یادداشت «نسیم آنلاین» بر تئاتر " نگاهمان می کنند " ؛

تجاوز به حریم خصوصی افراد در تئاتر

کدخبر: 2036928

این موضوعی است که دستمایه تئاتر " نگاهمان می کنند " به کارگردانی محدرضا اصلی و به نویسندگی نغمه ثمینی است که روزهای آخر اجرای خود را در تماشاخانه و یا عمارت مسعودیه سپری می کند و با استقبال مخاطبین همراه بوده است

سرویس فرهنگی « نسیم آنلاین » مصطفی پورکیانی- شاید امروزه با پیشرفت تکنولوژی و ورود گوشی های تلفن هوشمند به جامعه، محدوده و حریم شخصی و خصوصی افراد بیش از گذشته افزایش پدا کرده باشد. امروزه دیگر حریم خصوصی افراد به چهاردیواری خانه محدود نمی شود و گوشی های همراه، تبلت، دوربین های مدار بسته در اماکن عمومی و خصوصی مدام در حال ضبط کوچکترین جزئیات زندگی ما هستند.

این موضوعی است که دستمایه تئاتر " نگاهمان می کنند " به کارگردانی محدرضا اصلی و به نویسندگی نغمه ثمینی است که روزهای آخر اجرای خود را در تماشاخانه و یا عمارت مسعودیه سپری می کند و با استقبال مخاطبین همراه بوده است.

شاید نام نغمه ثمینی امروزه با سریال شهرزاد معروفیت بیشتری پیدا کرده باشد ولی معمولا نوشته ها و فیلم نامه های او با مضامین نقد آسیب های اجتماعی همراه بوده که نمونه معروف آن فیلمنامه خون بازی بود که برای او سیمرغ بلورین جشنواره فجر آن سال را به همراه داشت. این بار ثمینی به سراغ موضوعی رفته که شاید در این چند سال اخیر خیلی از افراد درگیر آن شده اند و آن تجاوز به حریم شخصی افراد در جامعه است.

" نگاهمان می کنند " داستانی سه اپیزودی درباره سه خانواده است که در انتهای داستان هر کدام به نوعی داستانشان به هم گره می خورد. در اپیزود اول زوج جوانی را می بینیم که زن با دیدن قطعه ویدئویی از لحظات خصوصی خود در خانه دچار ترس و وحشت شده که چه کسی این صحنه ها را از او ضبط کرده و این مسئله آنقدر ذهن او را درگیر می کند که ارتباط زناشویی او را تحت تاثیر قرار می دهد. در اپیزود دوم زنی بازیگر به خانه دختری در یک آپارتمان به التماس وارد می شود تا از پشت شیشه مشرف به ساختمان مقابل، همسرش را چک کند و مطمئن شود که آیا او با شخص دگری در ارتباط هست یا نه و ماجراهایی که اتفاق می افتد و در نهایت در اپیزود آخر با شخصی مواجه می شویم که افراد مختلف با او تماس می گیرند و او با دریافت مبلغی از روابط مشکوک مرد یا زن درخواست کننده، مدرک و اطلاعات و فیلم تهیه می کند تا روابط خصوصی او را افشا کند.

در این نمایش نازنین فراهانی، کاظم سیاحی، شیدا خلیق، فرشته صدر عرفایی، مسعود کرامتی و سام قریبیان، محمدرضا اصلی را در امر بازیگری همراهی می کنند و می شود گفت که یکی از نقاط قوت این کار گروه بازیگران آن می باشند که با هنرنمایی، آن احساسی را که باید به تماشاگر منتقل شود، به درستی انتقال می دهند. به شرط رعایت انصاف، نمی شود به بازی بازیگران این نمایش اشاره کرد و از بازی شیدا خلیق به راحتی گذر کرد. این بازیگر جوان در این کار ثابت کرده که بازی او فراتر از بازی های سینمایی ‌اش در یه حبه قند و بوسیدن روی ماه است و شاید این نمایش فرصتی مجدد برای او بود که هنر بازی خود را دوباره برای همگان اثبات کند.

محمدرضا اصلی برخلاف کارگردان هایی که فقط عادت به اجرای آثار خارجی دارند، با آسیب شناسی پدیده ای اجتماعی در جامعه مان به سراغ یک درد اجتماعی رفته تا با نوشته و همکاری نغمه ثمینی، بتواند یک آسیب اجتماعی را از طریق هنر تئاتر بازنمایی کند. وظیفه ای که شاید خیلی از کارگردانان و هنرمندان تئاتر، آنرا فراموش کرده اند و شاید همین باعث انزوای این هنر مردمی شده است. البته پیش از این نمایش نیز، تئاترهایی با نقد آسیب های اجتماعی به روی صحنه رفته بود ولی متن منسجم، داستان محور و مبتنی بر دیالوگ این نمایش، باعث شده تا نگاهمان می کنند محدرضا اصلی در مقایسه با کارهای مشابه خود از برتری محسوسی برخوردار باشد.

اصلی که تا پیش از این به عنوان دستیار کارگردان در تئاتر فعالیت می کرده، با این نمایش به عنوان اولین تجربه کارگردانی خود، نشان داد که دستیاری را به خوبی آموخته و از تجربه هایش به نحو احسن در این کار بهره جسته است. متن حساب شده نغمه ثمینی به همراه بازی خوب گروه بازیگران نمایش، باعث شد تا محمدرضا اصلی در مقام کارگردانی خیالش از نتیجه کار راحت باشد و نمایشی با جانمایه بالا به تماشاگر تحویل دهد.

ارسال نظر: