کامیار محسنین:
استقبال از جشنواره جهانی فیلم فجر دلگرم کننده است
منتقد سینما پیرامون جشنواره جهانی فیلم فجر گفت: بخش قابل توجهی از کارگردان ها و فیلم هایی که در جشنواره جهانی فیلم فجر حضور دارند برای مردم و جامعه سینمای کشور شناخته شده نیستند و این حجم از استقبال که دیده میشود خیلی دلگرم کننده است.
کامیار محسنین منتقد سینما در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی « نسیم آنلاین » در مورد جشنواره جهانی فیلم فجر و بازار فیلمی که در بخش جنبی آن برگزار شده در سخنانی، گفت: اکران فیلم های خارجی در ایران دارای سابقه چندان لذت بخشی نبوده است. به طور مثال پیرامون فیلم "عشق هانکه" باید بگویم که فیلمی مطرح بود و جایزه های زیادی را هم در جشنواره های مختلف برده بود و همه هم آن را می شناختند. این فیلم خریده شد و سپس اکران هم شد ولی در تهران واقعا استقبال خوبی از آن صورت نگرفت.
وی افزود: حالا در جشنواره جهانی فیلم فجر با این مقدار فیلم های فراوانی که از کارگردان هایی حضور دارد که بخش قابل توجهی از این کارگردان ها و فیلم ها برای مردم و جامعه سینمای کشور شناخته شده نیستند این حجم از استقبال که دیده می شود خیلی دلگرم کننده است.
این منتقد سینما ادامه داد: این مسئله بسیار خوبی است که میبینیم که مردم میآیند و در سالن های سینما این فیلم های خارجی را مشاهده میکنند و همچنین آن طیفی که میتوانند هدف این چنین فیلم هایی باشند به شکل خیلی خوبی در این جشنواره حضور دارند.
محسنین خاطرنشان کرد: تفکر و برداشتی که در بازار فیلم در ایران و در میان مردم کشور وجود دارد این است که در بازار صرفا شاهد خرید و فروش فیلم هستیم. اما اینگونه نیست و باید بگویم که بازار دو بخش دارد. نخست عرضه تجاری فیلم ها است و بخش دیگر عرضه فرهنگی این فیلم ها است.
وی اضافه کرد: عرضه فرهنگی فیلم ها جدای از اینکه بخشی از بازاریابی فیلم است قسمت درآمدزایی هم از صنعت سینما هم محسوب میشود. زیرا بابت نمایش فیلم ها در جشنواره های سینمایی یک اجاره بهایی از طرف سازماندهان جشنواره پرداخت میشود.
این منتقد سینما یادآور شد: خیلی از فیلمها هستند که در جشنواره ها گردش بسیار خوبی دارند ولی خریدار آنچنانی پیدا نمیکنند. در حقیقت آن حجم از درآمدی که از عرضه فرهنگی دارند به هیچ وجه حجم کمی نیست که بشود از آن راحت گذشت. اتفاقا یک بازگشت مالی قابل توجهی از این طریق میتواند به دست عوامل و سازندگان آن فیلم ها برسد.
محسنین متذکر شد: قضیه معرفی فیلمها و رفتن به جشنواره های خارجی هم برای خود یک پروسه زمان بر دارد. زیرا یک نفر فیلم مذکور را دیده و مابقی اعضای هیات انتخاب هنوز این فیلم را ندیدهاند. پس سایر اعضای هیات انتخاب هم باید فیلم را ببینند تا آن فیلم انتخاب شود.
وی تصریح کرد: قرارداد فروش فیلم از این هم پیچیدهتر است. به این صورت که یک سری مذاکراتی در بازارهای فیلم آغاز میشود که ممکن است 3 سال بعد در همان بازار به نتیجه رسیده و قراردادی بین دو طرف منعقد شود. البته درست است که یک سری از فیلمهای مطرح سینمایی در همان زمان فروخته شوند. ولی این موضوع ممکن است که برای چند درصد از فیلم های ایرانی پیش بیاید؟
این منتقد سینما ادامه داد: بنابر این وقتی به این پروسه نگاه میکنید میبینید که آن یک پروسه زمان بر است. در حقیقت حضور یک فیلم در بازار فیلم در واقع شروع مذاکرات برای عرضه آن فیلم است و اتمام مذاکرات نیست. به عبارتی دیگر در بازار یک فیلم افراد و سازندگان یک فیلم معمولا به بستن قرارداد نمیرسند.
محسنین در پایان گفت: در این چند روز تقاضاهایی از کشورهای مختلفی صورت گرفته است. همچنین شرکتهای مختلف و خریداران نیز فیلمهایی را هم پسندیده اند ولی طبعا فکر نمیکنم که به انتخاب نهایی رسیده باشد و یا قراردادی منعقد شده باشد.