یادداشت مهمان/
پرداختی هوشمندانه به آسیبی اجتماعی در نمایش «آنک زمستان میگرید»
فاضل قنادی در نمایش «آنک زمستان میگرید» به آسیبی اجتماعی پرداخته و هوشمندانه هیچ نوع راهکار و نسخهای نپیچیده و مخاطب را در مسندقضاوت نشانده است.
به گزارش خبرنگار تئاتر فارس، مرتضی ایمانی (مجری و گوینده رادیو و تلویزیون):
بهار می میرد، زمستان می گرید/ به نام یگانه خالق فصل های زندگی
آنک زمستان می گرید... و اینک بهار می میرد ؛ تابستان و پاییز هم تلاشی برای مرگ ستاره نمی کنند و ستاره سو سو کنان رو به خاموشی است ...
براستی چه کسی تاوان این بی رحمی و بی عدالتی را باید پاسخ بدهد! ؟! - آیا ستاره حق درخشیدن و نور ساطع کردن را نداشت ؟ - آیا با مردن بهار، زندگی باید متوقف بشود و حیات از سایرین سلب شود؟ - آیا ناتوانی ، بی حوصلگی ، کهولت سن و بی کسی پدر بزرگ این فاجعه تلخ را رقم زد؟ - آیا قوزی به روان درمانی احتیاج داشت و جامعه باید مسئولیت اش را بپذیرد؟ - آیا زن همسایه، آیین همسایه داری را به جا نیاورد و در پی نفسانیت خویش بود ؟ - آیا همسر جاهل، هوسران بود و گرمای وجود ستاره برایش کافی نبود ؟ - آیا فاضل قنادی نباید به چنین قصه ای می پرداخت ؟
و هزاران آیا های دیگر...
«سوگند به قلم و آنچه می نگارد» و درود بر کارگردان فهیم و متفکر جناب آقای فاضل قنادی که اهل قلم و اندیشه است و این حقیقت تلخ و تراژدی را به شکل شایسته ای با موضوعیت آزار جنسی کودکان واکاوی و روایت کرد.
او بدون شک، در حوضه روانشناختی آگاهانه به این مهم پرداخت و این آسیب اجتماعی را به مخاطب گوشزد کرد و هوشمندانه هیچ نوع راهکار و یا نسخه ای نمی پیچد و مخاطب را در مسند قضاوت می نشاند.
تماشاگران در مواجهه با این رویداد، به عمق فاجعه ای می اندیشند که از کجا آغاز شد.
و در پایان نمایش؛ برخی از تماشاگران، پدری را متهم ردیف اول می دانند که در گیر جنگ بود...و چه ویرانگر است جنگ ...
تهران ـ چهاردهم شهریور 96
منبع: فارس
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.