که در تئاتر تجربه کرده است.

در تئاتر ایران به دلایل مختلف سالهاست غلبه طیفی خاص از مخاطب در سالنها را شاهدیم یعنی همان طیفی که بیشتر به نام شبه‌روشنفکر می شناسیمشان. طبیعی است که خاستگاه و حتی نیازهای چنین طیفی به شدت متفاوت است از خاستگاه و نیازها مخاطبان جشنواره ای چون فجر که بیش از هر چیز تکثرگرایی است که بر آن غالب است.

اگر جناب غریب پور در سالهای گذشته سری به سینماهای مردمی جشنواره زده باشند حتما دیده اند مخاطبانی را که از جنوبی ترین نقطه های شهر به خاطر تماشای بازی عطاران یا فیلمی از مسعود ده نمکی تا پردیسهای مرکز شهر آمده اند. البته که به همین اندازه هم جشنواره فجر مخاطبانی در طبقه متوسط و بالانشین شهر دارد.

حالا در کاخ جشنواره که دیگر این تنوع به اوج خود می رسد چون نه فقط اهالی رسانه هایی با گرایشهای سیاسی مختلف بلکه طیفی از مدیران فرهنگی ارگانهای مختلف و البته بستگان و خویشاوندان آنها در کاخ جشنواره حاضرند. این را بگذارید کنار حضور کارگردانهایی با گرایشهای سیاسی مختلف در کاخ جشنواره که به هنگام نمایش فیلمهایشان در کاخ هر کدام جمعی از همکاران خویش را نیز به کاخ می آورند.

در این شرایط مدیریت حضور و پذیرایی از چنین جمعی قطعا هم دشوار است و هم نیاز دارد به صرف وقت فراوان.

کاخ جشنواره فجر خیلی متفاوت است با مدیریت در یک فرهنگسرا یا اداره یک سالن تئاتر! در کاخ جشنواره به دلیل حضور فعال رسانه ها، کوچکترین گافها دیده شده و البته به دلیل فشردگی زمان برگزاری، مدیر کاخ امکان این را ندارد که برای رفع ایرادات، فرصتهای چند روزه در اختیار داشته باشد.

مدیریت در کاخ جشنواره نیاز دارد به آن که از همین روزها بهروز غریب پور به سراغ تالار همایشهای برج میلاد رفته و از کوچکترین ایرادات موجود در سیستمهای صوتی-تصویری گرفته تا معایب سیستمهای تهویه مطبوع آن سردآورده و البته برنامه هایی تبیین کند برای حل آنها.

از آن طرف حین برگزاری هم مدیر کاخ باید برنامه ریزی درستی داشته باشد درباره شرایط توام با احترام مهمانان و اهالی رسانه در کاخ جشنواره.

یک مورد که سالهاست مدیران کاخ نتوانسته اند روندی اصولی را برای اجرای آن اعمال کنند حقی است که اهالی رسانه برای حضور در کاخ جشنواره دارند. سالهاست به هنگام نمایش فیلمهای پرمخاطب در جشنواره، روزنامه نگاران مواجه می شوند با حجم انبوهی از آدمهایی که کمترین ربطی به سینما و جشنواره ندارند اما به واسطه ارتباطات آن چنانی کارت حضور در کاخ جشنواره را گرفته اند.

غریب پور اگر بتواند راه ورود همین گروه را هم سد کند الگویی ساخته است برای آیندگان. امید که بتواند...