معراج میراحمدیان در گفت‌وگو با فارس:

وقتی فروش انیمیشن از درآمد نفتی هم بیشتر می‌شود/محبوب‌ترین شخصیت انیمیشنی چه کسی است

کدخبر: 2123153

کارگردان انیمیشن سینمایی «کودن‌ها و هیولای نمکی» گفت: دغدغه اصلی این انیمیشن کم آبی و بی آبی دریاچه ارومیه، جذب توریسم و گردشگری سلامت است که در دل یک قصه جذاب با محوریت پرنده‌های دوست داشتنی بدان توجه شده است.

خبرگزاری فارس ـ گروه سینما و تئاتر : فیلمنامه هیولای نمکی نوشته معراج میراحمدیان در جشنواره سی ام کودکان و نوجوانان اصفهان موفق به کسب دیپلم افتخار در بخش انیمیشن شد.

این فیلمنامه با نام جدید «کودن ها و هیولای نمکی»، به تهیه کنندگی حمید جمدر و کارگردانی معراج میراحمدیان در انتظار دریافت پروانه ساخت است. آنها با گروه تولید بیست نفره انیماتورها، آماده ساخت یک انیمیشن جذاب هستند. قصه ای در محیط دریاچه ارومیه و مسائل و مشکلاتی که پرنده ها به خاطر کم آبی و خشکسالی با آن روبرو می شوند.

درباره محتوای این فیلمنامه و مراحل تهیه و تدوین آن با میراحمدیان به گفت وگو نشستیم که در ادامه می خوانیم:

*لطفا درباره ایده کار انیمیشن تان توضیح دهید؟

ایده کار من از یک عکس آغاز شد. عکسی از نمکزار دریاچه ارومیه و کشتی ای که در نمکزار لنگر انداخته است. این عکس ذهن مرا خیلی مشغول کرد. با پیگیری عکس های دیگر، به پرنده هایی رسیدم که فقط اسکلت شان باقی مانده بود. عکس های جاهای مختلف دریاچه، گودال ها و قندیل های نمکی همه مرا به ایده اصلی فیلمنامه رساند.

قصه هم قاعدتاً می بایست از پرنده های خود آنجا نشأت می گرفت که ارتباط مستقیم با آب و دریاچه دارند. بعد هم پرنده هایی را انتخاب کردم که کمتر در فیلم های انیمیشنی دیده ایم. مثل پرنده بومی تنجه که یک نوع مرغابی است و غاز پا آبی کودن که در جزایر گالاپاگوس اکوادور بیشتر دیده می شوند.

*از چه زمانی مشغول نگارش فیلمنامه شدید؟

همه این اتفاقات در بهار و تابستان سال 95 افتاد. چهار ماه برای دریاچه ارومیه تحقیق داشتم و یک بار به آنجا رفتم. اولین ورژن فیلمنامه را پاییز به اتمام رساندم. بعد از سه ـ چهار مرتبه بازنویسی به قصه جدید رسیدم.

همزمان شروع به کار روی طراحی مدل کاراکترها و قصه و لوکیشن کردیم. طراحی پرواز پرنده ها و چگونگی بال زدن آنها و مدل حرکت ها، ساختار قصه و چگونگی ساختار لوکیشن قصه، همه احتیاج به کار داشت که من و دوستانم این کارها را انجام می دادیم.

*چند نفر بودید؟

ما در این یک سال، یک تیم شش نفره بودیم.

ابتدا قرار بود ورژن واقعی تری کار کنیم. اما بعد با تغییرات به یک مدلی رسیدیم که آن را فانتزی کار کنیم. همین باعث تغییر داستان و طراحی جدید کاراکترها شد و دوباره از نو شروع به کار کردیم.

*الان کار در چه مرحله ای قرار دارد؟

مدتی است به خاطر برخی مسائل مثل دریافت پروانه ساخت، کار ما متوقف شده و درحال حاضر منتظر دریافت مجوز هستیم. پس از آن یک گروه بیست نفره باید مدلسازی و انیمیت کار را شروع کنند که خودش حدود یک سال زمان می برد.

*چه عواملی باعث جذابیت انیمیشن می شود؟

اول از همه، کاراکترسازی که در فیلمنامه و بعد در طراحی کارکترها اتفاق می افتد. بعد انیمیت است که نباید کُند باشد و حرکات تند در آن خیلی فضا را جذاب تر می کند و همینطور ایجاد گک های درست و به جا که مهم است. در نهایت تخیل خوب که از فیلمنامه شروع می شود و نویسنده در آن خیلی دخیل است و بعد هم کارگردان و تیم اتاق فکر کار.

یکی از عواملی که انیمیشن ایرانی را تا حدی بی مایه و بی جان نشان می دهد، کمبود تخیل است که می تواند راحت برطرف شود.

فیلمنامه ای که ما برای پروانه ساخت به ارشاد ارسال کردیم فیلمنامه چهارم است. فیلمنامه اول که تابستان 95 نوشته شد و بعد یک فیلمنامه دیگر دی ماه همان سال نوشته شد و بعد فیلمنامه ای بود که در اردیبهشت ماه 96 آماده شد و به جشنواره کودک امسال ارسال کردم. آخری نیز که از همه بهتر شده یعنی همین فیلمنامه چهارم که به شورای پروانه ساخت عرضه شده، قصه لوپه یک پرنده غاز پاآبی و خانواده اش است که خانواده به همراه برای درمان لوپه، سفری به دریاچه ارومیه می کنند و در ادامه مسائلی برایشان پیش می آید. از جمله مواجه شدن با هیولای نمکی که باید با آن بجنگند.

*در فیلمنامه فعلی چه مسائلی پررنگ شده؟

ما در این قصه به مسائل مختلف پرداخته ایم. مثلا کم آبی و خشکسالی که به عنوان یک بلای طبیعی در بعضی مناطق به خصوص دریاچه ارومیه، ما را نیازمند ایجاد یک پلن دوم برای ادامه زندگی می کند. مثلا اگر دریاچه ارومیه خشک یا کوچک بشود، ما برای جبران کمبود آب و هم اینکه کشاورزان آن اطراف بیکار نمانند، چه کار می توانیم انجام دهیم و می توانیم به پلن دوم برویم و آن هم درباره دریاچه ارومیه، می تواند گردشگری و حتی گردشگری سلامت باشد که اتفاقا ما در فیلم بدان خواهیم پرداخت.

در این انیمیشن ما به توریسم و گردشگری سلامت توجه کرده ایم. اما به مصرف صحیح آب و مسائلی که باعث کم آبی و بی آبی این دریاچه شده، توجه ویژه ای داشته ایم.

البته این را اضافه کنم، در دل قصه ای جذاب با محوریت پرنده هایی دوست داشتنی، موضوعاتی که به آن اشاره کردم، به صورت نامحسوس و در لایه های زیرین قصه دیده می شوند.

*فکر می کنید چه چیزی باعث بی توجهی به تولید انیمیشن در کشور شده است؟

یکی از مشکلات تولید انیمیشن در کشور، دور بودن فضای فکری مدیران و تهیه کنندگان سینمایی از فضای انیمیشن است. بهرحال در همه دنیا سرمایه گذاری های خوبی در این زمینه شده و استودیوهای خوبی در خیلی کشورها دیده می شود. به ویژه آنها که متمرکز بر انیمیشن کار می کنند. مثل تایوان، کره جنوبی، ژاپن، چین، روسیه، ایتالیا، فرانسه، هند، مکزیک، برزیل و بزرگترینشان هم آمریکا است.

در تمام این کشورها که رقم بسیار بالای فروش فیلم انیمیشن در دنیا دارند، درآمد سالیانه شان از فروش انیمیشن، از فروش نفت ما هم بیشتر است. اما ما متاسفانه بدان بی توجهیم.

این رشته می تواند خیلی از جوانان ما را به کار مشغول کند. ما در هر شهرستان کوچکی می توانیم گروه های تولید انیمیشن داشته باشیم تا سریال، فیلم کوتاه و یا فیلم بلند سینمایی بسازند و این کاری است که دولت می بایست از آن با روش های مختلف پشتیبانی کند. ولی متأسفانه این اقدام صورت نمی گیرد.

*می توانید یک مثال عینی بزنید؟

برای مثال من با یکی از مدیران سینمایی صحبت می کردم، خیلی راحت به من گفت که چه اشکالی دارد کار تولید یک انیمیشن سینمایی چهار سال یا بیشتر به طول بیانجامد. اما من اعتقادم این است که در یک استودیوی تولید انیمیشن، می شود در چهار سال حداقل دو فیلم سینمایی تولید کرد. تولید انیمیشن با هدف فروش جهانی، باعث گردش مالی خوبی در کشور خواهد شد. این نگرش باید تغییر کند. متأسفانه انیمیشن در رزومه کاری خیلی از مدیران ما جایگاهی ندارد.

*به نظر شما چه باید کرد؟

ما با داشتن جشنواره های مختلف انیمیشن در کشور می توانیم انیماتورها را ترغیب به کار کنیم. بنگاه های تولید انیمیشن و استودیوها هم نیازمند حمایت هستند.

مراکز سینمای جوان و تجربی در استان ها و شهرستان ها می توانند با تشویق جوانان به ورود به عرصه تولید انیمیشن راه گشا باشند.

الان طی یک نظرسنجی مشخص شده باب اسفنجی محبوب ترین شخصیت انیمیشنی است و این باید ما را به فکر فرو ببرد که چرا شخصیت های کارتونی خودمان چنین جایگاهی ندارند؟ من معتقدم برای کودکان کشورمان، بایستی خودمان خوراک فرهنگی تهیه کنیم. کارتون و انیمیشن خارجی، فرهنگ آنها را بر کودکان ما غالب می کند.

ما در کشور خودمان هم نمونه های خوبی داریم که نشان می دهد با انیمیشن توانسته ایم فرهنگ سازی کنیم. در این راه عزیزانی واقعا زحمت کشیده اند. افرادی مثل بهرام عظیمی و دیگران راهی را باز کرده اند که این راه به نظر من باید با قدرت و سرعت جلو برود و حیف است کسانی که در این زمینه استعداد دارند، به دلیل بی توجهی، انیمیشن را رها کرده و کارشان را تغییر دهند.

منبع: فارس

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: